ଏଷ ଛାଗଃ ପୁରୋ ଽ ଅଶ୍ଵେନ ଵାଜିନା ପୂଷ୍ଣୋ ଭାଗୋ ନୀଯତେ ଵିଶ୍ଵଦେଵ୍ଯଃ । ଅଭିପ୍ରିଯଂ ଯତ୍ ପୁରୋଡାଶମ୍ ଅର୍ଵତା ତ୍ଵଷ୍ଟେଦ୍ ଏନꣳ ସୌଶ୍ରଵସାଯ ଜିନ୍ଵତି
ଏହି ଛାଗ, ତୁର୍ଗା ଘୋଡା ସହିତ ଆଗକୁ ନେଇଯାଉଛି, ପୂଷଣଙ୍କ ଅଂଶ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ; ଘୋଡା ଯେଉଁ ପ୍ରିୟ ପୁରୋଡାଶ ଆଣିଛି, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏହାକୁ ସୌଶ୍ରବସ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ।
ଯଦ୍ଧଵିଷ୍ଯମ୍ ଋତୁଶୋ ଦେଵଯାନଂ ତ୍ରିର୍ ମାନୁଷାଃ ପର୍ଯ୍ ଅଶ୍ଵଂ ନଯନ୍ତି । ଅତ୍ରା ପୂଷ୍ଣଃ ପ୍ରଥମୋ ଭାଗ ଽ ଏତି ଯଜ୍ଞଂ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରତିଵେଦଯନ୍ନ୍ ଅଜଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ହୋମ ଠିକ ସମୟରେ ଘୋଡାକୁ ତିନିଥର ମଣିଷମାନେ ଘୂରାନ୍ତି, ସେଠାରେ ପୂଷଣଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଅଂଶ ଯାଉଛି, ଅଜା ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଘୋଷଣା କରେ।
ହୋତାଧ୍ଵର୍ଯୁର୍ ଆଵଯା ଽ ଅଗ୍ନିମିନ୍ଧୋ ଗ୍ରାଵଗ୍ରାଭ ଽ ଉତ ଶꣳସ୍ତା ସୁଵିପ୍ରଃ । ତେନ ଯଜ୍ଞେନ ସ୍ଵରଂକୃତେନ ସ୍ଵିଷ୍ଟେନ ଵକ୍ଷଣା ଆ ପୃଣଧ୍ଵମ୍
ହୋତା, ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଥିବା, ପାଷାଣ ଧରିଥିବା, ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଉଚ୍ଚାରକାରୀ—ଏମାନେ ଏହି ଭଲ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ଭଲ ଅଂଶ ଦେଇ, ପାତ୍ରଗୁଡିକୁ ପୂଷ୍ଟିରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଯୂପଵ୍ରସ୍କା ଽ ଉତ ଯେ ଯୂପଵାହାଶ୍ ଚଷାଲଂ ଯେ ଽ ଅଶ୍ଵଯୂପାଯ ତକ୍ଷତି । ଯେ ଚାର୍ଵତେ ପଚନꣳ ସମ୍ଭରନ୍ତ୍ଯ୍ ଉତୋ ତେଷାମ୍ ଅଭିଗୂର୍ତିର୍ ନ ଽ ଇନ୍ଵତୁ
ଯେଉଁମାନେ ଯୂପ ପୋଷ୍ଟ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଯୂପ ବୋହନ୍ତି, ଘୋଡାର ଯୂପ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଘୋଡା ପାଇଁ ରନ୍ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି—ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଅନୁତରିତ ରହୁନାହିଁ।
ଉପ ପ୍ରାଗାତ୍ ସୁମନ୍ ମେ ଧାଯି ମନ୍ମ ଦେଵାନାମ୍ ଆଶା ଽ ଉପ ଵୀତପୃଷ୍ଠଃ । ଅନ୍ଵ୍ ଏନଂ ଵିପ୍ରା ଽ ଋଷଯୋ ମଦନ୍ତି ଦେଵାନାଂ ପୁଷ୍ଟେ ଚକୃମା ସୁବନ୍ଧୁମ୍
ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା ଭଲ ଭାବେ ଆଗକୁ ଯାଉ, ଦେବତାଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ ହେଉ, ଏହା ବିନ୍ଧା ଆସନକୁ ପହଞ୍ଚୁ; ବିଦ୍ୱାନ ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଆମେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମିତ୍ର କରିଛୁ।
ଯଦ୍ ଵାଜିନୋ ଦାମ ସଂଦାନମ୍ ଅର୍ଵତୋ ଯା ଶୀର୍ଷଣ୍ଯା ରଶନା ରଜ୍ଜୁର୍ ଅସ୍ଯ । ଯଦ୍ ଵା ଘାସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତମ୍ ଆସ୍ଯେ ତୃଣꣳ ସର୍ଵା ତା ତେ ଽ ଅପି ଦେଵେଷ୍ଵ୍ ଅସ୍ତୁ
ଘୋଡାର ରଶି, ତାର ଜୋଡା, ମୁଣ୍ଡ ରଶି, ରେନ୍, ମୁଖରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଘାସ—ଏସବୁ ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ହେଉ।
ଯଦ୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ କ୍ରଵିଷୋ ମକ୍ଷିକାଶ ଯଦ୍ ଵା ସ୍ଵରୌ ସ୍ଵଧିତୌ ରିପ୍ତମ୍ ଅସ୍ତି । ଯଦ୍ଧସ୍ତଯୋଃ ଶମିତୁର୍ ଯନ୍ ନଖେଷୁ ସର୍ଵା ତା ତେ ଽ ଅପି ଦେଵେଷ୍ଵ୍ ଅସ୍ତୁ
ଘୋଡାର ମାଂସକୁ ମାକି ଛୁଇଁଥିବା, କୁହାଡି କିମ୍ବା ଛୁରୀ ଦ୍ୱାରା ଖୁଣ୍ଟି ହୋଇଥିବା, ରନ୍ଧନକାରୀର ହାତରେ ଥିବା, କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଥିବା—ଏସବୁ ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ହେଉ।
ଯଦ୍ ଊଵଧ୍ଯମ୍ ଉଦରସ୍ଯାପଵାତି ଯ ଽ ଆମସ୍ଯ କ୍ରଵିଷୋ ଗନ୍ଧୋ ଽ ଅସ୍ତି । ସୁକୃତା ତଚ୍ଛମିତାରଃ କୃଣ୍ଵନ୍ତୂତ ମେଧꣳ ଶୃତପାକଂ ପଚନ୍ତୁ
ଘୋଡାର ପେଟରୁ ଯାହା ଅପସାରିତ ହୁଏ, ମାଂସର ଗନ୍ଧ ଯାହା ଉଠେ, ଦକ୍ଷ ରନ୍ଧନକାରୀମାନେ ଏହାକୁ ସମ୍ଭାଳନ୍ତୁ, ଏବଂ ମେଧ ଭଲ ଭାବେ ରନ୍ଧନ୍ତୁ।
ଯତ୍ ତେ ଗାତ୍ରାଦ୍ ଅଗ୍ନିନା ପଚ୍ଯମାନାଦ୍ ଅଭି ଶୂଲଂ ନିହତସ୍ଯାଵଧାଵତି । ମା ତଦ୍ ଭୂମ୍ଯାମ୍ ଆ ଶ୍ରିଷନ୍ ମା ତୃଣେଷୁ ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ ତଦ୍ ଉଶଦ୍ଭ୍ଯୋ ରାତମ୍ ଅସ୍ତୁ
ଅଗ୍ନିରେ ପାକ ହେଉଥିବା ଶରୀରରୁ ଯେଉଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ରହିଯାଇଛି, ଆଘାତର ଦୁଃଖ ଯେଉଁ ଅଛି, ଏହା ଭୂମି କିମ୍ବା ଘାସରେ ରହୁନାହିଁ; ଦେବତା ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଏହା ଦିଅ।
ଯେ ଵାଜିନଂ ପରିପଶ୍ଯନ୍ତି ପକ୍ଵଂ ଯ ଽ ଈମ୍ ଆହୁଃ ସୁରଭିର୍ ନିର୍ ହରେତି । ଯେ ଚାର୍ଵତୋ ମାꣳସଭିକ୍ଷାମ୍ ଉପାସତ ଽ ଉତୋ ତେଷାମ୍ ଅଭିଗୂର୍ତିର୍ ନ ଽ ଇନ୍ଵତୁ
ଯେଉଁମାନେ ପକାଯାଇଥିବା ଘୋଡାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ କହନ୍ତି ଏହା ସୁଗନ୍ଧ ଓ ନେଇଯାଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ଘୋଡାର ମାଂସ ଚାହନ୍ତି—ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଅନୁତରିତ ରହୁନାହିଁ।
ଯନ୍ନୀକ୍ଷଣଂ ମାꣳସ୍ପଚନ୍ଯା ଉଖାଯା ଯା ପାତ୍ରାଣି ଯୂଷ୍ଣ ଽ ଆସେଚନାନି । ଊଷ୍ମଣ୍ଯାପିଧାନା ଚରୂଣାମ୍ ଅଙ୍କାଃ ସୂନାଃ ପରି ଭୂଷନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଶ୍ଵମ୍
ମାଂସ ପାକ କରିବା ପାତ୍ର, ହାଣ୍ଡି, ଯୁଷ ପାଇଁ ଚମଚ, ପାତ୍ର ଢାକିବା ଢାକଣା, ପାତ୍ରର ଚିହ୍ନ—ଏସବୁ ଘୋଡାକୁ ଘେରି ରହିଛି।
ମା ତ୍ଵାଗ୍ନିର୍ ଧ୍ଵନଯୀଦ୍ ଧୂମଗନ୍ଧିର୍ ମୋଖା ଭ୍ରାଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଭି ଵିକ୍ତ ଜଘ୍ରିଃ । ଇଷ୍ଟଂ ଵୀତମ୍ ଅଭିଗୂର୍ତଂ ଵଷଟ୍କୃତଂ ତଂ ଦେଵାସଃ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵମ୍
ଧୂଆଁ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଭରା ଅଗ୍ନି ତୁମକୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଅଗ୍ନି ତୁମ ଅଙ୍ଗକୁ ଜଳାନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଯାହା ଚାହିଁଥିବା, ସ୍ତୁତିତ, ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଅର୍ପିତ, ଦେବତାମାନେ ଘୋଡାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ନିକ୍ରମଣଂ ନିଷଦନଂ ଵିଵର୍ତନଂ ଯଚ୍ ଚ ପଡ୍ଵୀଶମ୍ ଅର୍ଵତଃ । ଯଚ୍ ଚ ପପୌ ଯଚ୍ ଚ ଘାସିଂ ଜଘାସ ସର୍ଵା ତା ତେ ଽ ଅପି ଦେଵେଷ୍ଵ୍ ଅସ୍ତୁ
ଘୋଡାର ଚାଲିବା, ବସିବା, ଘୁରାଇବା, ଏହାର ଅସ୍ଥାନ, ଏହା ଯାହା ପିଇଥିଲା, ଯାହା ଘାସ ଖାଇଥିଲା—ଏସବୁ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ହେଉ।
ଯଦ୍ ଅଶ୍ଵାଯ ଵାସ ଽ ଉପସ୍ତୃଣନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧୀଵାସଂ ଯା ହିରଣ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅସ୍ମୈ । ସଂଦାନମ୍ ଅର୍ଵନ୍ତଂ ପଡ୍ଵୀଶଂ ପ୍ରିଯା ଦେଵେଷ୍ଵ୍ ଆ ଯାମଯନ୍ତି
ଘୋଡା ପାଇଁ ଯେଉଁ ବସ୍ତ୍ର ଭିଛାଯାଇଛି, ଯେଉଁ ସୁନା ଦିଆଯାଇଛି, ତାର ରଶି, ଅସ୍ଥାନ, ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ—ଏସବୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ହେଉ।
ଯତ୍ ତେ ସାଦେ ମହସା ଶୂକୃତସ୍ଯ ପାର୍ଷ୍ଣ୍ଯା ଵା କଶଯା ଵା ତୁତୋଦ । ସ୍ରୁଚେଵ ତା ହଵିଷୋ ଽ ଅଧ୍ଵରେଷୁ ସର୍ଵା ତା ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ସୂଦଯାମି
ତୁମେ ଯେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇଛ, ଚାବୁକ, କାଣ୍ଟା କିମ୍ବା ମାର ଦ୍ୱାରା, ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ହବି ଉପରେ ଚମଚ ଛୁଇଁଯାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ତୁମରୁ ଦୂର କରିଦେଉଛି।
ଚତୁସ୍ତ୍ରିꣳଶଦ୍ ଵାଜିନୋ ଦେଵବନ୍ଧୋର୍ ଵଙ୍କ୍ରୀର୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ସ୍ଵଧିତିଃ ସମ୍ ଏତି । ଅଚ୍ଛିଦ୍ରା ଗାତ୍ରା ଵଯୁନା କୃଣୋତ ପରୁଷ୍-ପରୁର୍ ଅନୁଘୁଷ୍ଯା ଵି ଶସ୍ତ
ଚଉତିଶି ଅସ୍ତି, ଘୋଡାର ଦେବତାଙ୍କ ଜଣା, ଘୋଡାର ବାକା କଟାର ଏକସାଥି ହୁଏ; ଅଭିଞ୍ଜ ଅଙ୍ଗ, ଦକ୍ଷତାରେ ଗଢା, କେବେ କଠୋର କେବେ ମୃଦୁ, ସେଗୁଡିକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଯାଉ।
ଏକସ୍ ତ୍ଵଷ୍ଟୁର୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯା ଵିଶସ୍ତା ଦ୍ଵା ଯନ୍ତାରା ଭଵତସ୍ ତଥ ଽ ଋତୁଃ । ଯା ତେ ଗାତ୍ରାଣାମ୍ ଋତୁଥା କୃଣୋମି ତା-ତା ପିଣ୍ଡାନାଂ ପ୍ର ଜୁହୋମ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନୌ
ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ରୁଙ୍କ ଘୋଡାର ଏକ ହୁଏ ହତ୍ୟାକାରୀ, ଦୁଇ ହୁଏ ଚାଳକ, ଏହିପରି ଋତୁ; ତୁମର ଅଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ଯେଉଁଠି ଋତୁଅନୁସାରେ ଗଢିଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଅଂଶକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ମା ତ୍ଵା ତପତ୍ ପ୍ରିଯ ଽ ଆତ୍ମାପିଯନ୍ତଂ ମା ସ୍ଵଧିତିସ୍ ତନ୍ଵ ଽଆ ତିଷ୍ଠିପତ୍ ତେ । ମା ତେ ଗୃଧ୍ନୁର୍ ଅଵିଶସ୍ତାତିହାଯ ଛିଦ୍ରା ଗାତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅସିନା ମିଥୂ କଃ
ପ୍ରିୟ ତାପ ତୁମକୁ ଦୁଃଖ ଦିଅନାହିଁ, କଟାର ତୁମ ଦେହରେ ଠିଆ ହେଉନାହିଁ; ଅପରିଚିତ ଲୋକ ଅଭିଞ୍ଜ ଅଙ୍ଗକୁ ଚାକୁ ଦ୍ୱାରା କାଟିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନାହିଁ।
ନ ଵା ଽ ଉ ଽ ଏତନ୍ ମ୍ରିଯସେ ନ ରିଷ୍ଯସି ଦେଵାꣳ୨ଽ ଇଦ୍ ଏଷି ପଥିଭିଃ ସୁଗେଭିଃ । ହରୀ ତେ ଯୁଞ୍ଜା ପୃଷତୀ ଽ ଅଭୂତାମ୍ ଉପାସ୍ଥାଦ୍ ଵାଜୀ ଧୁରି ରାସଭସ୍ଯ
ତୁମେ ମରୁନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କ୍ଷତି ହେଉନାହିଁ; ଦେବତାଙ୍କର ସହଜ ପଥରେ ଚାଲିଯାଉଛ; ହରି ଘୋଡାଗୁଡିକୁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗ ହୋଇଯାଏ, ଘୋଡା ଗଧାର ଯୋକରେ ଠିଆ ହୋଇଅଛି।
ସୁଗଵ୍ଯଂ ନୋ ଵାଜୀ ସ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ପୁꣳସଃ ପୁତ୍ରାꣳ୨ଽ ଉତ ଵିଶ୍ଵାପୁଷꣳ ରଯିମ୍ । ଅନାଗାସ୍ତ୍ଵଂ ନୋ ଽ ଅଦିତିଃ କୃଣୋତୁ କ୍ଷତ୍ରଂ ନୋ ଽ ଅଶ୍ଵୋ ଵନତାꣳ ହଵିଷ୍ମାନ୍
ଆମ ଘୋଡା ଆମକୁ ଭଲ ଗାଁ, ଭଲ ଘୋଡା, ପୁଅ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧନ ଦେଉ; ଅଦିତି ଆମକୁ ଦୋଷରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଆମର ହବିବାହୀ ଘୋଡା ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଜିତି ଦେଉ।
ଇମା ନୁ କଂ ଭୁଵନା ସୀଷଧାମେନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଚ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଦେଵାଃ । ଆଦିତ୍ଯୈର୍ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସଗଣୋ ମରୁଦ୍ଭିର୍ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଭେଷଜା କରତ୍ । ଯଜ୍ଞଂ ଚ ନସ୍ ତନ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରଜାଂ ଚାଦିତ୍ଯୈର୍ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସହ ସୀଷଧାତି
ଏବେ ଆମେ ଏହି ଜଗତଗୁଡିକୁ ପାଇଯାଉ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା; ଆଦିତ୍ୟ ଓ ମାରୁତ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ଔଷଧ ଦିଅନ୍ତୁ; ଆଦିତ୍ୟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ, ଦେହ ଏବଂ ସନ୍ତାନ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ନୋ ଽ ଅନ୍ତମ ଽ ଉତ ତ୍ରାତା ଶିଵୋ ଭଵ ଵରୂଥ୍ଯଃ । ଵସୁର୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଵସୁଶ୍ରଵା ଽ ଅଚ୍ଛା ନକ୍ଷି ଦ୍ଯୁମତ୍ତମꣳ ରଯିଂ ଦାଃ । ତଂ ତ୍ଵା ଶୋଚିଷ୍ଠ ଦୀଦିଵଃ ସୁମ୍ନାଯ ନୂନମ୍ ଈମହେ ସଖିଭ୍ଯଃ ॥ [ସ ନୋ ବୋଧି ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମୁରୁଷ୍ଯା ଣୋ ଽ ଅଘାଯତଃ ସମସ୍ମାତ୍]
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମର ସୀମା ଏବଂ ରକ୍ଷକ ହେଉ, ଶୁଭ ହେଉ ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ଢାଲ ହେଉ; ଦୟାଳୁ ଅଗ୍ନି, ଦାନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଆମକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଧନ ଦିଅ; ତୁମେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆମେ ଏବେ ତୁମକୁ ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ କାମନା କରୁଛି। [ଆମ ପାଇଁ ଜାଗିଉ, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣ, ଆମକୁ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କର।]
ଅଗ୍ନିଶ୍ ଚ ପୃଥିଵୀ ଚ ସଂନତେ ତେ ମେ ସଂ ନମତାମ୍ ଅଦଃ । ଵାଯୁଶ୍ ଚାଽନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଚ ସଂନତେ ତେ ମେ ସଂ ନମତାମ୍ ଅଦଃ । ଽ ଆଦିତ୍ଯଶ୍ ଚ ଦ୍ଯୌଶ୍ ଚ ସଂନତେ ତେ ମେ ସଂ ନମତାମ୍ ଅଦଃ । ଽ ଆପଶ୍ ଚ ଵରୁଣଶ୍ ଚ ସଂନତେ ତେ ମେ ସଂ ନମତାମ୍ ଅଦଃ । ସପ୍ତ ସꣳସଦୋ ଽ ଅଷ୍ଟମୀ ଭୂତସାଧନୀ । ସକାମାꣳ୨ଽ ଅଧ୍ଵନସ୍ କୁରୁ ସଂଜ୍ଞାନମ୍ ଅସ୍ତୁ ମେ ଽମୁନା
ଯଥେମାଂ ଵାଚଂ କଲ୍ଯାଣୀମ୍ ଆଵଦାନି ଜନେଭ୍ଯଃ । ବ୍ରହ୍ମରାଜନ୍ଯାଭ୍ଯାꣳ ଶୂଦ୍ରାଯ ଚାର୍ଯାଯ ଚ ସ୍ଵାଯ ଚାରଣାଯ । ପ୍ରିଯୋ ଦେଵାନାଂ ଦକ୍ଷିଣାଯୈ ଦାତୁର୍ ଇହ ଭୂଯାସମ୍ ଅଯଂ ମେ କାମଃ ସମ୍ ଋଧ୍ଯତାମ୍ ଉପ ମାଦୋ ନମତୁ
ମୁଁ ଏହି ଶୁଭ ବାକ୍ୟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ କହୁଛି—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଶୂଦ୍ର, ଆର୍ୟ, ନିଜ ଏବଂ ଯାତ୍ରୀମାନେ; ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଉ, ଦକ୍ଷିଣା ଦେବାରେ ପ୍ରିୟ ହେଉ; ଏହି ଇଚ୍ଛା ଆମର ସଫଳ ହେଉ, ଆନନ୍ଦ ଆମ ପାଖରେ ମଣିବା।
ବୃହସ୍ପତେ ଽ ଅତି ଯଦ୍ ଅର୍ଯୋ ଽ ଅର୍ହାଦ୍ ଦ୍ଯୁମଦ୍ ଵିଭାତି କ୍ରତୁମଜ୍ ଜନେଷୁ । ଯଦ୍ ଦୀଦଯଚ୍ଛଵସ ଽ ଋତପ୍ରଜାତ ତଦ୍ ଅସ୍ମାସୁ ଦ୍ରଵିଣଂ ଧେହି ଚିତ୍ରମ୍ । ଉପଯାମଗୃହୀତୋ ଽସି ବୃହସ୍ପତଯେ ତ୍ଵା । ଏଷ ତେ ଯୋନିର୍ ବୃହସ୍ପତଯେ ତ୍ଵା
ବୃହସ୍ପତି, ଯେତେବେଳେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ଦକ୍ଷତାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ଜ୍ଞାନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ଏବଂ ତିନି ତାପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେ ଚମତ୍କାର ଧନ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରଖ; ତୁମେ ବୃହସ୍ପତି ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛ; ଏହି ତୁମର ଆସନ, ବୃହସ୍ପତି ପାଇଁ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋମନ୍ନ୍ ଇହା ଯାହି ପିବା ସୋମꣳ ଶତକ୍ରତୋ । ଵିଦ୍ଯଦ୍ଭିର୍ ଗ୍ରାଵଭିଃ ସୁତମ୍ । ଉପଯାମଗୃହୀତୋ ଽସୀନ୍ଦ୍ରାଯ ତ୍ଵା ଗୋମତେ । ଽ ଏଷ ତେ ଯୋନିର୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ତ୍ଵା ଗୋମତେ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଁରେ ଧନୀ, ଏଠାକୁ ଆସ, ସୋମ ରସ ପିଉ, ଶତଶକ୍ତି; ଜଣାମାନେ ପାଥରରେ ଚାପିଛନ୍ତି। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଁରେ ଧନୀ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛ; ଏହି ତୁମର ଆସନ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଁରେ ଧନୀ ପାଇଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରା ଯାହି ଵୃତ୍ରହନ୍ ପିବା ସୋମꣳ ଶତକ୍ରତୋ । ଗୋମଦ୍ଭିର୍ ଗ୍ରାଵଭିଃ ସୁତମ୍ । ଉପଯାମଗୃହୀତୋ ଽସୀନ୍ଦ୍ରାଯ ତ୍ଵା ଗୋମତେ । ଽ ଏଷ ତେ ଯୋନିର୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ତ୍ଵା ଗୋମତେ
ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଆସ, ସୋମ ରସ ପିଉ, ଶତଶକ୍ତି; ଗାଁରେ ଧନୀ ପାଥରରେ ଚାପିଛି। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଁରେ ଧନୀ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛ; ଏହି ତୁମର ଆସନ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଁରେ ଧନୀ ପାଇଁ।
ଋତାଵାନଂ ଵୈଶ୍ଵାନରମ୍ ଋତସ୍ଯ ଜ୍ଯୋତିଷସ୍ ପତିମ୍ । ଅଜସ୍ରଂ ଘର୍ମମ୍ ଈମହେ । ଉପଯାମଗୃହୀତୋ ଽସି ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ତ୍ଵା । ଏଷ ତେ ଯୋନିର୍ ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ତ୍ଵା
ସତ୍ୟ ଓ ଆଲୋକର ନାଥ ଭୈଷ୍ବାନର, ଚିରନ୍ତନ ଉଷ୍ମାକୁ ଆମେ ଡାକୁଛି। ତୁମେ ଭୈଷ୍ବାନର ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛ; ଏହି ତୁମର ଆସନ, ଭୈଷ୍ବାନର ପାଇଁ।
ଵୈଶ୍ଵାନରସ୍ଯ ସୁମତୌ ସ୍ଯାମ ରାଜା ହି କଂ ଭୁଵନାନାମ୍ ଅଭିଶ୍ରୀଃ । ଇତୋ ଜାତୋ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଇଦଂ ଵି ଚଷ୍ଟେ ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଯତତେ ସୂର୍ଯେଣ । ଉପଯାମଗୃହୀତୋ ଽସି ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ତ୍ଵା । ଏଷ ତେ ଯୋନିର୍ ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ତ୍ଵା
ଭୈଷ୍ବାନରଙ୍କର କୃପାରେ ଆମେ ରହିବା; ସେ ଜଗତର ରାଜା, ଚମକିବା; ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସମସ୍ତ ଦେଖିଥାଏ, ଭୈଷ୍ବାନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ତୁମେ ଭୈଷ୍ବାନର ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛ; ଏହି ତୁମର ଆସନ, ଭୈଷ୍ବାନର ପାଇଁ।
ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ନ ଽ ଊତଯ ଽ ଆ ପ୍ର ଯାତୁ ପରାଵତଃ । ଅଗ୍ନିର୍ ଉକ୍ଥେନ ଵାହସା । ଉପଯାମଗୃହୀତୋ ଽସି ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ତ୍ଵା । ଏଷ ତେ ଯୋନିର୍ ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ତ୍ଵା
ଭୈଷ୍ବାନରଙ୍କର କୃପା ଦୂରରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ; ଅଗ୍ନି ଶ୍ରୁତି ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ। ତୁମେ ଭୈଷ୍ବାନର ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛ; ଏହି ତୁମର ଆସନ, ଭୈଷ୍ବାନର ପାଇଁ।
ଅଗ୍ନି ଓ ପୃଥିବୀ ଆମ ପାଇଁ ଏକତା ହେଉନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ଏକତା ହେଉନ୍ତୁ; ବାୟୁ ଓ ଆକାଶ ଆମ ପାଇଁ ଏକତା ହେଉନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ଏକତା ହେଉନ୍ତୁ; ଆଦିତ୍ୟ ଓ ଦିବା ଆମ ପାଇଁ ଏକତା ହେଉନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ଏକତା ହେଉନ୍ତୁ; ଜଳ ଓ ବରୁଣ ଆମ ପାଇଁ ଏକତା ହେଉନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ଏକତା ହେଉନ୍ତୁ। ସାତ ମିତ୍ର, ଅଷ୍ଟମ ହୁଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆଧାର; ଚାହିଦା ରାସ୍ତା ପୂରଣ କର, ଏହି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି ପାଉ।