ଯଦ୍ ଅକ୍ରନ୍ଦଃ ପ୍ରଥମଂ ଜାଯମାନ ଽ ଉଦ୍ଯନ୍ତ୍ ସମୁଦ୍ରାଦ୍ ଉତ ଵା ପୁରୀଷାତ୍ । ଶ୍ଯେନସ୍ଯ ପକ୍ଷା ହରିଣସ୍ଯ ବାହୂ ଽ ଉପସ୍ତୁତ୍ଯଂ ମହି ଜାତଂ ତେ ଽ ଅର୍ଵନ୍
ଜେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ଚିତ୍କାର ହେଲା, ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଜଳରୁ ଉଦୟ ହେଲା, ଶ୍ୟେନ ପଖ ଓ ଧୂସର ଘୋଡ଼ାର ବାହୁ — ହେ ଅର୍ବନ, ତୁମର ଜନ୍ମ ବଡ଼ ମହାନ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ଯମେନ ଦତ୍ତଂ ତ୍ରିତ ଽ ଏନମ୍ ଆଯୁନଗ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଽ ଏଣଂ ପ୍ରଥମୋ ଽ ଅଧ୍ଯ୍ ଅତିଷ୍ଠତ୍ । ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଽ ଅସ୍ଯ ରଶନାମ୍ ଅଗୃଭ୍ଣାତ୍ ସୂରାଦ୍ ଅଶ୍ଵଂ ଵସଵୋ ନିର୍ ଅତଷ୍ଟ
ଯମ ଦେଇଥିଲେ, ତ୍ରିତା ତାହାର ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାଇଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଥମେ ତାହାରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ତାହାର ରଶି ଧରିଥିଲେ, ବସୁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଘୋଡ଼ାକୁ ବାହାର କରିଥିଲେ।
ଅସି ଯମୋ ଽ ଅସ୍ଯ୍ ଆଦିତ୍ଯୋ ଽ ଅର୍ଵନ୍ନ୍ ଅସି ତ୍ରିତୋ ଗୁହ୍ଯେନ ଵ୍ରତେନ । ଅସି ସୋମେନ ସମଯା ଵିପୃକ୍ତ ଽ ଆହୁସ୍ ତେ ତ୍ରୀଣି ଦିଵି ବନ୍ଧନାନି
ଅର୍ବନ, ତୁମେ ଯମ, ତୁମେ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ନିୟମ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତ୍ରିତା। ତୁମେ ସୋମ ସହିତ ଏକତ୍ର, ଅଲଗା ଅଛ, ତୁମେ ଦିଗରେ ତିନିଟି ବନ୍ଧନ ଅଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତ୍ରୀଣି ତ ଽ ଆହୁର୍ ଦିଵି ବନ୍ଧନାନି ତ୍ରୀଣ୍ଯ୍ ଅପ୍ସୁ ତ୍ରୀଣ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ ସମୁଦ୍ରେ । ଉତେଵ ମେ ଵରୁଣଶ୍ ଛନ୍ତ୍ସ୍ଯ୍ ଅର୍ଵନ୍ ଯତ୍ରା ତ ଽ ଆହୁଃ ପରମଂ ଜନିତ୍ରମ୍
ତୁମର ଦିଗରେ ତିନିଟି ବନ୍ଧନ, ଜଳରେ ତିନିଟି, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ତିନିଟି ବନ୍ଧନ ଅଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ହେ ଅର୍ବନ, ଯେଉଁଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜନ୍ମସ୍ଥାନ କୁହାଯାଏ, ସେଠାରେ ବରୁଣ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରୁନ୍ତୁ।
ଇମା ତେ ଵାଜିନ୍ନ୍ ଅଵମାର୍ଜନାନୀମା ଶଫାନାꣳ ସନିତୁର୍ ନିଧାନା । ଅତ୍ରା ତେ ଭଦ୍ରା ରଶନା ଽ ଅପଶ୍ଯମ୍ ଋତସ୍ଯ ଯା ଽ ଅଭିରକ୍ଷନ୍ତି ଗୋପାଃ
ଏହିଠାରେ ତୁମର ପବିତ୍ର କରିବା ସ୍ଥାନ, ଏଠା ତୁମର ଖୁରର ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥଳ। ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ଶୁଭ ରଶି ଦେଖିଲି, ଯାହାକୁ ସତ୍ୟର ରକ୍ଷକମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଆତ୍ମାନଂ ତେ ମନସାରାଦ୍ ଅଜାନାମ୍ ଅଵୋ ଦିଵା ପତଯନ୍ତଂ ପତଂଗମ୍ । ଶିରୋ ଽ ଅପଶ୍ଯଂ ପଥିଭିଃ ସୁଗେଭିର୍ ଅରେଣୁଭିର୍ ଜେହମାନଂ ପତତ୍ରି
ମୁଁ ମନରେ ତୁମ ଆତ୍ମାକୁ ଚିହ୍ନିଲି, ଦିନେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ପରି। ମୁଁ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ଦେଖିଲି, ହେ ପକ୍ଷୀ, ସୁବିଧାଜନକ ପଥରେ ଧୁଳି ମଧ୍ୟରେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା।
ଅତ୍ରା ତେ ରୂପମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଅପଶ୍ଯଂ ଜିଗୀଷମାଣମ୍ ଇଷ ଽ ଆ ପଦେ ଗୋଃ । ଯଦା ତେ ମର୍ତୋ ଽ ଅନୁ ଭୋଗମ୍ ଆନଡ୍ ଆଦ୍ ଇଦ୍ ଗ୍ରସିଷ୍ଠ ଽ ଓଷଧୀର୍ ଅଜୀଗଃ
ଏଠି ମୁଁ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ ଦେଖିଲି, ଗାଁର ପାଦ ପାଖରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା। ଯେତେବେଳେ ମଣିଷ ତୁମ ଦୟା ଭୋଗ କରେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଉଷଧିମାନେ ଖାଉଛ।
ଅନୁ ତ୍ଵା ରଥୋ ଽ ଅନୁ ମର୍ଯୋ ଽ ଅର୍ଵନ୍ନ୍ ଅନୁ ଗାଵୋ ଽନୁ ଭଗଃ କନୀନାମ୍ । ଅନୁ ଵ୍ରାତାସସ୍ ତଵ ସଖ୍ଯମ୍ ଈଯୁର୍ ଅନୁ ଦେଵା ମମିରେ ଵୀର୍ଯଂ ତେ
ତୁମ ପଛରେ ରଥ ଯାଏ, ଯୋଦ୍ଧା ଯାଏ, ଗାଁମାନେ ଯାଅନ୍ତି, ରାଜାଙ୍କ ଧନ-ଉପଭୋଗ ଯାଏ। ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ ଦଳମାନେ ମିତ୍ରତା ଚାହାନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ମାପିଛନ୍ତି।
ହିରଣ୍ଯଶୃଙ୍ଗୋ ଽଯୋ ଅସ୍ଯ ପାଦା ମନୋଜଵା ଽ ଅଵର ଇନ୍ଦ୍ର ଽ ଆସୀତ୍ । ଦେଵା ଽ ଇଦ୍ ଅସ୍ଯ ହଵିରଦ୍ଯମ୍ ଆଯନ୍ ଯୋ ଽ ଅର୍ଵନ୍ତଂ ପ୍ରଥମୋ ଽ ଅଧ୍ଯତିଷ୍ଠତ୍
ଏହି ସୁନାର ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ଘୋଡ଼ାର ପାଦ ମନର ତୁଳ୍ୟ ଦ୍ରୁତ । ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ । ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ନିବେଦନ ନିମନ୍ତେ ଆସିଥିଲେ, କାରଣ ସେ ପ୍ରଥମେ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ ।
ଈର୍ମାନ୍ତାସଃ ସିଲିକମଧ୍ଯମାସଃ ସꣳ ଶୂରଣାସୋ ଦିଵ୍ଯାସୋ ଽ ଅତ୍ଯାଃ । ହꣳସା ଽ ଇଵ ଶ୍ରେଣିଶୋ ଯତନ୍ତେ ଯଦ୍ ଆକ୍ଷିଷୁର୍ ଦିଵ୍ଯମ୍ ଅଜ୍ମମ୍ ଅଶ୍ଵାଃ
ଏମାନେ ଦୁଧରେ ଧନୀ, ମଝିରେ କୋମଳ ଲୋମ ଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରୀବା ଥିବା ଦେବତା ଘୋଡ଼ାମାନେ । ହଂସମାନେ ଯେପରି ଶାରୀବଦ୍ଧ ଚାଲନ୍ତି, ଏହି ଅଶ୍ୱମାନେ ଦିବ୍ୟ ପଥରେ ଏକାସାଥି ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ।
ତଵ ଶରୀରଂ ପତଯିଷ୍ଣ୍ଵ୍ ଅର୍ଵନ୍ ତଵ ଚିତ୍ତଂ ଵାତ ଽ ଇଵ ଧ୍ରଜୀମାନ୍ । ତଵ ଶୃଙ୍ଗାଣି ଵିଷ୍ଠିତା ପୁରୁତ୍ରାରଣ୍ଯେଷୁ ଜର୍ଭୁରାଣା ଚରନ୍ତି
ତୁମର ଦେହ ଉଡ଼ିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଘୋଡ଼ା; ତୁମର ମନ ବାୟୁ ପରି ରାଶି ଧରିଥାଏ । ତୁମର ଶିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ବିସ୍ତୃତ, ଏବଂ ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗର୍ଜନ କରି ଘୁରୁଛନ୍ତି ।
ଉପ ପ୍ରାଗାଚ୍ ଛସନଂ ଵାଜ୍ଯ୍ ଅର୍ଵା ଦେଵଦ୍ରୀଚା ମନସା ଦୀଧ୍ଯାନଃ । ଅଜଃ ପୁରୋ ନୀଯତେ ନାଭିର୍ ଅସ୍ଯାନୁ ପଶ୍ଚାତ୍ କଵଯୋ ଯନ୍ତି ରେଭାଃ
ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଆଜ୍ଞା ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ ମନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ । ଛାଗକୁ ତାଙ୍କର ନାଭି ସ୍ଥାନରେ ପୂର୍ବେ ନେଇଯାଯିଥାଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ଯାଆନ୍ତି ।
ଉପ ପ୍ରାଗାତ୍ ପରମଂ ଯତ୍ ସଧସ୍ଥମ୍ ଅର୍ଵାꣳ୨ଽ ଅଚ୍ଛା ପିତରଂ ମାତରଂ ଚ । ଅଦ୍ଯା ଦେଵାନ୍ ଜୁଷ୍ଟତମୋ ହି ଗମ୍ଯା ଽ ଅଥା ଶାସ୍ତେ ଦାଶୁଷେ ଵାର୍ଯାଣି
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ପିତା ଓ ମାଆଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ । ଆଜି ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ତାପରେ ସେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଦେଇଥାଏ ।
ସମିଦ୍ଧୋ ଽ ଅଦ୍ଯ ମନୁଷୋ ଦୁରୋଣେ ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ ଯଜସି ଜାତଵେଦଃ । ଆ ଚ ଵହ ମିତ୍ରମହଶ୍ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ ତ୍ଵଂ ଦୂତଃ କଵିର୍ ଅସି ପ୍ରଚେତାଃ
ଆଜି ମଣିଷର ଘରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କର । ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ତୁମେ ଦୂତ, ଋଷି ଓ ସଚେତନ ।
ତନୂନପାତ୍ ପଥ ଽ ଋତସ୍ଯ ଯାନାନ୍ ମଧ୍ଵା ସମଞ୍ଜନ୍ତ୍ ସ୍ଵଦଯା ସୁଜିହ୍ଵ । ମନ୍ମାନି ଧୀଭିର୍ ଉତ ଯଜ୍ଞମ୍ ଋନ୍ଧନ୍ ଦେଵତ୍ରା ଚ କୃଣୁହ୍ଯ୍ ଅଧ୍ଵରଂ ନଃ
ହେ ତନୂନପାତ, ତୁମେ ସତ୍ୟର ପଥରେ ଚାଲୁଛ, ମଧୁ ଓ ମିଠା ଭାଷାରେ ଅନୁଲିପ୍ତ । ଆମର ଭାବନା ଓ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଯଜ୍ଞକୁ ଜଳାଉଛୁ; ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କର ।
ନରାଶꣳସସ୍ଯ ମହିମାନମ୍ ଏଷାମ୍ ଉପ ସ୍ତୋଷାମ ଯଜତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞୈଃ । ଯେ ସୁକ୍ରତଵଃ ଶୁଚଯୋ ଧିଯଂଧାଃ ସ୍ଵଦନ୍ତି ଦେଵା ଽ ଉଭଯାନି ହଵ୍ଯା
ନରଶଂସଙ୍କ ମହିମାକୁ ଆମେ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା; ସେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ପବିତ୍ର ଦେବତାମାନେ ଉଭୟ ପ୍ରକାରର ନିବେଦନ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ଆଜୁହ୍ଵାନ ଽ ଈଡ୍ଯୋ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ ଚା ଯାହ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ ଵସୁଭିଃ ସଜୋଷାଃ । ତ୍ଵଂ ଦେଵାନାମ୍ ଅସି ଯହ୍ଵ ହୋତା ସ ଽ ଏନାନ୍ ଯକ୍ଷୀଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍
ପ୍ରଶଂସା ଓ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବସୁମାନେ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସ । ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୂରୋହିତ; ଆମେ ଡାକିଲେ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞ କର ।
ପ୍ରାଚୀନଂ ବର୍ହିଃ ପ୍ରଦିଶା ପୃଥିଵ୍ଯା ଵସ୍ତୋର୍ ଅସ୍ଯା ଵୃଜ୍ଯତେ ଽ ଅଗ୍ରେ ଽ ଅହ୍ନାମ୍ । ଵ୍ଯ୍ ଉ ପ୍ରଥତେ ଵିତରଂ ଵରୀଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଽ ଅଦିତଯେ ସ୍ଯୋନମ୍
ପୂର୍ବ ଦିଗର କୁଶ ମାଟି ଉପରେ ପିଛାଯାଏ, ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ । ଏହା ଦେବତା ଓ ଅଦିତିଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ସୁଖଦାୟକ ଆସନ ହେବାକୁ ପ୍ରସାରିତ ।
ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀର୍ ଉର୍ଵିଯା ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତାଂ ପତିଭ୍ଯୋ ନ ଜନଯଃ ଶୁମ୍ଭମାନାଃ । ଦେଵୀର୍ ଦ୍ଵାରୋ ବୃହତୀର୍ ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଭଵତ ସୁପ୍ରାଯଣାଃ
ବିସ୍ତୃତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବୀମାନେ, ପତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଗାର କରିଥିବା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପରି, ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ନିଅନ୍ତୁ । ଦେବୀ ଦ୍ୱାରମାନେ, ବିଶାଳ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟଦାୟି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ସହଜ ଉପସ୍ଥିତି ଦିଅନ୍ତୁ ।
ଆ ସୁଷ୍ଵଯନ୍ତୀ ଯଜତେ ଽ ଉପାକେ ଽ ଉଷାସାନକ୍ତା ସଦତାଂ ନି ଯୋନୌ । ଦିଵ୍ଯେ ଯୋଷଣେ ବୃହତୀ ସୁରୁକ୍ମେ ଽ ଅଧି ଶ୍ରିଯꣳ ଶୁକ୍ରପିଶଂ ଦଧାନେ
ଯିଏ ମଧୁର ଶାନ୍ତି ଆଣେ, ସେ ପୂଜିତ; ଉଷା ଓ ରାତି ଏକାସାଥି ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ବସୁନ୍ତୁ । ଦିବ୍ୟ ଗୃହରେ, ବଡ଼ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନାରୀମାନେ ଚମକୁଥିବା ଶୃଙ୍ଗାର ଧାରଣ କରନ୍ତି ।
ଦୈଵ୍ଯା ହୋତାରା ପ୍ରଥମା ସୁଵାଚା ମିମାନା ଯଜ୍ଞଂ ମନୁଷୋ ଯଜଧ୍ଯୈ । ପ୍ରଚୋଦଯନ୍ତା ଵିଦଥେଷୁ କାରୂ ପ୍ରାଚୀନଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ପ୍ରଦିଶା ଦିଶନ୍ତା
ଦେବତା ପୂରୋହିତମାନେ, ପ୍ରଥମ ଓ ସୁନ୍ଦର କଥା କହୁଥିବା, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ମାପି ଦେଇଥିବା, ସଭାରେ ଗାୟକମାନେକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇ, ପୂର୍ବ ଆଲୋକ ଦିଗ ଦେଖାନ୍ତି ।
ଆ ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ଭାରତୀ ତୂଯମ୍ ଏତ୍ଵ୍ ଇଡା ମନୁଷ୍ଵଦ୍ ଇହ ଚେତଯନ୍ତୀ । ତିସ୍ରୋ ଦେଵୀର୍ ବର୍ହିର୍ ଏଦꣳ ସ୍ଯୋନꣳ ସରସ୍ଵତୀ ସ୍ଵପସଃ ସଦନ୍ତୁ
ଭାରତୀ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସୁନ୍ତୁ, ଇଡା ମଣିଷ ପରି ସଚେତନ ହୋଇ ଏଠାରେ ରହୁନ୍ତୁ । ତିନି ଦେବୀମାନେ, ସରସ୍ୱତୀ, ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ବସି, ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ଯ ଽ ଇମେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜନିତ୍ରୀ ରୂପଇର୍ ଅପିꣳଶଦ୍ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ତମ୍ ଅଦ୍ଯ ହୋତର୍ ଇଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍ ଦେଵଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାରମ୍ ଇହ ଯକ୍ଷି ଵିଦ୍ଵାନ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି — ଏହି ଦ୍ୟୁ ଓ ପୃଥିବୀ, ଦୁଇ ଜନନୀ — ଆଜି, ହେ ପୂରୋହିତ, ଉତ୍ତମ ଦେବତା ତ୍ୱଷ୍ଟାକୁ ଏଠାରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କର ।
ଉପାଵ ସୃଜ ତ୍ମନ୍ଯା ସମଞ୍ଜନ୍ ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଽ ଋତୁଥା ହଵୀꣳଷି । ଵନସ୍ପତିଃ ଶମିତା ଦେଵୋ ଽ ଅଗ୍ନିଃ ସ୍ଵଦନ୍ତୁ ହଵ୍ଯଂ ମଧୁନା ଘୃତେନ
ବନସ୍ପତି, ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ନିଜ ମନରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ନିବେଦନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର । ସେ ଚାଖିବାକୁ ଚାହେ, ମଧୁ ଓ ଘୃତ ସହିତ ହବି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ ।
ସଦ୍ଯୋ ଜାତୋ ଵ୍ଯମିମୀତ ଯଜ୍ଞମ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଦେଵାନାମ୍ ଅଭଵତ୍ ପୁରୋଗାଃ । ଅସ୍ଯ ହୋତୁଃ ପ୍ରଦିଶ୍ଯ୍ ଋତସ୍ଯ ଵାଚି ସ୍ଵାହାକୃତꣳ ହଵିର୍ ଅଦନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞକୁ ମାପିଦେଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ନେତା ହେଲେ । ପୂରୋହିତଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ, ସତ୍ୟ କଥାରେ, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱାହା ସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ନିବେଦନ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ ।
କେତୁଂ କୃଣ୍ଵନ୍ନ୍ ଅକେତଵେ ପେଶୋ ମର୍ଯା ଽ ଅପେଶସେ । ସମ୍ ଉଷଦ୍ଭିର୍ ଅଜାଯଥାଃ
ଅଦୃଷ୍ଟମାନେ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ତିଆରି କର, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଶୋଭା ହେଉଛ, ଅଶୋଭିତ ପାଇଁ ନୁହେଁ । ତୁମେ ଉଷାମାନେ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲ ।
ଜୀମୂତସ୍ଯେଵ ଭଵତି ପ୍ରତୀକଂ ଯଦ୍ ଵର୍ମୀ ଯାତି ସମଦାମ୍ ଉପସ୍ଥେ । ଅନାଵିଦ୍ଧଯା ତନ୍ଵା ଜଯ ତ୍ଵꣳ ସ ତ୍ଵା ଵର୍ମଣୋ ମହିମା ପିପର୍ତୁ
ବଜ୍ରମେଘ ଯେପରି ଏକ ଆକୃତି ଧାରଣ କରେ, ସେପରି ସଜ୍ଜ ଯୋଦ୍ଧା ଶାନ୍ତ ମନେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଅଭେଦ୍ୟ ଦେହ ସହିତ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉ, ଏହି କବଚର ମହିମା ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଧନ୍ଵନା ଗା ଧନ୍ଵନାଜିଂ ଜଯେମ ଧନ୍ଵନା ତୀଵ୍ରାଃ ସମଦୋ ଜଯେମ । ଧନୁଃ ଶତ୍ରୋର୍ ଅପକାମଂ କୃଣୋତି ଧନ୍ଵନା ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଜଯେମ
ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଗୋଧନ ଲାଭ କରିବା, ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ପାଇବା। ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିବା, ଧନୁଷ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଭଙ୍ଗ କରେ। ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆମେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବା।
ଵକ୍ଷ୍ଯନ୍ତୀଵେଦ୍ ଆ ଗନୀଗନ୍ତି କର୍ଣଂ ପ୍ରିଯꣳ ସଖାଯଂ ପରିଷସ୍ଵଜାନା । ଯୋଷେଵ ଶିଙ୍କ୍ତେ ଵିତତାଧି ଧନ୍ଵନ୍ ଜ୍ଯା ଇଯꣳ ସମନେ ପାରଯନ୍ତୀ
ଧନୁଷ ର ତାର ମନେ ମନେ କଥା କହିବା ପରି କାନ ପାଖକୁ ଆସେ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ସାଥୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ। ଜଣେ ନାରୀ ପରି, ଏହି ତାର ଟାଣା ଧନୁଷରୁ ଶରକୁ ଏକାଠି ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ।
ତେ ଽ ଆଚରନ୍ତୀ ସମନେଵ ଯୋଷା ମାତେଵ ପୁତ୍ରଂ ବିଭୃତାମ୍ ଉପସ୍ଥେ । ଅପ ଶତ୍ରୂନ୍ ଵିଧ୍ଯତାꣳ ସଂଵିଦାନେ ଽ ଆର୍ତ୍ନୀ ଇମେ ଵିଷ୍ଫୁରନ୍ତୀ ଽ ଅମିତ୍ରାନ୍
ଏହି ଦୁଇଟି ଧନୁଷ ତାର, ଏକାଠି ମିଶି ନାରୀ ପରି କାମ କରେ, ମାଆ ଯେପରି ଶିଶୁକୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଧରିଥାଏ। ଏହି ତାର ଛୁଟିଲେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କରନ୍ତୁ, ଏହି ତାରର ଧ୍ୱନି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଛିଟାଇ ଦିଏ।