ମହୀନାଂ ପଯୋ ସି ଵର୍ଚୋଦା ଽ ଅସି ଵର୍ଚୋ ମେ ଦେହି । ଵୃତ୍ରସ୍ଯାସି କନୀନକଶ୍ ଚକ୍ଷୁର୍ଦା ଽ ଅସି ଚକ୍ଷୁର୍ ମେ ଦେହି
ତୁମେ ମହାନମାନଙ୍କର ଦୁଧ, ତୁମେ ତେଜ ଦେବାରିଣୀ, ମୋତେ ତେଜ ଦିଅ। ତୁମେ ବୃତ୍ରଙ୍କର ଚକ୍ଷୁର କଣିନିକା, ମୋତେ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ।
ଚିତ୍ପତିର୍ ମା ପୁନାତୁ । ଵାକ୍ପତିର୍ ମା ପୁନାତୁ । ଦେଵୋ ମା ସଵିତା ପୁନାତ୍ଵ୍ ଅଚ୍ଛିଦ୍ରେଣ ପଵିତ୍ରେଣ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମିଭିଃ । ତସ୍ଯ ତେ ପଵିତ୍ରପତେ ପଵିତ୍ରପୂତସ୍ଯ ଯତ୍କାମଃ ପୁନେ ତଚ୍ ଛକେଯମ୍
ଚେତନାର ନାଥ ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ବାଣୀର ନାଥ ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ଦେବତା ସବିତା ଅଖଣ୍ଡ ଓ ପବିତ୍ର ଛାନି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ଛାନିର ନାଥ, ଛାନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ତୁମର ଯେଉଁ ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା, ମୁଁ ସେହିଟିକୁ ପାଇପାରିବି।
ଆ ଵୋ ଦେଵାସ ଽ ଈମହେ ଵାମଂ ପ୍ରଯତ୍ଯ୍ ଅଧ୍ଵରେ । ଆ ଵୋ ଦେଵାସ ଆଶିଷୋ ଽ ଯଜ୍ଞିଯାସୋ ହଵାମହେ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମର କୃପା ଚାହିଁ ଆସିଛୁ। ହେ ପୂଜ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ତୁମର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ।
ସ୍ଵାହା ଯଜ୍ଞଂ ମନସଃ । ସ୍ଵାହୋରୋର୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍ । ସ୍ଵାହା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀଭ୍ଯାମ୍ । ସ୍ଵାହା ଵାତାଦ୍ ଆ ରଭେ ସ୍ଵାହା
ମନରୁ ଯଜ୍ଞକୁ ସ୍ୱାହା। ଦୁଇ ଜଗତ, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ସ୍ୱାହା। ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ ସ୍ୱାହା। ବାୟୁରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସ୍ୱାହା।
ଆକୂତ୍ଯୈ ପ୍ରଯୁଜେ ଽଗ୍ନଯେ ସ୍ଵାହା ମେଧାଯୈ ମନସେ ଽଗ୍ନଯେ ସ୍ଵାହା ଦୀକ୍ଷାଯୈ ତପସେ ଽଗ୍ନଯେ ସ୍ଵାହା ସରସ୍ଵତ୍ଯୈ ପୂଷ୍ଣେ ଽଗ୍ନଯେ ସ୍ଵାହା ଆପୋ ଦେଵୀର୍ ବୃହତୀର୍ ଵିଶ୍ଵଶମ୍ଭୁଵୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଽ ଉରୋ ଽ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ । ବୃହସ୍ପତଯେ ହଵିଷା ଵିଧେମ ସ୍ଵାହା
ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ସ୍ୱାହା, ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ସ୍ୱାହା, ଦୀକ୍ଷା ଓ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ସ୍ୱାହା, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ପୂଷଣ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ସ୍ୱାହା। ଦେବୀ, ବଡ଼, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ଜଳମାନେ, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ—ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ଆମେ ବିଦିପ୍ତ କରୁଛୁ, ସ୍ୱାହା।
ଵିଶ୍ଵୋ ଦେଵସ୍ଯ ନେତୁର୍ ମର୍ତୋ ଵୁରୀତ ସଖ୍ଯମ୍ । ଵିଶ୍ଵୋ ରାଯ ଽ ଇଷୁଧ୍ଯତି ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଵୃଣୀତ ପୁଷ୍ଯସେ ସ୍ଵାହା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ଦେବତା ନେତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଚାହୁଁ। ସମସ୍ତେ ଧନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ, ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ମହିମା ବାଛନ୍ତୁ—ସ୍ୱାହା।
ଋକ୍ସାମଯୋଃ ଶିଲ୍ପେ ସ୍ଥଃ ତେ ଵାମ୍ ଆ ରଭେ ତେ ମା ପାତମାସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯୋଦୃଚଃ । ଶର୍ମାସି ଶର୍ମ ମେ ଯଚ୍ଛ ନମସ୍ ତେ ଽ ଅସ୍ତୁ ମା ମା ହିꣳସୀଃ
ତୁମେ ଋକ୍ ଓ ସାମର କଳାରେ ବସିଛ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଧରିଛି। ଏହି ଯଜ୍ଞରୁ ତୁମେ ତଳିଯେଉନାହିଁ। ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ, ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ମୋତେ କ୍ଷତି ଦିଅନି।
ଊର୍ଗ୍ ଅସ୍ଯ୍ ଆଙ୍ଗିରସ୍ଯୂର୍ଣମ୍ରଦା ଽ ଊର୍ଜଂ ମଯି ଧେହି । ସୋମସ୍ଯ ନୀଵିର୍ ଅସି । ଵିଷ୍ଣୋଃ ଶର୍ମାସି ଶର୍ମ ଯଜମାନସ୍ଯ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯୋନିର୍ ଅସି । ସୁସସ୍ଯାଃ କୃଷୀସ୍ କୃଧି । ଉଚ୍ ଛ୍ରଯସ୍ଵ ଵନସ୍ପତ ଽଊର୍ଧ୍ଵୋ ମା ପାହ୍ଯ୍ ଅꣳହସଽ ଆସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯୋଦୃଚଃ
ତୁମେ ଏହି ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଉନ୍ନତ ଉନ୍ନତି ଦିଅ। ତୁମେ ସୋମଙ୍କର ବନ୍ଧନ। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଯଜମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଗର୍ଭ। ଭଲ ଧାନ୍ୟ ଦେଇ ମାଟିକୁ ଉପଯୋଗୀ କର। ବୃକ୍ଷ, ଉପରକୁ ଉଠ, ମୋତେ ଅପମଙ୍ଗଳରୁ ରକ୍ଷା କର, ଏହି ଯଜ୍ଞର ବିପରୀତ କିଛି ହେଉନାହିଁ।
ଵ୍ରତଂ କୃଣୁତାଗ୍ନିର୍ ବ୍ରହ୍ମାଗ୍ନିର୍ ଯଜ୍ଞୋ ଵନସ୍ପତିର୍ ଯଜ୍ଞିଯଃ । ଦୈଵୀଂ ଧିଯଂ ମନାମହେ ସୁମୃଡୀକାମ୍ ଅଭିଷ୍ଟଯେ ଵର୍ଚୋଧାଂ ଯଜ୍ଞଵାହସꣳ ସୁତୀର୍ଥା ନୋ ଽଅସଦ୍ ଵଶେ । ଯେ ଦେଵା ମନୋଜାତା ମନୋଯୁଜୋ ଦକ୍ଷକ୍ରତଵସ୍ ତେ ନୋ ଽଵନ୍ତୁ ତେ ନଃ ପାନ୍ତୁ ତେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵାହା
ଶ୍ଵାତ୍ରାଃ ପୀତା ଭଵତ ଯୂଯମ୍ ଆପୋ ଽଅସ୍ମାକମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଉଦରେ ସୁଶେଵାଃ । ତା ଽଅସ୍ମଭ୍ଯମ୍ ଅଯକ୍ଷ୍ମାଽ ଅନମୀଵା ଽଅନାଗସଃ ସ୍ଵଦନ୍ତୁ ଦେଵୀର୍ ଅମୃତା ଽ ଋତାଵୃଧଃ
ହେ ଜଳମାନେ, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ଓ ପୋଷକ ହେଉ, ଆମ ଭିତରେ ରହି, ସେବାକୁ ସହଜ ହେଉ। ଏହି ଦେବୀ, ଅମର, ଋତ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଜଳମାନେ ଆମକୁ ଆରୋଗ୍ୟ, ରୋଗମୁକ୍ତି ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇଯଂ ତେ ଯଜ୍ଞିଯା ତନୂଃ । ଅପୋ ମୁଞ୍ଚାମି ନ ପ୍ରଜାମ୍ । ଅꣳହୋମୁଚଃ ସ୍ଵାହାକୃତାଃ ପୃଥିଵୀମ୍ ଆଵିଶତ । ପୃଥିଵ୍ଯା ସଂଭଵ
ଏହି ତୁମର ପୂଜ୍ୟ ଦେହ। ମୁଁ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି, ସନ୍ତାନକୁ ନୁହେଁ। ହେ ଅପରାଧ ହରଣ କରୁଥିବାମାନେ, ସ୍ୱାହା ଡାକରେ, ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ପୃଥିବୀରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଅ।
ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵꣳ ସୁ ଜାଗୃହି ଵଯꣳ ସୁ ମନ୍ଦିଷୀମହି । ରକ୍ଷା ଣୋ ଽ ଅପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ ପ୍ରବୁଧେ ନଃ ପୁନସ୍ କୃଧି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଭଲଭାବେ ଜାଗିଥିବା, ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ହେ ଅଚେତନ ନ ହେଉଥିବା, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମକୁ ପୁନି ଜାଗାଇଦିଅ।
ପୁନର୍ ମନଃ ପୁନର୍ ଆଯୁର୍ ମ ଽଆଗନ୍ ପୁନଃ ପ୍ରାଣଃ ପୁନର୍ ଆତ୍ମା ମଽ ଆଗନ୍ ପୁନଶ୍ ଚକ୍ଷୁଃ ପୁନଃ ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ମ ଽଆଗନ୍ । ଵୈଶ୍ଵାନରୋଽ ଅଦବ୍ଧସ୍ ତନୂପା ଽଅଗ୍ନିର୍ ନଃ ପାତୁ ଦୁରିତାଦ୍ ଅଵଦ୍ଯାତ୍
ମୋ ମନ, ଆୟୁଷ୍ୟ ପୁନି ଫେରିଆସୁ; ପୁନି ପ୍ରାଣ, ପୁନି ଆତ୍ମା ଫେରିଆସୁ; ପୁନି ଦୃଷ୍ଟି, ପୁନି ଶ୍ରବଣ ଫେରିଆସୁ। ଅଦମ୍ୟ ଓ ଦେହର ରକ୍ଷକ ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଦୁଃଖ ଓ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵମ୍ ଅଗ୍ନେ ଵ୍ରତପା ଽ ଅସି ଦେଵ ଽ ଆ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଆ ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ଞେଷ୍ଵ୍ ଈଡ୍ଯଃ । ରାସ୍ଵେଯତ୍ସୋମା ଭୂଯୋ ଭର ଦେଵୋ ନଃ ସଵିତା ଵସୋର୍ ଦାତା ଵସ୍ଵ୍ ଅଦାତ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରତର ରକ୍ଷକ; ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ। ଦେବତା ସବିତା ଧନ ଦେଉନ୍ତୁ, ଆମେ ଯେଉଁ ଧନ ଚାହୁଁ, ସେହିଟି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଏଷା ତେ ଶୁକ୍ର ତନୂର୍ ଏତଦ୍ ଵର୍ଚସ୍ ତଯା ସଂ ଭଵ ଭ୍ରାଜଂ ଗଚ୍ଛ । ଜୂର୍ ଅସି ଧୃତା ମନସା ଜୁଷ୍ଟା ଵିଷ୍ଣଵେ
ଏହି ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ, ଏହି ତୁମର ତେଜ; ଏହା ସହ ଏକତ୍ୱ ହେଉ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଯାଅ। ତୁମେ ଧୃତ ଓ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଚୟିତ, ବିଷ୍ଣୁ ପାଇଁ।
ତସ୍ଯାସ୍ ତେ ସତ୍ଯସଵସଃ ପ୍ରସଵେ ତନ୍ଵୋ ଯନ୍ତ୍ରମ୍ ଅଶୀଯ ସ୍ଵାହା । ଶୁକ୍ରମ୍ ଅସି ଚନ୍ଦ୍ରମ୍ ଅସ୍ଯ୍ ଅମୃତମ୍ ଅସି ଵୈଶ୍ଵଦେଵମ୍ ଅସି
ସେହି ସତ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ, ମୁଁ ତୁମର ଦେହର ଯନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି—ସ୍ୱାହା। ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ରମା, ତୁମେ ଅମୃତ, ତୁମେ ବୈଶ୍ୱଦେବ।
ଚିଦ୍ ଅସି ମନାସି ଧୀର୍ ଅସି ଦକ୍ଷିଣାସି କ୍ଷତ୍ରିଯାସି ଯଜ୍ଞିଯାସ୍ଯ୍ ଅଦିତିର୍ ଅସ୍ଯ୍ ଉଭଯତଃଶୀର୍ଷ୍ଣୀ । ସା ନଃ ସୁପ୍ରାଚୀ ସୁପ୍ରତୀଚ୍ଯ୍ ଏଧି ମିତ୍ରସ୍ ତ୍ଵା ପଦି ବଧ୍ନୀତାଂ ପୂଷାଽଧ୍ଵନସ୍ ପାତ୍ଵ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଯାଧ୍ଯକ୍ଷାଯ
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ମନ, ବୁଦ୍ଧିମତୀ, ଦକ୍ଷ, ଯୋଦ୍ଧା, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଅଦିତି, ଉଭୟ ପ୍ରମୁଖ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି। ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମରେ ଶୁଭ ଭାବରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ। ମିତ୍ର ତୁମକୁ ପଥରେ ବାନ୍ଧୁ, ପୂଷା ତୁମକୁ ଯାତ୍ରାରେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖନ୍ତୁ।
ଅନୁ ତ୍ଵା ମାତା ମନ୍ଯତାମ୍ ଅନୁ ପିତାଽନୁ ଭ୍ରାତା ସଗର୍ଭ୍ଯୋ ଽନୁ ସଖା ସଯୂଥ୍ଯଃ । ସା ଦେଵି ଦେଵମ୍ ଅଚ୍ଛେହୀନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମꣳ ରୁଦ୍ରସ୍ ତ୍ଵା ଵର୍ତଯତୁ ସ୍ଵସ୍ତି ସୋମସଖା ପୁନର୍ ଏହି
ତୁମର ମାଆ ତୁମକୁ ମନେ ପସନ୍ଦ କରୁନ୍ତୁ, ବାପା, ଭାଇ, ଗର୍ଭସଖା, ସଙ୍ଗୀ, ଦଳସାଥୀ ସମେତ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ମନେ ପସନ୍ଦ କରୁନ୍ତୁ। ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ; ରୁଦ୍ର ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମଙ୍କ ପାଖକୁ ଭଲ ଭାବେ ନେଇଯାଉନ୍ତୁ। ସୋମଙ୍କ ସଖା, ପୁଣି ଫେର।
ଵସ୍ଵ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ୍ ଅଦିତିର୍ ଅସ୍ଯାଦିତ୍ଯାସି ରୁଦ୍ରାସି ଚନ୍ଦ୍ରାସି । ବୃହସ୍ପତିଷ୍ ଟ୍ଵା ସୁମ୍ନେ ରମ୍ଣାତୁ ରୁଦ୍ରୋ ଵସୁଭିର୍ ଆ ଚକେ
ତୁମେ ବସ୍ବୀ, ଅଦିତି, ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର। ବୃହସ୍ପତି ତୁମକୁ କୃପା କରି ଖୁସି କରୁନ୍ତୁ; ରୁଦ୍ର ବସୁମାନେ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଅଦିତ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵା ମୂର୍ଧନ୍ନ୍ ଆ ଜିଘର୍ମି ଦେଵଯଜନେ ପୃଥିଵ୍ଯାଽ ଇଡାଯାସ୍ ପଦମ୍ ଅସି ଘୃତଵତ୍ ସ୍ଵାହା । ଅସ୍ମେ ରମସ୍ଵ । ଅସ୍ମେ ତେ ବନ୍ଧୁଃ । ତ୍ଵେ ରାଯଃ । ମେ ରାଯଃ । ମା ଵଯꣳ ରାଯସ୍ପୋଷେଣ ଵି ଯୌଷ୍ମ । ତୋତୋ ରାଯଃ
ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଦେବ ଯଜ୍ଞରେ ମୁଁ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ଛୁଉଛି; ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ଇଡାଙ୍କ ଘୃତରେ ଭରିଥିବା ପଦ। ଆମ ସହିତ ବସ। ତୁମେ ଆମର ବନ୍ଧୁ। ଧନ ତୁମରେ ଅଛି। ମୋର ଧନ ତୁମରେ। ଆମେ ଧନ ହାରି ଅଲଗା ହେବା ନାହିଁ। ଏହା ହେଉଛି ଧନ।
ସମ୍ ଅଖ୍ଯେ ଦେଵ୍ଯା ଧିଯା ସଂ ଦକ୍ଷିଣଯୋରୁଚକ୍ଷସା । ମା ମଽ ଆଯୁଃ ପ୍ର ମୋଷୀର୍ ମୋ ଽଅହଂ ତଵ । ଵୀରଂ ଵିଦେଯ ତଵ ଦେଵି ସଂଦୃଶି
ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ବୁଦ୍ଧି, ଦକ୍ଷତା ଓ ଦୀପ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛି। ମୋ ଆୟୁଷ୍ୟ, ମୋ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ମୋର ତୁମ ସହିତ ଥିବା ଭାବକୁ ନେବେନି। ହେ ଦେବୀ, ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ତୁମର ବୀରକୁ ଦେଖିପାରିବି।
ଏଷ ତେ ଗାଯତ୍ରୋ ଭାଗଽ ଇତି ମେ ସୋମାଯ ବ୍ରୂତାଦ୍ ଏଷ ତେ ତ୍ରୈଷ୍ଟୁଭୋ ଭାଗଽ ଇତି ମେ ସୋମାଯ ବ୍ରୂତାଦ୍ ଏଷ ତେ ଜାଗତୋ ଭାଗଽ ଇତି ମେ ସୋମାଯ ବ୍ରୂତାଚ୍ ଛନ୍ଦୋନାମାନାꣳ ସାମ୍ରାଜ୍ଯଂ ଗଚ୍ଛେତି ମେ ସୋମାଯ ବ୍ରୂତାତ୍ । ଆସ୍ମାକୋଽ ସି ଶୁକ୍ରସ୍ ତେ ଗ୍ରହ୍ଯୋ ଵିଚିତସ୍ ତ୍ଵା ଵି ଚିନ୍ଵନ୍ତୁ
ଏହା ତୁମର ଗାୟତ୍ରୀର ଅଂଶ, ସୋମକୁ କୁହ; ଏହା ତୁମର ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍ର ଅଂଶ, ସୋମକୁ କୁହ; ଏହା ତୁମର ଜଗତୀର ଅଂଶ, ସୋମକୁ କୁହ; ଛନ୍ଦମାନେ ଉପରେ ଶାସନ ମିଳୁ, ସୋମକୁ କୁହ। ତୁମେ ଆମର, ତୁମର ଦୀପ୍ତି ଧରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ଦକ୍ଷମାନେ ତୁମକୁ ଖୋଜନ୍ତୁ।
ଅଭି ତ୍ଯଂ ଦେଵꣳ ସଵିତାରମ୍ ଓଣ୍ଯୋଃ କଵିକ୍ରତୁମ୍ ଅର୍ଚାମି ସତ୍ଯସଵꣳ ରତ୍ନଧାମ୍ ଅଭି ପ୍ରିଯଂ ମତିଂ କଵିମ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵା ଯସ୍ଯାମତିର୍ ଭା ଅଦିଦ୍ଯୁତତ୍ ସଵୀମନି ହିରଣ୍ଯପାଣିର୍ ଅମିମୀତ ସୁକ୍ରତୁଃ କୃପା ସ୍ଵଃ । ପ୍ରଜାଭ୍ଯସ୍ ତ୍ଵା । ପ୍ରଜାସ୍ ତ୍ଵାଽନୁପ୍ରାଣନ୍ତୁ ପ୍ରଜାସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅନୁପ୍ରାଣିହି
ମୁଁ ସବିତା ଦେବଙ୍କୁ, ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟ, ଧନର ଧାରକ, ପ୍ରିୟ, ପ୍ରେରିତ କବିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଯାହାର ଉଚ୍ଚ ଚିନ୍ତା ଦୀପ୍ତିମାନ, ସବିତା ସୁନା ହାତରେ ତାହାକୁ ମାପିଛନ୍ତି, ଦୟାଳୁ ଓ କୌଶଳୀ। ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ, ସନ୍ତାନମାନେ ତୁମ ପଛରେ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତୁ; ତୁମେ ସନ୍ତାନମାନେ ପଛରେ ଶ୍ୱାସ ନିଅ।
ଶୁକ୍ରଂ ତ୍ଵା ଶୁକ୍ରେଣ କ୍ରୀଣାମି ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚନ୍ଦ୍ରେଣାମୃତମ୍ ଅମୃତେନ । ସଗ୍ମେ ତେ ଗୋଃ । ଅସ୍ମେ ତେ ଚନ୍ଦ୍ରାଣି । ତପସସ୍ ତନୂର୍ ଅସି ପ୍ରଜାପତେର୍ ଵର୍ଣଃ ପରମେଣ ପଶୁନା କ୍ରୀଯସେ ସହସ୍ରପୋଷଂ ପୁଷେଯମ୍
ତୁମେ ଦୀପ୍ତିକୁ ଦୀପ୍ତିରେ କିଣୁଛି, ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଚନ୍ଦ୍ରରେ, ଅମୃତକୁ ଅମୃତରେ। ତୁମର ଗାଈ ଏକତ୍ରିତ, ତୁମର ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆମ ପାଖରେ। ତୁମେ ତପସ୍ୟାର ଦେହ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ରଙ୍ଗ; ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଶୁରେ କିଣାଯାଉଛ। ମୁଁ ହଜାର ଗୁଣ ଧନ ବଢ଼େଇବି।
ମିତ୍ରୋ ନଽ ଏହି ସୁମିତ୍ରଧଃ । ଽ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୋରୁମ୍ ଆ ଵିଶ ଦକ୍ଷିଣମ୍ ଉଶନ୍ନ୍ ଉଶନ୍ତꣳ ସ୍ଯୋନଃ ସ୍ଯୋନମ୍ । ସ୍ଵାନ ଭ୍ରାଜାଙ୍ଘାରେ ବମ୍ଭାରେ ହସ୍ତ ସୁହସ୍ତ କୃଶାନୋ । ଏତେ ଵଃ ସୋମକ୍ରଯଣାସ୍ ତାନ୍ ରକ୍ଷଧ୍ଵଂ ମା ଵୋ ଦଭନ୍
ମିତ୍ର, ଭଲ ସଖା ଭାବେ ଆସ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଦୀପ୍ତିମାନ, ମୃଦୁ, ଶୁଭ। ଦୀପ୍ତିମାନ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ଦକ୍ଷ ହାତ, ଭଲ ହାତ ଥିବା ଅଗ୍ନି, ଏହିମାନେ ତୁମର ସୋମ କିଣୁଥିବାମାନେ; ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, କେହି ତୁମକୁ କ୍ଷତି ନଦିଅନ୍ତୁ।
ପରି ମାଗ୍ନେ ଦୁଶ୍ଚରିତାଦ୍ ବାଧସ୍ଵା ମା ସୁଚରିତେ ଭଜ । ଉଦ୍ ଆଯୁଷା ସ୍ଵାଯୁଷୋଦସ୍ଥାମ୍ ଅମୃତାꣳ ଽଅନୁ
ହେ ଅଗ୍ନି, ମୋତେ ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଦୂରେଇଦେ; ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଂଶ ନେଅନି। ଆପଣ ଜୀବନ ଓ ଅମୃତତ୍ୱ ସହ ଉଠ।
ପ୍ରତି ପନ୍ଥାମ୍ ଅପଦ୍ମହି ସ୍ଵସ୍ତିଗାମ୍ ଅନେହସମ୍ । ଯେନ ଵିଶ୍ଵାଃ ପରି ଦ୍ଵିଷୋ ଵୃଣକ୍ତି ଵିନ୍ଦତେ ଵସୁ
ଆମେ ଏମିତି ପଥ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯାହା ମାଧ୍ୟମରେ ଶୁଭ ଓ ନିରାପଦ ରହିପାରିବା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଦୂରେଇଯାନ୍ତି ଓ ଧନ ମିଳେ।
ଅଦିତ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵଗ୍ ଅସି । ଅଦିତ୍ଯୈ ସଦ ଽଆ ସୀଦ । ଅସ୍ତଭ୍ନାଦ୍ ଦ୍ଯାଂ ଵୃଷଭୋ ଽ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ ଅମିମୀତ ଵରିମାଣଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । ଆସୀଦଦ୍ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ସମ୍ରାଡ୍ ଵିଶ୍ଵେତ୍ ତାନି ଵରୁଣସ୍ଯ ଵ୍ରତାନି
ତୁମେ ଆଦିତ୍ୟମାନେର ଚର୍ମ। ସଦା ଆଦିତ୍ୟମାନେ ସହ ବସ। ବୃଷ ଆକାଶକୁ ଧରିଥିଲେ, ମଧ୍ୟାକାଶର ଅଞ୍ଚଳ ଓ ପୃଥିବୀର ପ୍ରସ୍ଥାନ ମାପିଥିଲେ। ସମ୍ରାଟ୍ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବସିଥିଲେ; ଏସବୁ ଭାରୁଣଙ୍କ ନିୟମ।
ଵନେଷୁ ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷଂ ତତାନ ଵାଜମ୍ ଅର୍ଵତ୍ସୁ ପଯ ଽଉସ୍ରିଯାସୁ । ହୃତ୍ସୁ କ୍ରତୁଂ ଵରୁଣୋ ଵିକ୍ଷ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନିଂ ଦିଵି ସୂର୍ଯମ୍ ଅଦଧାତ୍ ସୋମମ୍ ଅଦ୍ରୌ
ବନରେ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟେ ଶକ୍ତି, ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟେ ଦୁଧ। ହୃଦୟରେ ଭାରୁଣ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ରଖିଲେ; ଗାଁମାନେ ମଧ୍ୟେ ଅଗ୍ନି; ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ପାହାଡ଼ରେ ସୋମ।
ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଚକ୍ଷୁର୍ ଆରୋହାଗ୍ନେର୍ ଅକ୍ଷ୍ଣଃ କନୀନକମ୍ । ଯତ୍ରୈତଶେଭିର୍ ଈଯସେ ଭ୍ରାଜମାନୋ ଵିପଶ୍ଚିତା
ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ଷୁକୁ ଚଢ଼, ଅଗ୍ନିର ଚକ୍ଷୁର କୋରିକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଏହିମାନେ ସହ ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଭାବେ ଯାଉଛ।
ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଜ୍ଞ ଓ ବୃକ୍ଷ ଯଜ୍ଞିୟ ହେଉ, ଏହି ବ୍ରତ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ। ଦେବୀ ଜ୍ଞାନକୁ, ଶୁଭ ଓ କୃପାମୟ ଭାବେ, ସଫଳତା ଓ ତେଜ ପାଇଁ, ଯଜ୍ଞ ବହନ କରୁଥିବା, ଉପଯୁକ୍ତ ମାନ୍ୟତା ପାଇଁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ—ସେ ଆମର ଅଧୀନରେ ରହୁ। ଯେ ଦେବତାମାନେ ମନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ମନ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ, ଦକ୍ଷ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆମକୁ ପାଳନ କରନ୍ତୁ; ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା।