ତାନ୍ ପୂର୍ଵଯା ନିଵିଦା ହୂମହେ ଵଯଂ ଭଗଂ ମିତ୍ରମ୍ ଅଦିତିଂ ଦକ୍ଷମ୍ ଅସ୍ରିଧମ୍ । ଅର୍ଯମଣଂ ଵରୁଣꣳ ସୋମମ୍ ଅଶ୍ଵିନା ସରସ୍ଵତୀ ନଃ ସୁଭଗା ମଯସ୍ କରତ୍
ପୁରୁଣା ନିବିଦ୍ରେ ଆମେ ଭଗ, ମିତ୍ର, ଅଦିତି, ଅକ୍ଷୟ ଦକ୍ଷ, ଅର୍ୟମାନ, ବରୁଣ, ସୋମ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ସରସ୍ବତୀଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ; ସରସ୍ବତୀ ଆମ ପାଖରେ ଶୁଭ ଦାୟିନୀ ହେଇ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ।
ତନ୍ ନୋ ଵାତୋ ମଯୋଭୁ ଵାତୁ ଭେଷଜଂ ତନ୍ ମାତା ପୃଥିଵୀ ତତ୍ ପିତା ଦ୍ଯୌଃ । ତଦ୍ ଗ୍ରାଵାଣଃ ସୋମସୁତୋ ମଯୋଭୁଵସ୍ ତଦ୍ ଅଶ୍ଵିନା ଶୃଣୁତଂ ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ଯୁଵମ୍
ମୟୋଭୂ ବାୟୁ ଆମକୁ ଔଷଧ ଦିଅନ୍ତୁ; ମାତୃ ପୃଥିବୀ ଓ ପିତୃ ଦ୍ୟାଓ ଏହି ଭଳି କରନ୍ତୁ। ସୋମପୁତ୍ର ଗ୍ରାବାଣମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ; ଅଶ୍ୱିନୀ ଦିଅନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମ ଆବାହନ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ତମ୍ ଈଶାନଂ ଜଗତସ୍ ତସ୍ଥୁଷସ୍ ପତିଂ ଧିଯଂଜିନ୍ଵମ୍ ଅଵସେ ହୂମହେ ଵଯମ୍ । ପୂଷା ନୋ ଯଥା ଵେଦସାମ୍ ଅସଦ୍ ଵୃଧେ ରକ୍ଷିତା ପାଯୁର୍ ଅଦବ୍ଧଃ ସ୍ଵସ୍ତଯେ
ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ଧାରଣା ଦେଇଥିବା, ଚିନ୍ତାକୁ ପ୍ରେରଣ କରିଥିବା ଉତ୍ତମ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆମେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ। ପୂଷଣ ଆମକୁ ଜଣା ପଥରେ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ, ନିର୍ବିକଳଙ୍କ ରକ୍ଷା ଓ ସୁସ୍ଥତା ଦିଅନ୍ତୁ।
ସ୍ଵସ୍ତି ନ ଽ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃଦ୍ଧଶ୍ରଵାଃ ସ୍ଵସ୍ତି ନଃ ପୂଷା ଵିଶ୍ଵଵେଦାଃ । ସ୍ଵସ୍ତି ନସ୍ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯୋ ଽ ଅରିଷ୍ଟନେମିଃ ସ୍ଵସ୍ତି ନୋ ବୃହସ୍ପତିର୍ ଦଧାତୁ
ବଡ଼ କୀର୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ସୁସ୍ଥତା ଦିଅନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଜଣା ଜଣା ପୂଷଣ ଆମକୁ ସୁସ୍ଥତା ଦିଅନ୍ତୁ; ଅଖଣ୍ଡ ଚକ୍ର ଧାରୀ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଆମକୁ ସୁସ୍ଥତା ଦିଅନ୍ତୁ; ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ସୁସ୍ଥତା ଦିଅନ୍ତୁ।
ପୃଷଦଶ୍ଵା ମରୁତଃ ପୃଶ୍ନିମାତରଃ ଶୁଭଂଯାଵାନୋ ଵିଦଥେଷୁ ଜଗ୍ମଯଃ । ଅଗ୍ନିଜିହ୍ଵା ମନଵଃ ସୂରଚକ୍ଷସୋ ଵିଶ୍ଵେ ନୋ ଦେଵା ଽ ଅଵସା ଗମନ୍ନ୍ ଇହ
ପ୍ରଶ୍ନି ମାତାର ମରୁତମାନେ, ଚିତ୍ର ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅଗ୍ନି ଜିହ୍ୱା ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଭାବରେ—ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଭଦ୍ରଂ କର୍ଣେଭିଃ ଶୃଣୁଯାମ ଦେଵା ଭଦ୍ରଂ ପଶ୍ଯେମାକ୍ଷଭିର୍ ଯଜତ୍ରାଃ । ସ୍ଥିରୈର୍ ଅଙ୍ଗୈସ୍ ତୁଷ୍ଟୁଵାꣳସସ୍ ତନୂଭିର୍ ଵ୍ଯଶେମହି ଦେଵହିତଂ ଯଦ୍ ଆଯୁଃ
ଦେବମାନେ, ଆମେ ଆମ କାନରେ ଭଲ କଥା ଶୁଣିବା; ଯଜ୍ଞରେ ଆମେ ଆମ ଆଖିରେ ଭଲ ଦେଖିବା। ଦୃଢ଼ ଅଙ୍ଗ ଓ ଶରୀରରେ, ଆମେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଓ ଦେବମାନେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆୟୁଷ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବା।
ଶତମ୍ ଇନ୍ ନୁ ଶରଦୋ ଽ ଅନ୍ତି ଦେଵା ଯତ୍ରା ନଶ୍ ଚକ୍ରା ଜରସଂ ତନୂନାମ୍ । ପୁତ୍ରାସୋ ଯତ୍ର ପିତରୋ ଭଵନ୍ତି ମା ନୋ ମଧ୍ଯା ରୀରିଷତାଯୁର୍ ଗନ୍ତୋଃ
ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ଶତ ବସନ୍ତ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ବୟସର ଚକ୍ର ଆମର ଶରୀରକୁ ଖରାପ କରିପାରିବ ନାହିଁ; ଯେଉଁଠାରେ ପୁଅମାନେ ପିତା ହେଉନ୍ତି—ଆମର ଆୟୁ ମଧ୍ୟରେ କେବେ କମି ଯିଉନାହିଁ।
ଅଦିତିର୍ ଦ୍ଯୌର୍ ଅଦିତିର୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ ଅଦିତିର୍ ମାତା ସ ପିତା ସ ପୁତ୍ରଃ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଽ ଅଦିତିଃ ପଞ୍ଚ ଜନା ଽ ଅଦିତିର୍ ଜାତମ୍ ଅଦିତିର୍ ଜନିତ୍ଵମ୍
ଅଦିତି ହେଉଛନ୍ତି ଆକାଶ, ଅଦିତି ହେଉଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ ଆକାଶ, ଅଦିତି ହେଉଛନ୍ତି ମା, ପିତା ଓ ପୁଅ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅଦିତି, ପାଞ୍ଚ ଜନ ଅଦିତି, ଯାହା ଜନ୍ମ ନେଇଛି ଅଦିତି, ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଅଦିତି।
ମା ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ଽ ଅର୍ଯମାଯୁର୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଽ ଋଭୁକ୍ଷା ମରୁତଃ ପରି ଖ୍ଯନ୍ । ଯଦ୍ ଵାଜିନୋ ଦେଵଜାତସ୍ଯ ସପ୍ତେଃ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମୋ ଵିଦଥେ ଵୀର୍ଯାଣି
ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅର୍ୟମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଋଭୁ, ଓ ମାରୁତମାନେ ଆମର ଆୟୁ କମି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବୀରତା ଆମେ ସଭାରେ କହିବା।
ଯନ୍ ନିର୍ଣିଜା ରେକ୍ଣସା ପ୍ରାଵୃତସ୍ଯ ରାତିଂ ଗୃଭୀତାଂ ମୁଖତୋ ନଯନ୍ତି । ସୁପ୍ରାଙ୍ ଅଜୋ ମେମ୍ଯଦ୍ ଵିଶ୍ଵରୂପ ଽ ଇନ୍ଦ୍ରାପୂଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରିଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତି ପାଥଃ
ଯେତେବେଳେ ନିର୍ଣ୍ଜିତ ରେଖା ସହିତ ଆବୃତ ଜନ୍ତୁର ମୁଖରୁ ଲଭିଥିବା ପୁରସ୍କାରକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି, ସୁପଥ ଅଜା, ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂଷଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପଥକୁ ଆସିପାରେ।
ଏଷ ଛାଗଃ ପୁରୋ ଽ ଅଶ୍ଵେନ ଵାଜିନା ପୂଷ୍ଣୋ ଭାଗୋ ନୀଯତେ ଵିଶ୍ଵଦେଵ୍ଯଃ । ଅଭିପ୍ରିଯଂ ଯତ୍ ପୁରୋଡାଶମ୍ ଅର୍ଵତା ତ୍ଵଷ୍ଟେଦ୍ ଏନꣳ ସୌଶ୍ରଵସାଯ ଜିନ୍ଵତି
ଏହି ଛାଗ, ତୁର୍ଗା ଘୋଡା ସହିତ ଆଗକୁ ନେଇଯାଉଛି, ପୂଷଣଙ୍କ ଅଂଶ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ; ଘୋଡା ଯେଉଁ ପ୍ରିୟ ପୁରୋଡାଶ ଆଣିଛି, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏହାକୁ ସୌଶ୍ରବସ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ।
ଯଦ୍ଧଵିଷ୍ଯମ୍ ଋତୁଶୋ ଦେଵଯାନଂ ତ୍ରିର୍ ମାନୁଷାଃ ପର୍ଯ୍ ଅଶ୍ଵଂ ନଯନ୍ତି । ଅତ୍ରା ପୂଷ୍ଣଃ ପ୍ରଥମୋ ଭାଗ ଽ ଏତି ଯଜ୍ଞଂ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରତିଵେଦଯନ୍ନ୍ ଅଜଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ହୋମ ଠିକ ସମୟରେ ଘୋଡାକୁ ତିନିଥର ମଣିଷମାନେ ଘୂରାନ୍ତି, ସେଠାରେ ପୂଷଣଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଅଂଶ ଯାଉଛି, ଅଜା ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଘୋଷଣା କରେ।
ହୋତାଧ୍ଵର୍ଯୁର୍ ଆଵଯା ଽ ଅଗ୍ନିମିନ୍ଧୋ ଗ୍ରାଵଗ୍ରାଭ ଽ ଉତ ଶꣳସ୍ତା ସୁଵିପ୍ରଃ । ତେନ ଯଜ୍ଞେନ ସ୍ଵରଂକୃତେନ ସ୍ଵିଷ୍ଟେନ ଵକ୍ଷଣା ଆ ପୃଣଧ୍ଵମ୍
ହୋତା, ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଥିବା, ପାଷାଣ ଧରିଥିବା, ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଉଚ୍ଚାରକାରୀ—ଏମାନେ ଏହି ଭଲ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ଭଲ ଅଂଶ ଦେଇ, ପାତ୍ରଗୁଡିକୁ ପୂଷ୍ଟିରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଯୂପଵ୍ରସ୍କା ଽ ଉତ ଯେ ଯୂପଵାହାଶ୍ ଚଷାଲଂ ଯେ ଽ ଅଶ୍ଵଯୂପାଯ ତକ୍ଷତି । ଯେ ଚାର୍ଵତେ ପଚନꣳ ସମ୍ଭରନ୍ତ୍ଯ୍ ଉତୋ ତେଷାମ୍ ଅଭିଗୂର୍ତିର୍ ନ ଽ ଇନ୍ଵତୁ
ଯେଉଁମାନେ ଯୂପ ପୋଷ୍ଟ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଯୂପ ବୋହନ୍ତି, ଘୋଡାର ଯୂପ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଘୋଡା ପାଇଁ ରନ୍ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି—ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଅନୁତରିତ ରହୁନାହିଁ।
ଉପ ପ୍ରାଗାତ୍ ସୁମନ୍ ମେ ଧାଯି ମନ୍ମ ଦେଵାନାମ୍ ଆଶା ଽ ଉପ ଵୀତପୃଷ୍ଠଃ । ଅନ୍ଵ୍ ଏନଂ ଵିପ୍ରା ଽ ଋଷଯୋ ମଦନ୍ତି ଦେଵାନାଂ ପୁଷ୍ଟେ ଚକୃମା ସୁବନ୍ଧୁମ୍
ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା ଭଲ ଭାବେ ଆଗକୁ ଯାଉ, ଦେବତାଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ ହେଉ, ଏହା ବିନ୍ଧା ଆସନକୁ ପହଞ୍ଚୁ; ବିଦ୍ୱାନ ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଆମେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମିତ୍ର କରିଛୁ।
ଯଦ୍ ଵାଜିନୋ ଦାମ ସଂଦାନମ୍ ଅର୍ଵତୋ ଯା ଶୀର୍ଷଣ୍ଯା ରଶନା ରଜ୍ଜୁର୍ ଅସ୍ଯ । ଯଦ୍ ଵା ଘାସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତମ୍ ଆସ୍ଯେ ତୃଣꣳ ସର୍ଵା ତା ତେ ଽ ଅପି ଦେଵେଷ୍ଵ୍ ଅସ୍ତୁ
ଘୋଡାର ରଶି, ତାର ଜୋଡା, ମୁଣ୍ଡ ରଶି, ରେନ୍, ମୁଖରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଘାସ—ଏସବୁ ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ହେଉ।
ଯଦ୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ କ୍ରଵିଷୋ ମକ୍ଷିକାଶ ଯଦ୍ ଵା ସ୍ଵରୌ ସ୍ଵଧିତୌ ରିପ୍ତମ୍ ଅସ୍ତି । ଯଦ୍ଧସ୍ତଯୋଃ ଶମିତୁର୍ ଯନ୍ ନଖେଷୁ ସର୍ଵା ତା ତେ ଽ ଅପି ଦେଵେଷ୍ଵ୍ ଅସ୍ତୁ
ଘୋଡାର ମାଂସକୁ ମାକି ଛୁଇଁଥିବା, କୁହାଡି କିମ୍ବା ଛୁରୀ ଦ୍ୱାରା ଖୁଣ୍ଟି ହୋଇଥିବା, ରନ୍ଧନକାରୀର ହାତରେ ଥିବା, କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଥିବା—ଏସବୁ ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ହେଉ।
ଯଦ୍ ଊଵଧ୍ଯମ୍ ଉଦରସ୍ଯାପଵାତି ଯ ଽ ଆମସ୍ଯ କ୍ରଵିଷୋ ଗନ୍ଧୋ ଽ ଅସ୍ତି । ସୁକୃତା ତଚ୍ଛମିତାରଃ କୃଣ୍ଵନ୍ତୂତ ମେଧꣳ ଶୃତପାକଂ ପଚନ୍ତୁ
ଘୋଡାର ପେଟରୁ ଯାହା ଅପସାରିତ ହୁଏ, ମାଂସର ଗନ୍ଧ ଯାହା ଉଠେ, ଦକ୍ଷ ରନ୍ଧନକାରୀମାନେ ଏହାକୁ ସମ୍ଭାଳନ୍ତୁ, ଏବଂ ମେଧ ଭଲ ଭାବେ ରନ୍ଧନ୍ତୁ।
ଯତ୍ ତେ ଗାତ୍ରାଦ୍ ଅଗ୍ନିନା ପଚ୍ଯମାନାଦ୍ ଅଭି ଶୂଲଂ ନିହତସ୍ଯାଵଧାଵତି । ମା ତଦ୍ ଭୂମ୍ଯାମ୍ ଆ ଶ୍ରିଷନ୍ ମା ତୃଣେଷୁ ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ ତଦ୍ ଉଶଦ୍ଭ୍ଯୋ ରାତମ୍ ଅସ୍ତୁ
ଅଗ୍ନିରେ ପାକ ହେଉଥିବା ଶରୀରରୁ ଯେଉଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ରହିଯାଇଛି, ଆଘାତର ଦୁଃଖ ଯେଉଁ ଅଛି, ଏହା ଭୂମି କିମ୍ବା ଘାସରେ ରହୁନାହିଁ; ଦେବତା ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଏହା ଦିଅ।
ଯେ ଵାଜିନଂ ପରିପଶ୍ଯନ୍ତି ପକ୍ଵଂ ଯ ଽ ଈମ୍ ଆହୁଃ ସୁରଭିର୍ ନିର୍ ହରେତି । ଯେ ଚାର୍ଵତୋ ମାꣳସଭିକ୍ଷାମ୍ ଉପାସତ ଽ ଉତୋ ତେଷାମ୍ ଅଭିଗୂର୍ତିର୍ ନ ଽ ଇନ୍ଵତୁ
ଯେଉଁମାନେ ପକାଯାଇଥିବା ଘୋଡାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ କହନ୍ତି ଏହା ସୁଗନ୍ଧ ଓ ନେଇଯାଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ଘୋଡାର ମାଂସ ଚାହନ୍ତି—ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଅନୁତରିତ ରହୁନାହିଁ।
ଯନ୍ନୀକ୍ଷଣଂ ମାꣳସ୍ପଚନ୍ଯା ଉଖାଯା ଯା ପାତ୍ରାଣି ଯୂଷ୍ଣ ଽ ଆସେଚନାନି । ଊଷ୍ମଣ୍ଯାପିଧାନା ଚରୂଣାମ୍ ଅଙ୍କାଃ ସୂନାଃ ପରି ଭୂଷନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଶ୍ଵମ୍
ମାଂସ ପାକ କରିବା ପାତ୍ର, ହାଣ୍ଡି, ଯୁଷ ପାଇଁ ଚମଚ, ପାତ୍ର ଢାକିବା ଢାକଣା, ପାତ୍ରର ଚିହ୍ନ—ଏସବୁ ଘୋଡାକୁ ଘେରି ରହିଛି।
ମା ତ୍ଵାଗ୍ନିର୍ ଧ୍ଵନଯୀଦ୍ ଧୂମଗନ୍ଧିର୍ ମୋଖା ଭ୍ରାଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଭି ଵିକ୍ତ ଜଘ୍ରିଃ । ଇଷ୍ଟଂ ଵୀତମ୍ ଅଭିଗୂର୍ତଂ ଵଷଟ୍କୃତଂ ତଂ ଦେଵାସଃ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵମ୍
ଧୂଆଁ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଭରା ଅଗ୍ନି ତୁମକୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଅଗ୍ନି ତୁମ ଅଙ୍ଗକୁ ଜଳାନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଯାହା ଚାହିଁଥିବା, ସ୍ତୁତିତ, ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଅର୍ପିତ, ଦେବତାମାନେ ଘୋଡାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ନିକ୍ରମଣଂ ନିଷଦନଂ ଵିଵର୍ତନଂ ଯଚ୍ ଚ ପଡ୍ଵୀଶମ୍ ଅର୍ଵତଃ । ଯଚ୍ ଚ ପପୌ ଯଚ୍ ଚ ଘାସିଂ ଜଘାସ ସର୍ଵା ତା ତେ ଽ ଅପି ଦେଵେଷ୍ଵ୍ ଅସ୍ତୁ
ଘୋଡାର ଚାଲିବା, ବସିବା, ଘୁରାଇବା, ଏହାର ଅସ୍ଥାନ, ଏହା ଯାହା ପିଇଥିଲା, ଯାହା ଘାସ ଖାଇଥିଲା—ଏସବୁ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ହେଉ।
ଯଦ୍ ଅଶ୍ଵାଯ ଵାସ ଽ ଉପସ୍ତୃଣନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧୀଵାସଂ ଯା ହିରଣ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅସ୍ମୈ । ସଂଦାନମ୍ ଅର୍ଵନ୍ତଂ ପଡ୍ଵୀଶଂ ପ୍ରିଯା ଦେଵେଷ୍ଵ୍ ଆ ଯାମଯନ୍ତି
ଘୋଡା ପାଇଁ ଯେଉଁ ବସ୍ତ୍ର ଭିଛାଯାଇଛି, ଯେଉଁ ସୁନା ଦିଆଯାଇଛି, ତାର ରଶି, ଅସ୍ଥାନ, ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ—ଏସବୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ହେଉ।
ଯତ୍ ତେ ସାଦେ ମହସା ଶୂକୃତସ୍ଯ ପାର୍ଷ୍ଣ୍ଯା ଵା କଶଯା ଵା ତୁତୋଦ । ସ୍ରୁଚେଵ ତା ହଵିଷୋ ଽ ଅଧ୍ଵରେଷୁ ସର୍ଵା ତା ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ସୂଦଯାମି
ତୁମେ ଯେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇଛ, ଚାବୁକ, କାଣ୍ଟା କିମ୍ବା ମାର ଦ୍ୱାରା, ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ହବି ଉପରେ ଚମଚ ଛୁଇଁଯାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ତୁମରୁ ଦୂର କରିଦେଉଛି।
ଚତୁସ୍ତ୍ରିꣳଶଦ୍ ଵାଜିନୋ ଦେଵବନ୍ଧୋର୍ ଵଙ୍କ୍ରୀର୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ସ୍ଵଧିତିଃ ସମ୍ ଏତି । ଅଚ୍ଛିଦ୍ରା ଗାତ୍ରା ଵଯୁନା କୃଣୋତ ପରୁଷ୍-ପରୁର୍ ଅନୁଘୁଷ୍ଯା ଵି ଶସ୍ତ
ଚଉତିଶି ଅସ୍ତି, ଘୋଡାର ଦେବତାଙ୍କ ଜଣା, ଘୋଡାର ବାକା କଟାର ଏକସାଥି ହୁଏ; ଅଭିଞ୍ଜ ଅଙ୍ଗ, ଦକ୍ଷତାରେ ଗଢା, କେବେ କଠୋର କେବେ ମୃଦୁ, ସେଗୁଡିକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଯାଉ।
ଏକସ୍ ତ୍ଵଷ୍ଟୁର୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯା ଵିଶସ୍ତା ଦ୍ଵା ଯନ୍ତାରା ଭଵତସ୍ ତଥ ଽ ଋତୁଃ । ଯା ତେ ଗାତ୍ରାଣାମ୍ ଋତୁଥା କୃଣୋମି ତା-ତା ପିଣ୍ଡାନାଂ ପ୍ର ଜୁହୋମ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନୌ
ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ରୁଙ୍କ ଘୋଡାର ଏକ ହୁଏ ହତ୍ୟାକାରୀ, ଦୁଇ ହୁଏ ଚାଳକ, ଏହିପରି ଋତୁ; ତୁମର ଅଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ଯେଉଁଠି ଋତୁଅନୁସାରେ ଗଢିଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଅଂଶକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ମା ତ୍ଵା ତପତ୍ ପ୍ରିଯ ଽ ଆତ୍ମାପିଯନ୍ତଂ ମା ସ୍ଵଧିତିସ୍ ତନ୍ଵ ଽଆ ତିଷ୍ଠିପତ୍ ତେ । ମା ତେ ଗୃଧ୍ନୁର୍ ଅଵିଶସ୍ତାତିହାଯ ଛିଦ୍ରା ଗାତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅସିନା ମିଥୂ କଃ
ପ୍ରିୟ ତାପ ତୁମକୁ ଦୁଃଖ ଦିଅନାହିଁ, କଟାର ତୁମ ଦେହରେ ଠିଆ ହେଉନାହିଁ; ଅପରିଚିତ ଲୋକ ଅଭିଞ୍ଜ ଅଙ୍ଗକୁ ଚାକୁ ଦ୍ୱାରା କାଟିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନାହିଁ।
ନ ଵା ଽ ଉ ଽ ଏତନ୍ ମ୍ରିଯସେ ନ ରିଷ୍ଯସି ଦେଵାꣳ୨ଽ ଇଦ୍ ଏଷି ପଥିଭିଃ ସୁଗେଭିଃ । ହରୀ ତେ ଯୁଞ୍ଜା ପୃଷତୀ ଽ ଅଭୂତାମ୍ ଉପାସ୍ଥାଦ୍ ଵାଜୀ ଧୁରି ରାସଭସ୍ଯ
ତୁମେ ମରୁନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କ୍ଷତି ହେଉନାହିଁ; ଦେବତାଙ୍କର ସହଜ ପଥରେ ଚାଲିଯାଉଛ; ହରି ଘୋଡାଗୁଡିକୁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗ ହୋଇଯାଏ, ଘୋଡା ଗଧାର ଯୋକରେ ଠିଆ ହୋଇଅଛି।
ସୁଗଵ୍ଯଂ ନୋ ଵାଜୀ ସ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ପୁꣳସଃ ପୁତ୍ରାꣳ୨ଽ ଉତ ଵିଶ୍ଵାପୁଷꣳ ରଯିମ୍ । ଅନାଗାସ୍ତ୍ଵଂ ନୋ ଽ ଅଦିତିଃ କୃଣୋତୁ କ୍ଷତ୍ରଂ ନୋ ଽ ଅଶ୍ଵୋ ଵନତାꣳ ହଵିଷ୍ମାନ୍
ଆମ ଘୋଡା ଆମକୁ ଭଲ ଗାଁ, ଭଲ ଘୋଡା, ପୁଅ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧନ ଦେଉ; ଅଦିତି ଆମକୁ ଦୋଷରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଆମର ହବିବାହୀ ଘୋଡା ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଜିତି ଦେଉ।