ଦୈଵ୍ଯା ହୋତାରା ପ୍ରଥମା ସୁଵାଚା ମିମାନା ଯଜ୍ଞଂ ମନୁଷୋ ଯଜଧ୍ଯୈ । ପ୍ରଚୋଦଯନ୍ତା ଵିଦଥେଷୁ କାରୂ ପ୍ରାଚୀନଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ପ୍ରଦିଶା ଦିଶନ୍ତା
ଦେବତା ପୂରୋହିତମାନେ, ପ୍ରଥମ ଓ ସୁନ୍ଦର କଥା କହୁଥିବା, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ମାପି ଦେଇଥିବା, ସଭାରେ ଗାୟକମାନେକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇ, ପୂର୍ବ ଆଲୋକ ଦିଗ ଦେଖାନ୍ତି ।
ଆ ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ଭାରତୀ ତୂଯମ୍ ଏତ୍ଵ୍ ଇଡା ମନୁଷ୍ଵଦ୍ ଇହ ଚେତଯନ୍ତୀ । ତିସ୍ରୋ ଦେଵୀର୍ ବର୍ହିର୍ ଏଦꣳ ସ୍ଯୋନꣳ ସରସ୍ଵତୀ ସ୍ଵପସଃ ସଦନ୍ତୁ
ଭାରତୀ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସୁନ୍ତୁ, ଇଡା ମଣିଷ ପରି ସଚେତନ ହୋଇ ଏଠାରେ ରହୁନ୍ତୁ । ତିନି ଦେବୀମାନେ, ସରସ୍ୱତୀ, ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ବସି, ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ଯ ଽ ଇମେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜନିତ୍ରୀ ରୂପଇର୍ ଅପିꣳଶଦ୍ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ତମ୍ ଅଦ୍ଯ ହୋତର୍ ଇଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍ ଦେଵଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାରମ୍ ଇହ ଯକ୍ଷି ଵିଦ୍ଵାନ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି — ଏହି ଦ୍ୟୁ ଓ ପୃଥିବୀ, ଦୁଇ ଜନନୀ — ଆଜି, ହେ ପୂରୋହିତ, ଉତ୍ତମ ଦେବତା ତ୍ୱଷ୍ଟାକୁ ଏଠାରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କର ।
ଉପାଵ ସୃଜ ତ୍ମନ୍ଯା ସମଞ୍ଜନ୍ ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଽ ଋତୁଥା ହଵୀꣳଷି । ଵନସ୍ପତିଃ ଶମିତା ଦେଵୋ ଽ ଅଗ୍ନିଃ ସ୍ଵଦନ୍ତୁ ହଵ୍ଯଂ ମଧୁନା ଘୃତେନ
ବନସ୍ପତି, ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ନିଜ ମନରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ନିବେଦନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର । ସେ ଚାଖିବାକୁ ଚାହେ, ମଧୁ ଓ ଘୃତ ସହିତ ହବି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ ।
ସଦ୍ଯୋ ଜାତୋ ଵ୍ଯମିମୀତ ଯଜ୍ଞମ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଦେଵାନାମ୍ ଅଭଵତ୍ ପୁରୋଗାଃ । ଅସ୍ଯ ହୋତୁଃ ପ୍ରଦିଶ୍ଯ୍ ଋତସ୍ଯ ଵାଚି ସ୍ଵାହାକୃତꣳ ହଵିର୍ ଅଦନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞକୁ ମାପିଦେଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ନେତା ହେଲେ । ପୂରୋହିତଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ, ସତ୍ୟ କଥାରେ, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱାହା ସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ନିବେଦନ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ ।
କେତୁଂ କୃଣ୍ଵନ୍ନ୍ ଅକେତଵେ ପେଶୋ ମର୍ଯା ଽ ଅପେଶସେ । ସମ୍ ଉଷଦ୍ଭିର୍ ଅଜାଯଥାଃ
ଅଦୃଷ୍ଟମାନେ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ତିଆରି କର, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଶୋଭା ହେଉଛ, ଅଶୋଭିତ ପାଇଁ ନୁହେଁ । ତୁମେ ଉଷାମାନେ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲ ।
ଜୀମୂତସ୍ଯେଵ ଭଵତି ପ୍ରତୀକଂ ଯଦ୍ ଵର୍ମୀ ଯାତି ସମଦାମ୍ ଉପସ୍ଥେ । ଅନାଵିଦ୍ଧଯା ତନ୍ଵା ଜଯ ତ୍ଵꣳ ସ ତ୍ଵା ଵର୍ମଣୋ ମହିମା ପିପର୍ତୁ
ବଜ୍ରମେଘ ଯେପରି ଏକ ଆକୃତି ଧାରଣ କରେ, ସେପରି ସଜ୍ଜ ଯୋଦ୍ଧା ଶାନ୍ତ ମନେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଅଭେଦ୍ୟ ଦେହ ସହିତ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉ, ଏହି କବଚର ମହିମା ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଧନ୍ଵନା ଗା ଧନ୍ଵନାଜିଂ ଜଯେମ ଧନ୍ଵନା ତୀଵ୍ରାଃ ସମଦୋ ଜଯେମ । ଧନୁଃ ଶତ୍ରୋର୍ ଅପକାମଂ କୃଣୋତି ଧନ୍ଵନା ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଜଯେମ
ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଗୋଧନ ଲାଭ କରିବା, ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ପାଇବା। ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିବା, ଧନୁଷ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଭଙ୍ଗ କରେ। ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆମେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବା।
ଵକ୍ଷ୍ଯନ୍ତୀଵେଦ୍ ଆ ଗନୀଗନ୍ତି କର୍ଣଂ ପ୍ରିଯꣳ ସଖାଯଂ ପରିଷସ୍ଵଜାନା । ଯୋଷେଵ ଶିଙ୍କ୍ତେ ଵିତତାଧି ଧନ୍ଵନ୍ ଜ୍ଯା ଇଯꣳ ସମନେ ପାରଯନ୍ତୀ
ଧନୁଷ ର ତାର ମନେ ମନେ କଥା କହିବା ପରି କାନ ପାଖକୁ ଆସେ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ସାଥୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ। ଜଣେ ନାରୀ ପରି, ଏହି ତାର ଟାଣା ଧନୁଷରୁ ଶରକୁ ଏକାଠି ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ।
ତେ ଽ ଆଚରନ୍ତୀ ସମନେଵ ଯୋଷା ମାତେଵ ପୁତ୍ରଂ ବିଭୃତାମ୍ ଉପସ୍ଥେ । ଅପ ଶତ୍ରୂନ୍ ଵିଧ୍ଯତାꣳ ସଂଵିଦାନେ ଽ ଆର୍ତ୍ନୀ ଇମେ ଵିଷ୍ଫୁରନ୍ତୀ ଽ ଅମିତ୍ରାନ୍
ଏହି ଦୁଇଟି ଧନୁଷ ତାର, ଏକାଠି ମିଶି ନାରୀ ପରି କାମ କରେ, ମାଆ ଯେପରି ଶିଶୁକୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଧରିଥାଏ। ଏହି ତାର ଛୁଟିଲେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କରନ୍ତୁ, ଏହି ତାରର ଧ୍ୱନି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଛିଟାଇ ଦିଏ।
ବହ୍ଵୀନାଂ ପିତା ବହୁର୍ ଅସ୍ଯ ପୁତ୍ରଶ୍ ଚିଶ୍ଚା କୃଣୋତି ସମନାଵଗତ୍ଯ । ଇଷୁଧିଃ ସଙ୍କାଃ ପୃତନାଶ୍ ଚ ସର୍ଵାଃ ପୃଷ୍ଠେ ନିନଦ୍ଧୋ ଜଯତି ପ୍ରସୂତଃ
ଏହି ଯୋଦ୍ଧା ଅନେକଙ୍କ ପିତା, ତାଙ୍କର ଅନେକ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକାଠି ହୋଇ କାମ କରନ୍ତି। ପିଠିରେ ବାନ୍ଧା ତୀର, ତରକା ଓ ସେନା, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଜୟ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ରଥେ ତିଷ୍ଠନ୍ ନଯତି ଵାଜିନଃ ପୁରୋ ଯତ୍ର-ଯତ୍ର କାମଯତେ ସୁଷାରଥିଃ । ଅଭୀଶୂନାଂ ମହିମାନଂ ପନାଯତ ମନଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଅନୁ ଯଚ୍ଛନ୍ତି ରଶ୍ମଯଃ
ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇ ଥିବା ଦକ୍ଷ ସାରଥି ଘୋଡ଼ାକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ। ଲାଗାମ ଦ୍ୱାରା ଚାଳନାର ମହିମା ପ୍ରକାଶ ପାଉ, ମନ ଲାଗାମ ପଛରେ ଅନୁସରଣ କରୁ।
ତୀଵ୍ରାନ୍ ଘୋଷାନ୍ କୃଣ୍ଵତେ ଵୃଷପାଣଯୋ ଽଶ୍ଵା ରଥେଭିଃ ସହ ଵାଜଯନ୍ତଃ । ଅଵକ୍ରାମନ୍ତଃ ପ୍ରପଦୈର୍ ଅମିତ୍ରାନ୍ କ୍ଷିଣନ୍ତି ଶତ୍ରୂꣳ୧ଽ ରନପଵ୍ଯଯନ୍ତଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଥିବା ଘୋଡ଼ା ରଥ ସହିତ ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଧ୍ୱନି କରନ୍ତି। ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଚିରେଇ ଦିଅନ୍ତି।
ରଥଵାହନꣳ ହଵିର୍ ଅସ୍ଯ ନାମ ଯତ୍ରାଯୁଧଂ ନିହିତମ୍ ଅସ୍ଯ ଵର୍ମ । ତତ୍ରା ରଥମ୍ ଉପ ଶଗ୍ମꣳ ସଦେମ ଵିଶ୍ଵାହା ଵଯꣳ ସୁମନସ୍ଯମାନାଃ
ରଥର ଗତି ତାଙ୍କର ନିବେଦନ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ କବଚ ରହିଛି। ଆମେ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଏହି ରଥକୁ ଏକାଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେବା।
ସ୍ଵାଦୁଷꣳସଦଃ ପିତରୋ ଵଯୋଧାଃ କୃଚ୍ଛ୍ରେଶ୍ରିତଃ ଶକ୍ତୀଵନ୍ତୋ ଗଭୀରାଃ । ଚିତ୍ରସେନା ଽ ଇଷୁବଲା ଽ ଅମୃଧ୍ରାଃ ସତୋଵୀରା ଽ ଉରଵୋ ଵ୍ରାତସାହାଃ
ପୂର୍ବଜମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସୂର, ମଧୁର ପାନରେ ବସି, କଷ୍ଟ ସହି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାଶୀଳ। ବିବିଧ ସେନା, ଶରକୁଶଳ, ଅଦମ୍ୟ, ସତ୍ୟବାନ, ବିଶାଳ ଓ ଦଳରେ ବିଜୟୀ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାସଃ ପିତରଃ ସୋମ୍ଯାସଃ ଶିଵେ ନୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଽ ଅନେହସା । ପୂଷା ନଃ ପାତୁ ଦୁରିତାଦ୍ ଋତାଵୃଧୋ ରକ୍ଷା ମାକିର୍ ନୋ ଽ ଅଘଶꣳସ ଽ ଈଶତ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୂର୍ବଜମାନେ, ସୋମ ପରି ମୃଦୁ, ଦ୍ୟୁଳୋକ ଓ ପୃଥିବୀ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ନିରାପଦ ହେଉ। ପୂଷା ଆମକୁ ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ରକ୍ଷା କର, ଋତରକ୍ଷକ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ଆମ ଉପରେ ଶାସନ କରିନଉ।
ସୁପର୍ଣଂ ଵସ୍ତେ ମୃଗୋ ଽ ଅସ୍ଯା ଦନ୍ତୋ ଗୋଭିଃ ସଂନଦ୍ଧା ପତତି ପ୍ରସୂତା । ଯତ୍ରା ନରଃ ସଂ ଚ ଵି ଚ ଦ୍ରଵନ୍ତି ତତ୍ରାସ୍ମଭ୍ଯମ୍ ଇଷଵଃ ଶର୍ମ ଯꣳସନ୍
ପକ୍ଷୀର ପର ଧାରଣ କରିଥିବା ପଶୁ, ତାହାର ଦାନ୍ତ ଏହାର ଅସ୍ତ୍ର। ଗୋଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧା, ଛୁଟିଲେ ଉଡ଼ିଯାଏ। ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଏକାଠି ଓ ଅଲଗା ହୁଅନ୍ତି, ସେଠି ଶର ଆମକୁ ରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଋଜୀତେ ପରି ଵୃଙ୍ଧି ନୋ ଽଶ୍ମା ଭଵତୁ ନସ୍ ତନୂଃ । ସୋମୋ ଽ ଅଧି ବ୍ରଵୀତୁ ନୋ ଽଦିତିଃ ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛତୁ
ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଘେରି ରଖ, ଆମର ଦେହ ପାଥର ପରି ଦୃଢ଼ ହେଉ। ସୋମ ଆମ ପକ୍ଷରେ କଥା କହୁନ୍ତୁ, ଅଦିତି ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ଜଙ୍ଘନ୍ତି ସାନ୍ଵ୍ ଏଷାଂ ଜଘନାꣳ୨ଽ ଉପ ଜିଘ୍ନତେ । ଅଶ୍ଵାଜନି ପ୍ରଚେତସୋ ଽଶ୍ଵାନ୍ତ୍ ସମତ୍ସୁ ଚୋଦଯ
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ଉରୁ ଚଳିଥାଏ, ତାଙ୍କର କଟି ଆଘାତ କରେ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଘୋଡ଼ାରୁ ଜନ୍ମନେଇଛନ୍ତି—ଯୁଦ୍ଧରେ ଘୋଡ଼ାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।
ଅହିର୍ ଇଵ ଭୋଗୈଃ ପର୍ଯ୍ ଏତି ବାହୁଂ ଜ୍ଯାଯା ହେତିଂ ପରିବାଧମାନଃ । ହସ୍ତଘ୍ନୋ ଵିଶ୍ଵା ଵଯୁନାନି ଵିଦ୍ଵାନ୍ ପୁମାନ୍ ପୁମାꣳସଂ ପରି ପାତୁ ଵିଶ୍ଵତଃ
ସରପ ଯେପରି ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଚକ୍ରାକାର ଘେରିଥାଏ, ଧନୁଷ ତାର ବାହୁକୁ ଘେରି, ଶରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ନିପୁଣ ଧନୁର୍ଧର ସମସ୍ତ ବିଧି ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଵନସ୍ପତେ ଵୀଡ୍ଵଙ୍ଗୋ ହି ଭୂଯା ଽ ଅସ୍ମତ୍ସଖା ପ୍ରତରଣଃ ସୁଵୀରଃ । ଗୋଭିଃ ସଂନଦ୍ଧୋ ଽ ଅସି ଵୀଡଯସ୍ଵାସ୍ଥାତା ତେ ଜଯତୁ ଜେତ୍ଵାନି
ଓ ବୃକ୍ଷ, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଅଙ୍ଗ ଥିବା, ଆମର ବନ୍ଧୁ, ଭଲ ଉପାୟ, ସୂର। ଗୋଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧା, ଦୃଢ଼ ରୁହ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଦଣ୍ଡାଇ ଅଛ, ସେଠି ବିଜୟ ଲାଭ କର।
ଦିଵଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପର୍ଯ୍ ଓଜ ଽ ଉଦ୍ଭୃତଂ ଵନସ୍ପତିଭ୍ଯଃ ପର୍ଯ୍ ଆଭୃତꣳ ସହଃ । ଅପାମ୍ ଓଜ୍ମାନଂ ପରି ଗୋଭିର୍ ଆଵୃତମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରꣳ ହଵିଷା ରଥଂ ଯଜ
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଶକ୍ତି ନିଆଯାଏ, ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ଶକ୍ତି ଏକାଠି ହୁଏ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର, ଗୋଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଘେରା, ଏହି ରଥକୁ ହବିରୂପେ ଉପସ୍ଥାପନ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରୋ ମରୁତାମ୍ ଅନୀକଂ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଗର୍ଭୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ନାଭିଃ । ସେମାଂ ନୋ ହଵ୍ଯଦାତିଂ ଜୁଷାଣୋ ଦେଵ ରଥ ପ୍ରତି ହଵ୍ଯା ଗୃଭାଯ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ସେନା, ମିତ୍ରଙ୍କ ବୀଜ, ବରୁଣଙ୍କ ନାଭି—ଏହି ନିବେଦନ ଗ୍ରହଣ କର, ଦେବତା, ଆମର ହବି ପାଇଁ ଏହି ରଥକୁ ଧର।
ଉପ ଶ୍ଵାସଯ ପୃଥିଵୀମ୍ ଉତ ଦ୍ଯାଂ ପୁରୁତ୍ରା ତେ ମନୁତାଂ ଵିଷ୍ଠିତଂ ଜଗତ୍ । ସ ଦୁନ୍ଦୁଭେ ସଜୂର୍ ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଦେଵୈର୍ ଦୂରାଦ୍ ଦଵୀଯୋ ଽ ଅପ ସେଧ ଶତ୍ରୂନ୍
ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଗଞ୍ଜାଇଦିଅ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରସ୍ଥାପିତ ହେଉ। ଡମ୍ବ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଦୂରରୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ।
ଆ କ୍ରନ୍ଦଯ ବଲମ୍ ଓଜୋ ନ ଽ ଆ ଧା ନି ଷ୍ଟନିହି ଦୁରିତା ବାଧମାନଃ । ଅପ ପ୍ରୋଥ ଦୁନ୍ଦୁଭେ ଦୁଚ୍ଛୁନା ଽ ଇତ ଽ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମୁଷ୍ଟିର୍ ଅସି ଵୀଡଯସ୍ଵ
ଓ ଢୋଳ, ତୁମେ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଗଞ୍ଜି ଉଠ; ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କର, ଅପମଙ୍ଗଳକୁ ରୋକ। ମନ୍ଦଭାଗ୍ୟକୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗିଦେ, ଏ ଢୋଳ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି ସମାନ—ଜୋରେ ଧ୍ୱନି କର।
ଆମୂର୍ ଅଜ ପ୍ରତ୍ଯା ଵର୍ତଯେମାଃ କେତୁମଦ୍ ଦୁନ୍ଦୁଭିର୍ ଵାଵଦୀତି । ସମ୍ ଅଶ୍ଵପର୍ଣାଶ୍ ଚରନ୍ତି ନୋ ନରୋ ଽସ୍ମାକମ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ରଥିନୋ ଜଯନ୍ତୁ
ଓ ଢୋଳ, ସ୍ପଷ୍ଟ ସଙ୍କେତ ସହିତ ଧ୍ୱନି କର; ତୁମର ଶବ୍ଦ ପୁନିପୁନି ଫେରି ଆସୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଘୋଡ଼ା ଚଲାଇଥିବା ରଥୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ ହେଉନ୍ତୁ।
ଆଗ୍ନେଯଃ କୃଷ୍ଣଗ୍ରୀଵଃ ସାରସ୍ଵତୀ ମେଷୀ ବଭ୍ରୁଃ ସୌମ୍ଯଃ ପୌଷ୍ଣଃ ଶ୍ଯାମଃ ଶିତିପୃଷ୍ଠୋ ବାର୍ହସ୍ପତ୍ଯଃ ଶିଲ୍ପୋ ଵୈଶ୍ଵଦେଵ ଽ ଐନ୍ଦ୍ରୋ ଽରୁଣୋ ମାରୁତଃ କଲ୍ମାଷ ଽ ଐନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନଃ ସꣳହିତୋ ଽଧୋରାମଃ ସାଵିତ୍ରୋ ଵାରୁଣଃ କୃଷ୍ଣ ଽ ଏକଶିତିପାତ୍ ପେତ୍ଵଃ
ଅଗ୍ନଯେ ଽନୀକଵତେ ରୋହିତାଞ୍ଜିର୍ ଅନଡ୍ଵାନ୍ ଅଧୋରାମୌ ସାଵିତ୍ରୌ ପୌଷ୍ଣୌ ରଜତନାଭୀ ଵୈଶ୍ଵଦେଵୌ ପିଶଂଗୌ ତୂପରୁ ମାରୁତଃ କଲ୍ମାଷ ଽ ଆଗ୍ନେଯଃ କୃଷ୍ଣୋ ଽଜଃ ସାରସ୍ଵତୀ ମେଷୀ ଵାରୁଣଃ ପେତ୍ଵଃ
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଲାଲ ପା ଥିବା ବଳଦ, ଅନୀକବତଙ୍କୁ ଲାଲ ପାଦ ଥିବା ବୃଷ, ଝୁଲିଥିବା ଓଠ ଥିବା ଦୁଇଟି ସାବିତ୍ର ଓ ପୂଷଣଙ୍କୁ, ଚାନ୍ଦି ନାଭି ଥିବା ଦୁଇଟି ବିଶ୍ୱଦେବଙ୍କୁ, ଦାଗ ଦେହ ଥିବା ଦୁଇଟି ତୂପରୁଙ୍କୁ, ଛିଟିଛାଟି ରଙ୍ଗ ଥିବାଟି ମାରୁତଙ୍କୁ, କଳା ଟି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଛାଗ ଟି ସାରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ, ମେଷ ଟି ମେଷୀଙ୍କୁ, ଦାଗ ଦେହ ଥିବାଟି ବାରୁଣଙ୍କୁ, ପେତ୍ବାଙ୍କୁ।
ଦେଵ ସଵିତଃ ପ୍ର ସୁଵ ଯଜ୍ଞଂ ପ୍ର ସୁଵ ଯଜ୍ଞପତିଂ ଭଗାଯ । ଦିଵ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵଃ କେତୁପୂଃ କେତଂ ନଃ ପୁନାତୁ ଵାଚସ୍ପତିର୍ ଵାଜଂ ନଃ ସ୍ଵଦତୁ
ହେ ଦେବତା ସବିତା, ଯଜ୍ଞକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ, ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା କର। ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ସଙ୍କେତ ବହନ କରୁଥିବା, ଆମ ସଙ୍କେତକୁ ପବିତ୍ର କର; ବାଣୀର ଦେବତା ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
କଳା ଗଳା ଥିବାଟି ଅଗ୍ନିଙ୍କର, ଚିହ୍ନିତ ଟି ସାରସ୍ୱତୀଙ୍କର, ମେଷ ମେଷୀଙ୍କର, ବାଦାମି ଟି ସୋମଙ୍କର, କଳା ଟି ପୂଷଣଙ୍କର, ଧୂସର ପିଠି ଥିବାଟି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର, ଦାଗ ଥିବାଟି ବିଶ୍ୱଦେବଙ୍କର, ଲାଲ ଟି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର, ଛିଟିଛାଟି ରଙ୍ଗ ଥିବାଟି ମାରୁତଙ୍କର, ମିଶ୍ର ରଙ୍ଗ ଥିବାଟି ଇନ୍ଦ୍ର-ଅଗ୍ନିଙ୍କର, ଝୁଲିଥିବା ଓଠ ଥିବା ଦୁଇଟି ସାବିତ୍ର ଓ ବାରୁଣଙ୍କର, କଳା ଟି ଏକଶିତିଙ୍କର, ଦାଗ ଦେହ ଥିବାଟି ପେତ୍ବାଙ୍କର।
ଅଗ୍ନଯେ ଗାଯତ୍ରାଯ ତ୍ରିଵୃତେ ରାଥନ୍ତରାଯାଷ୍ଟାକପାଲ ଽ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ତ୍ରୈଷ୍ଟୁଭାଯ ପଞ୍ଚଦଶାଯ ବର୍ହତାଯୈକାଦଶକପାଲୋ ଵିଶ୍ଵେଭ୍ଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଜାଗତେଭ୍ଯଃ ସପ୍ତଦଶେଭ୍ଯୋ ଵୈରୂପେଭ୍ଯୋ ଦ୍ଵାଦଶକପାଲୋ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଭ୍ଯାମ୍ ଆନୁଷ୍ଟୁଭାଭ୍ଯାମ୍ ଏକଵିꣳଶାଭ୍ଯାଂ ଵୈରାଜାଭ୍ଯାଂ ପଯସ୍ଯା ବୃହସ୍ପତଯେ ପାଙ୍କ୍ତାଯ ତ୍ରିଣଵାଯ ଶାକ୍ଵରାଯ ଚରୁଃ ସଵିତ୍ର ଽ ଔଷ୍ଣିହାଯ ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିꣳଶାଯ ରୈଵତାଯ ଦ୍ଵାଦଶକପାଲଃ ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଶ୍ ଚରୁର୍ ଅଦିତ୍ଯୈ ଵିଷ୍ଣୁପତ୍ନ୍ଯୈ ଚରୁର୍ ଅଗ୍ନଯେ ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ଦ୍ଵାଦଶକପାଲୋ ଽନୁମତ୍ଯା ଽ ଅଷ୍ଟାକପାଲଃ
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗାୟତ୍ରୀ ତିନି ପଦ; ରାଥନ୍ତରକୁ ଅଷ୍ଟ କପାଳ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍ ପନ୍ଦର ପଦ; ବର୍ହତକୁ ଏଗାର କପାଳ; ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜଗତୀ ସତର ପଦ; ବୈରୂପକୁ ଦ୍ୱାଦଶ କପାଳ; ମିତ୍ର ଓ ବାରୁଣଙ୍କୁ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ଏକୋଇଶ ପଦ; ବୈରାଜକୁ ପୋଷଣ; ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପଙ୍କ୍ତି ଉନଚାଳିଶ ପଦ; ଶାକ୍ବରକୁ ଚରୁ; ସବିତାକୁ ଉଷ୍ଣିହ୍ ତିରିଶି ପଦ; ରୈବତକୁ ଦ୍ୱାଦଶ କପାଳ; ପ୍ରଜାପତିକୁ ଚରୁ; ଅଦିତି ଓ ବିଷ୍ଣୁର ପତ୍ନୀକୁ ଚରୁ; ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନରକୁ ଦ୍ୱାଦଶ କପାଳ; ଅନୁମତିକୁ ଅଷ୍ଟ କପାଳ।