ତଵ ଶରୀରଂ ପତଯିଷ୍ଣ୍ଵ୍ ଅର୍ଵନ୍ ତଵ ଚିତ୍ତଂ ଵାତ ଽ ଇଵ ଧ୍ରଜୀମାନ୍ । ତଵ ଶୃଙ୍ଗାଣି ଵିଷ୍ଠିତା ପୁରୁତ୍ରାରଣ୍ଯେଷୁ ଜର୍ଭୁରାଣା ଚରନ୍ତି
ତୁମର ଦେହ ଉଡ଼ିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଘୋଡ଼ା; ତୁମର ମନ ବାୟୁ ପରି ରାଶି ଧରିଥାଏ । ତୁମର ଶିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ବିସ୍ତୃତ, ଏବଂ ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗର୍ଜନ କରି ଘୁରୁଛନ୍ତି ।
ଉପ ପ୍ରାଗାଚ୍ ଛସନଂ ଵାଜ୍ଯ୍ ଅର୍ଵା ଦେଵଦ୍ରୀଚା ମନସା ଦୀଧ୍ଯାନଃ । ଅଜଃ ପୁରୋ ନୀଯତେ ନାଭିର୍ ଅସ୍ଯାନୁ ପଶ୍ଚାତ୍ କଵଯୋ ଯନ୍ତି ରେଭାଃ
ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଆଜ୍ଞା ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ ମନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ । ଛାଗକୁ ତାଙ୍କର ନାଭି ସ୍ଥାନରେ ପୂର୍ବେ ନେଇଯାଯିଥାଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ଯାଆନ୍ତି ।
ଉପ ପ୍ରାଗାତ୍ ପରମଂ ଯତ୍ ସଧସ୍ଥମ୍ ଅର୍ଵାꣳ୨ଽ ଅଚ୍ଛା ପିତରଂ ମାତରଂ ଚ । ଅଦ୍ଯା ଦେଵାନ୍ ଜୁଷ୍ଟତମୋ ହି ଗମ୍ଯା ଽ ଅଥା ଶାସ୍ତେ ଦାଶୁଷେ ଵାର୍ଯାଣି
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ପିତା ଓ ମାଆଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ । ଆଜି ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ତାପରେ ସେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଦେଇଥାଏ ।
ସମିଦ୍ଧୋ ଽ ଅଦ୍ଯ ମନୁଷୋ ଦୁରୋଣେ ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ ଯଜସି ଜାତଵେଦଃ । ଆ ଚ ଵହ ମିତ୍ରମହଶ୍ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ ତ୍ଵଂ ଦୂତଃ କଵିର୍ ଅସି ପ୍ରଚେତାଃ
ଆଜି ମଣିଷର ଘରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କର । ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ତୁମେ ଦୂତ, ଋଷି ଓ ସଚେତନ ।
ତନୂନପାତ୍ ପଥ ଽ ଋତସ୍ଯ ଯାନାନ୍ ମଧ୍ଵା ସମଞ୍ଜନ୍ତ୍ ସ୍ଵଦଯା ସୁଜିହ୍ଵ । ମନ୍ମାନି ଧୀଭିର୍ ଉତ ଯଜ୍ଞମ୍ ଋନ୍ଧନ୍ ଦେଵତ୍ରା ଚ କୃଣୁହ୍ଯ୍ ଅଧ୍ଵରଂ ନଃ
ହେ ତନୂନପାତ, ତୁମେ ସତ୍ୟର ପଥରେ ଚାଲୁଛ, ମଧୁ ଓ ମିଠା ଭାଷାରେ ଅନୁଲିପ୍ତ । ଆମର ଭାବନା ଓ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଯଜ୍ଞକୁ ଜଳାଉଛୁ; ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କର ।
ନରାଶꣳସସ୍ଯ ମହିମାନମ୍ ଏଷାମ୍ ଉପ ସ୍ତୋଷାମ ଯଜତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞୈଃ । ଯେ ସୁକ୍ରତଵଃ ଶୁଚଯୋ ଧିଯଂଧାଃ ସ୍ଵଦନ୍ତି ଦେଵା ଽ ଉଭଯାନି ହଵ୍ଯା
ନରଶଂସଙ୍କ ମହିମାକୁ ଆମେ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା; ସେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ପବିତ୍ର ଦେବତାମାନେ ଉଭୟ ପ୍ରକାରର ନିବେଦନ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ଆଜୁହ୍ଵାନ ଽ ଈଡ୍ଯୋ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ ଚା ଯାହ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ ଵସୁଭିଃ ସଜୋଷାଃ । ତ୍ଵଂ ଦେଵାନାମ୍ ଅସି ଯହ୍ଵ ହୋତା ସ ଽ ଏନାନ୍ ଯକ୍ଷୀଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍
ପ୍ରଶଂସା ଓ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବସୁମାନେ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସ । ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୂରୋହିତ; ଆମେ ଡାକିଲେ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞ କର ।
ପ୍ରାଚୀନଂ ବର୍ହିଃ ପ୍ରଦିଶା ପୃଥିଵ୍ଯା ଵସ୍ତୋର୍ ଅସ୍ଯା ଵୃଜ୍ଯତେ ଽ ଅଗ୍ରେ ଽ ଅହ୍ନାମ୍ । ଵ୍ଯ୍ ଉ ପ୍ରଥତେ ଵିତରଂ ଵରୀଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଽ ଅଦିତଯେ ସ୍ଯୋନମ୍
ପୂର୍ବ ଦିଗର କୁଶ ମାଟି ଉପରେ ପିଛାଯାଏ, ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ । ଏହା ଦେବତା ଓ ଅଦିତିଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ସୁଖଦାୟକ ଆସନ ହେବାକୁ ପ୍ରସାରିତ ।
ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀର୍ ଉର୍ଵିଯା ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତାଂ ପତିଭ୍ଯୋ ନ ଜନଯଃ ଶୁମ୍ଭମାନାଃ । ଦେଵୀର୍ ଦ୍ଵାରୋ ବୃହତୀର୍ ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଭଵତ ସୁପ୍ରାଯଣାଃ
ବିସ୍ତୃତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବୀମାନେ, ପତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଗାର କରିଥିବା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପରି, ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ନିଅନ୍ତୁ । ଦେବୀ ଦ୍ୱାରମାନେ, ବିଶାଳ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟଦାୟି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ସହଜ ଉପସ୍ଥିତି ଦିଅନ୍ତୁ ।
ଆ ସୁଷ୍ଵଯନ୍ତୀ ଯଜତେ ଽ ଉପାକେ ଽ ଉଷାସାନକ୍ତା ସଦତାଂ ନି ଯୋନୌ । ଦିଵ୍ଯେ ଯୋଷଣେ ବୃହତୀ ସୁରୁକ୍ମେ ଽ ଅଧି ଶ୍ରିଯꣳ ଶୁକ୍ରପିଶଂ ଦଧାନେ
ଯିଏ ମଧୁର ଶାନ୍ତି ଆଣେ, ସେ ପୂଜିତ; ଉଷା ଓ ରାତି ଏକାସାଥି ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ବସୁନ୍ତୁ । ଦିବ୍ୟ ଗୃହରେ, ବଡ଼ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନାରୀମାନେ ଚମକୁଥିବା ଶୃଙ୍ଗାର ଧାରଣ କରନ୍ତି ।
ଦୈଵ୍ଯା ହୋତାରା ପ୍ରଥମା ସୁଵାଚା ମିମାନା ଯଜ୍ଞଂ ମନୁଷୋ ଯଜଧ୍ଯୈ । ପ୍ରଚୋଦଯନ୍ତା ଵିଦଥେଷୁ କାରୂ ପ୍ରାଚୀନଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ପ୍ରଦିଶା ଦିଶନ୍ତା
ଦେବତା ପୂରୋହିତମାନେ, ପ୍ରଥମ ଓ ସୁନ୍ଦର କଥା କହୁଥିବା, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ମାପି ଦେଇଥିବା, ସଭାରେ ଗାୟକମାନେକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇ, ପୂର୍ବ ଆଲୋକ ଦିଗ ଦେଖାନ୍ତି ।
ଆ ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ଭାରତୀ ତୂଯମ୍ ଏତ୍ଵ୍ ଇଡା ମନୁଷ୍ଵଦ୍ ଇହ ଚେତଯନ୍ତୀ । ତିସ୍ରୋ ଦେଵୀର୍ ବର୍ହିର୍ ଏଦꣳ ସ୍ଯୋନꣳ ସରସ୍ଵତୀ ସ୍ଵପସଃ ସଦନ୍ତୁ
ଭାରତୀ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସୁନ୍ତୁ, ଇଡା ମଣିଷ ପରି ସଚେତନ ହୋଇ ଏଠାରେ ରହୁନ୍ତୁ । ତିନି ଦେବୀମାନେ, ସରସ୍ୱତୀ, ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ବସି, ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ଯ ଽ ଇମେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜନିତ୍ରୀ ରୂପଇର୍ ଅପିꣳଶଦ୍ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ତମ୍ ଅଦ୍ଯ ହୋତର୍ ଇଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍ ଦେଵଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାରମ୍ ଇହ ଯକ୍ଷି ଵିଦ୍ଵାନ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି — ଏହି ଦ୍ୟୁ ଓ ପୃଥିବୀ, ଦୁଇ ଜନନୀ — ଆଜି, ହେ ପୂରୋହିତ, ଉତ୍ତମ ଦେବତା ତ୍ୱଷ୍ଟାକୁ ଏଠାରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କର ।
ଉପାଵ ସୃଜ ତ୍ମନ୍ଯା ସମଞ୍ଜନ୍ ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଽ ଋତୁଥା ହଵୀꣳଷି । ଵନସ୍ପତିଃ ଶମିତା ଦେଵୋ ଽ ଅଗ୍ନିଃ ସ୍ଵଦନ୍ତୁ ହଵ୍ଯଂ ମଧୁନା ଘୃତେନ
ବନସ୍ପତି, ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ନିଜ ମନରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ନିବେଦନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର । ସେ ଚାଖିବାକୁ ଚାହେ, ମଧୁ ଓ ଘୃତ ସହିତ ହବି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ ।
ସଦ୍ଯୋ ଜାତୋ ଵ୍ଯମିମୀତ ଯଜ୍ଞମ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଦେଵାନାମ୍ ଅଭଵତ୍ ପୁରୋଗାଃ । ଅସ୍ଯ ହୋତୁଃ ପ୍ରଦିଶ୍ଯ୍ ଋତସ୍ଯ ଵାଚି ସ୍ଵାହାକୃତꣳ ହଵିର୍ ଅଦନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞକୁ ମାପିଦେଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ନେତା ହେଲେ । ପୂରୋହିତଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ, ସତ୍ୟ କଥାରେ, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱାହା ସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ନିବେଦନ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ ।
କେତୁଂ କୃଣ୍ଵନ୍ନ୍ ଅକେତଵେ ପେଶୋ ମର୍ଯା ଽ ଅପେଶସେ । ସମ୍ ଉଷଦ୍ଭିର୍ ଅଜାଯଥାଃ
ଅଦୃଷ୍ଟମାନେ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ତିଆରି କର, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଶୋଭା ହେଉଛ, ଅଶୋଭିତ ପାଇଁ ନୁହେଁ । ତୁମେ ଉଷାମାନେ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲ ।
ଜୀମୂତସ୍ଯେଵ ଭଵତି ପ୍ରତୀକଂ ଯଦ୍ ଵର୍ମୀ ଯାତି ସମଦାମ୍ ଉପସ୍ଥେ । ଅନାଵିଦ୍ଧଯା ତନ୍ଵା ଜଯ ତ୍ଵꣳ ସ ତ୍ଵା ଵର୍ମଣୋ ମହିମା ପିପର୍ତୁ
ବଜ୍ରମେଘ ଯେପରି ଏକ ଆକୃତି ଧାରଣ କରେ, ସେପରି ସଜ୍ଜ ଯୋଦ୍ଧା ଶାନ୍ତ ମନେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଅଭେଦ୍ୟ ଦେହ ସହିତ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉ, ଏହି କବଚର ମହିମା ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଧନ୍ଵନା ଗା ଧନ୍ଵନାଜିଂ ଜଯେମ ଧନ୍ଵନା ତୀଵ୍ରାଃ ସମଦୋ ଜଯେମ । ଧନୁଃ ଶତ୍ରୋର୍ ଅପକାମଂ କୃଣୋତି ଧନ୍ଵନା ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଜଯେମ
ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଗୋଧନ ଲାଭ କରିବା, ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ପାଇବା। ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିବା, ଧନୁଷ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଭଙ୍ଗ କରେ। ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆମେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବା।
ଵକ୍ଷ୍ଯନ୍ତୀଵେଦ୍ ଆ ଗନୀଗନ୍ତି କର୍ଣଂ ପ୍ରିଯꣳ ସଖାଯଂ ପରିଷସ୍ଵଜାନା । ଯୋଷେଵ ଶିଙ୍କ୍ତେ ଵିତତାଧି ଧନ୍ଵନ୍ ଜ୍ଯା ଇଯꣳ ସମନେ ପାରଯନ୍ତୀ
ଧନୁଷ ର ତାର ମନେ ମନେ କଥା କହିବା ପରି କାନ ପାଖକୁ ଆସେ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ସାଥୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ। ଜଣେ ନାରୀ ପରି, ଏହି ତାର ଟାଣା ଧନୁଷରୁ ଶରକୁ ଏକାଠି ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ।
ତେ ଽ ଆଚରନ୍ତୀ ସମନେଵ ଯୋଷା ମାତେଵ ପୁତ୍ରଂ ବିଭୃତାମ୍ ଉପସ୍ଥେ । ଅପ ଶତ୍ରୂନ୍ ଵିଧ୍ଯତାꣳ ସଂଵିଦାନେ ଽ ଆର୍ତ୍ନୀ ଇମେ ଵିଷ୍ଫୁରନ୍ତୀ ଽ ଅମିତ୍ରାନ୍
ଏହି ଦୁଇଟି ଧନୁଷ ତାର, ଏକାଠି ମିଶି ନାରୀ ପରି କାମ କରେ, ମାଆ ଯେପରି ଶିଶୁକୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଧରିଥାଏ। ଏହି ତାର ଛୁଟିଲେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କରନ୍ତୁ, ଏହି ତାରର ଧ୍ୱନି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଛିଟାଇ ଦିଏ।
ବହ୍ଵୀନାଂ ପିତା ବହୁର୍ ଅସ୍ଯ ପୁତ୍ରଶ୍ ଚିଶ୍ଚା କୃଣୋତି ସମନାଵଗତ୍ଯ । ଇଷୁଧିଃ ସଙ୍କାଃ ପୃତନାଶ୍ ଚ ସର୍ଵାଃ ପୃଷ୍ଠେ ନିନଦ୍ଧୋ ଜଯତି ପ୍ରସୂତଃ
ଏହି ଯୋଦ୍ଧା ଅନେକଙ୍କ ପିତା, ତାଙ୍କର ଅନେକ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକାଠି ହୋଇ କାମ କରନ୍ତି। ପିଠିରେ ବାନ୍ଧା ତୀର, ତରକା ଓ ସେନା, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଜୟ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ରଥେ ତିଷ୍ଠନ୍ ନଯତି ଵାଜିନଃ ପୁରୋ ଯତ୍ର-ଯତ୍ର କାମଯତେ ସୁଷାରଥିଃ । ଅଭୀଶୂନାଂ ମହିମାନଂ ପନାଯତ ମନଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଅନୁ ଯଚ୍ଛନ୍ତି ରଶ୍ମଯଃ
ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇ ଥିବା ଦକ୍ଷ ସାରଥି ଘୋଡ଼ାକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ। ଲାଗାମ ଦ୍ୱାରା ଚାଳନାର ମହିମା ପ୍ରକାଶ ପାଉ, ମନ ଲାଗାମ ପଛରେ ଅନୁସରଣ କରୁ।
ତୀଵ୍ରାନ୍ ଘୋଷାନ୍ କୃଣ୍ଵତେ ଵୃଷପାଣଯୋ ଽଶ୍ଵା ରଥେଭିଃ ସହ ଵାଜଯନ୍ତଃ । ଅଵକ୍ରାମନ୍ତଃ ପ୍ରପଦୈର୍ ଅମିତ୍ରାନ୍ କ୍ଷିଣନ୍ତି ଶତ୍ରୂꣳ୧ଽ ରନପଵ୍ଯଯନ୍ତଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଥିବା ଘୋଡ଼ା ରଥ ସହିତ ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଧ୍ୱନି କରନ୍ତି। ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଚିରେଇ ଦିଅନ୍ତି।
ରଥଵାହନꣳ ହଵିର୍ ଅସ୍ଯ ନାମ ଯତ୍ରାଯୁଧଂ ନିହିତମ୍ ଅସ୍ଯ ଵର୍ମ । ତତ୍ରା ରଥମ୍ ଉପ ଶଗ୍ମꣳ ସଦେମ ଵିଶ୍ଵାହା ଵଯꣳ ସୁମନସ୍ଯମାନାଃ
ରଥର ଗତି ତାଙ୍କର ନିବେଦନ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ କବଚ ରହିଛି। ଆମେ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଏହି ରଥକୁ ଏକାଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେବା।
ସ୍ଵାଦୁଷꣳସଦଃ ପିତରୋ ଵଯୋଧାଃ କୃଚ୍ଛ୍ରେଶ୍ରିତଃ ଶକ୍ତୀଵନ୍ତୋ ଗଭୀରାଃ । ଚିତ୍ରସେନା ଽ ଇଷୁବଲା ଽ ଅମୃଧ୍ରାଃ ସତୋଵୀରା ଽ ଉରଵୋ ଵ୍ରାତସାହାଃ
ପୂର୍ବଜମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସୂର, ମଧୁର ପାନରେ ବସି, କଷ୍ଟ ସହି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାଶୀଳ। ବିବିଧ ସେନା, ଶରକୁଶଳ, ଅଦମ୍ୟ, ସତ୍ୟବାନ, ବିଶାଳ ଓ ଦଳରେ ବିଜୟୀ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାସଃ ପିତରଃ ସୋମ୍ଯାସଃ ଶିଵେ ନୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଽ ଅନେହସା । ପୂଷା ନଃ ପାତୁ ଦୁରିତାଦ୍ ଋତାଵୃଧୋ ରକ୍ଷା ମାକିର୍ ନୋ ଽ ଅଘଶꣳସ ଽ ଈଶତ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୂର୍ବଜମାନେ, ସୋମ ପରି ମୃଦୁ, ଦ୍ୟୁଳୋକ ଓ ପୃଥିବୀ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ନିରାପଦ ହେଉ। ପୂଷା ଆମକୁ ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ରକ୍ଷା କର, ଋତରକ୍ଷକ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ଆମ ଉପରେ ଶାସନ କରିନଉ।
ସୁପର୍ଣଂ ଵସ୍ତେ ମୃଗୋ ଽ ଅସ୍ଯା ଦନ୍ତୋ ଗୋଭିଃ ସଂନଦ୍ଧା ପତତି ପ୍ରସୂତା । ଯତ୍ରା ନରଃ ସଂ ଚ ଵି ଚ ଦ୍ରଵନ୍ତି ତତ୍ରାସ୍ମଭ୍ଯମ୍ ଇଷଵଃ ଶର୍ମ ଯꣳସନ୍
ପକ୍ଷୀର ପର ଧାରଣ କରିଥିବା ପଶୁ, ତାହାର ଦାନ୍ତ ଏହାର ଅସ୍ତ୍ର। ଗୋଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧା, ଛୁଟିଲେ ଉଡ଼ିଯାଏ। ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଏକାଠି ଓ ଅଲଗା ହୁଅନ୍ତି, ସେଠି ଶର ଆମକୁ ରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଋଜୀତେ ପରି ଵୃଙ୍ଧି ନୋ ଽଶ୍ମା ଭଵତୁ ନସ୍ ତନୂଃ । ସୋମୋ ଽ ଅଧି ବ୍ରଵୀତୁ ନୋ ଽଦିତିଃ ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛତୁ
ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଘେରି ରଖ, ଆମର ଦେହ ପାଥର ପରି ଦୃଢ଼ ହେଉ। ସୋମ ଆମ ପକ୍ଷରେ କଥା କହୁନ୍ତୁ, ଅଦିତି ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ଜଙ୍ଘନ୍ତି ସାନ୍ଵ୍ ଏଷାଂ ଜଘନାꣳ୨ଽ ଉପ ଜିଘ୍ନତେ । ଅଶ୍ଵାଜନି ପ୍ରଚେତସୋ ଽଶ୍ଵାନ୍ତ୍ ସମତ୍ସୁ ଚୋଦଯ
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ଉରୁ ଚଳିଥାଏ, ତାଙ୍କର କଟି ଆଘାତ କରେ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଘୋଡ଼ାରୁ ଜନ୍ମନେଇଛନ୍ତି—ଯୁଦ୍ଧରେ ଘୋଡ଼ାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।
ଅହିର୍ ଇଵ ଭୋଗୈଃ ପର୍ଯ୍ ଏତି ବାହୁଂ ଜ୍ଯାଯା ହେତିଂ ପରିବାଧମାନଃ । ହସ୍ତଘ୍ନୋ ଵିଶ୍ଵା ଵଯୁନାନି ଵିଦ୍ଵାନ୍ ପୁମାନ୍ ପୁମାꣳସଂ ପରି ପାତୁ ଵିଶ୍ଵତଃ
ସରପ ଯେପରି ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଚକ୍ରାକାର ଘେରିଥାଏ, ଧନୁଷ ତାର ବାହୁକୁ ଘେରି, ଶରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ନିପୁଣ ଧନୁର୍ଧର ସମସ୍ତ ବିଧି ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରୁ।