ଯଦି ଜାଗ୍ରଦ୍ ଯଦି ସ୍ଵପ୍ନ ଽ ଏନାꣳସି ଚକୃମା ଵଯମ୍ । ସୂର୍ଯୋ ମା ତସ୍ମାଦ୍ ଏନସୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ ମୁଞ୍ଚତ୍ଵ୍ ଅꣳହସଃ
ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନରେ, ଯଦି ଆମେ କିଛି ଅପରାଧ କରିଥିଲୁ, ତେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ଓ ଅପମାନରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଯଦ୍ ଗ୍ରାମେ ଯଦ୍ ଅରଣ୍ଯେ ଯତ୍ ସଭାଯାଂ ଯଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯେ । ଯଚ୍ଛୂଦ୍ରେ ଯଦ୍ ଅର୍ଯେ ଯଦ୍ ଏନଶ୍ ଚକୃମା ଵଯଂ ଯଦ୍ ଏକସ୍ଯାଧି ଧର୍ମଣି ତସ୍ଯାଵଯଜନମ୍ ଅସି
ଗାଁରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ, ସଭାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ, ନିମ୍ନ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କିମ୍ବା ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅପରାଧ ହୋଇଛି, ସେଠାରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କର।
ଯଦ୍ ଆପୋ ଽ ଅଘ୍ନ୍ଯା ଽ ଇତି ଵରୁଣେତି ଶପାମହେ ତତୋ ଵରୁଣ ନୋ ମୁଞ୍ଚ । ଅଵଭୃଥ ନିଚୁମ୍ପୁଣ ନିଚେରୁର୍ ଅସି ନିଚୁମ୍ପୁଣଃ । ଅଵ ଦେଵୈର୍ ଦେଵକୃତମ୍ ଏନୋ ଽଯକ୍ଷ୍ଯ୍ ଅଵ ମର୍ତ୍ଯୈର୍ ମର୍ତ୍ଯକୃତମ୍ । ପୁରୁରାଵ୍ଣୋ ଦେଵ ରିଷସ୍ ପାହି
ପାଣିରେ ଯାହା ଅଛି, ହେ ଅଘ୍ନ୍ୟା, ହେ ବରୁଣ, ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ; ସେଠାରୁ ବରୁଣ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର। ତୁମେ ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କରୁଥିବା, ଶୁଧ୍ଧିକର୍ତ୍ତା ଅଟୁଟ ହେଉ। ଦେବତା ଓ ମଣିଷ ଯେଉଁ ପାପ କରିଛନ୍ତି, ସେଠାରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କର। ଅନେକ ଦାନର ଦେବତା, ଆମକୁ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କର।
ସମୁଦ୍ରେ ତେ ହୃଦଯମ୍ ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଅନ୍ତଃ ସଂ ତ୍ଵା ଵିଶନ୍ତ୍ଵ୍ ଓଷଧୀର୍ ଉତାପଃ । ସୁମିତ୍ରିଯା ନ ଽ ଆପ ଽ ଓଷଧଯଃ ସନ୍ତୁ ଦୁର୍ମିତ୍ରିଯାସ୍ ତସ୍ମୈ ସନ୍ତୁ ଯୋ ଽସ୍ମାନ୍ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଯଂ ଚ ଵଯଂ ଦ୍ଵିଷ୍ମଃ
ତୁମ ହୃଦୟ ସମୁଦ୍ରରେ, ଜଳର ଗଭୀରତାରେ ରହୁ; ଔଷଧି ଓ ପାଣି ତୁମ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁ। ପାଣି ଓ ଔଷଧି ଆମ ପାଇଁ ମିତ୍ର ହେଉ; ଯେମାନେ ଆମକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି ଓ ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଶତ୍ରୁ ହେଉ।
ଦ୍ରୁପଦାଦ୍ ଇଵ ମୁମୁଚାନଃ ସ୍ଵିନ୍ନଃ ସ୍ନାତୋ ମଲାଦ୍ ଇଵ । ପୂତଂ ପଵିତ୍ରେଣେଵାଜ୍ଯମ୍ ଆପଃ ଶୁନ୍ଧନ୍ତୁ ମୈନସଃ
ଯେପରି ଜଣେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଯେପରି ନହାଇ ଘାମ ଦୂର କରେ, ଯେପରି ଶୁଧ୍ଧିକରଣ ଦ୍ୱାରା ଘିଅ ଶୁଧ୍ଧ ହୁଏ, ସେପରି ପାଣି ମୋ ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କରୁ।
ଉଦ୍ ଵଯଂ ତମସସ୍ ପରି ସ୍ଵଃ ପଶ୍ଯନ୍ତ ଽ ଉତ୍ତରମ୍ । ଦେଵଂ ଦେଵତ୍ରା ସୂର୍ଯମ୍ ଅଗନ୍ମ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଆମେ ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉଠି ଉଚ୍ଚ ଆଲୋକକୁ ଦେଖୁଛୁ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ୟୋତିକୁ ଲାଗିଛୁ।
ଅପୋ ଽ ଅଦ୍ଯାନ୍ଵ୍ ଅଚାରିଷꣳ ରସେନ ସମ୍ ଅସୃକ୍ଷ୍ମହି । ପଯସ୍ଵାନ୍ ଅଗ୍ନ ଽ ଆଗମଂ ତଂ ମା ସꣳ ସୃଜ ଵର୍ଚସା ପ୍ରଜଯା ଚ ଧନେନ ଚ
ଆଜି ମୁଁ ପାଣିକୁ ନିକଟରେ ଆସିଛି; ତାଙ୍କର ସାର ସହିତ ଆମେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଛୁ। ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର ପାଣି, ମୁଁ ତୁମପାଖକୁ ଆସିଛି; ମୋତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ଦିଅ।
ଏଧୋଽସ୍ଯ୍ ଏଧିଷୀମହି । ସମିଦ୍ ଅସି ତେଜୋ ଽସି ତେଜୋ ମଯି ଧେହି । ସମାଵଵର୍ତି ପୃଥିଵୀ ସମ୍ ଉଷାଃ ସମ୍ ଉ ସୂର୍ଯଃ । ସମ୍ ଉ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ଵୈଶ୍ଵାନରଜ୍ଯୋତିର୍ ଭୂଯାସଂ ଵିଭୂନ୍ କାମାନ୍ ଵ୍ଯଶ୍ନଵୈ ଭୂଃ ସ୍ଵାହା
ତୁମେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଉ, ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ। ତୁମେ ଇଂଧନ, ତୁମେ ତେଜ; ତେଜ ମୋ ଭିତରେ ଦିଅ। ପୃଥିବୀ, ଉଷା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ ହେଉ; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏକତାରେ ରହୁ। ମୁଁ ବିଶ୍ୱାନର ଆଲୋକ ହେଉ, ଅନେକ ଇଚ୍ଛା ଭୋଗ କରିପାରିବି। ମାଟି, ସ୍ୱାହା।
ଅଭ୍ଯାଦଧାମି ସମିଧମ୍ ଅଗ୍ନେ ଵ୍ରତପତେ ତ୍ଵଯି । ଵ୍ରତଂ ଚ ଶ୍ରଦ୍ଧାଂ ଚୋପୈମୀନ୍ଧେ ତ୍ଵା ଦୀକ୍ଷିତୋଽଅହମ୍
ଏ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରତର ସ୍ୱାମୀ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଉପଲା ରଖୁଛି। ମୁଁ ତୁମ ଭିତରେ ବ୍ରତ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖୁଛି। ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁଛି।
ଯତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ଚ କ୍ଷତ୍ରଂ ଚ ସମ୍ଯଞ୍ଚୋ ଚରତଃ ସହ । ତଂ ଲୋକଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରଜ୍ଞେଷଂ ଯତ୍ର ଦେଵାଃ ସହାଗ୍ନିନା
ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏକତାରେ ଏକାସাথে ଚାଲନ୍ତି, ସେହି ଲୋକ ପବିତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନି ସହିତ ବସନ୍ତି।
ଯତ୍ରେନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଚ ଵାଯୁଶ୍ ଚ ସମ୍ଯଞ୍ଚୋ ଚରତଃ ସହ । ତଂ ଲୋକଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରଜ୍ଞେଷଂ ଯତ୍ର ସେଦିର୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ଏକତାରେ ଏକାସাথে ଚାଲନ୍ତି, ସେହି ଲୋକ ପବିତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନମୟ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ବିରୋଧର ସ୍ଥାନ ନାହିଁ।
ଅꣳଶୁନା ତେ ଅꣳଶୁଃ ପୃଚ୍ଯତାଂ ପରୁଷା ପରୁଃ । ଗନ୍ଧସ୍ ତେ ସୋମମ୍ ଅଵତୁ ମଦାଯ ରସୋଽଅଚ୍ଯୁତଃ
ତୁମ ତନ୍ତୁ ସହିତ ମୋର ତନ୍ତୁ ଯୋଗ ହେଉ, କଠିନ ସହିତ କଠିନ ମିଶିଯାଉ। ତୁମ ଗନ୍ଧ ସୋମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ଅଚ୍ୟୁତ ରସ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ରହୁ।
ସିଞ୍ଚନ୍ତି ପରି ଷିଞ୍ଚନ୍ତ୍ଯ୍ ଉତ୍ ସିଞ୍ଚନ୍ତି ପୁନନ୍ତି ଚ । ସୁରାଯୈ ବଭ୍ର୍ଵୈ ମଦେ କିଂତ୍ଵୋ ଵଦତି କିଂତ୍ଵଃ
ସେମାନେ ଢାଲନ୍ତି, ଚାରିପାଖରେ ଛିଟାନ୍ତି, ପୁନି ଢାଲନ୍ତି ଓ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ସେ ହଳଦିଆ ମଦିରା ପାଇଁ—ତୁମ ପାଖରେ କଣ କହେ, ତୁମେ ଏହାକୁ କଣ କହୁଛ?
ଧାନାଵନ୍ତଂ କରମ୍ଭିଣମ୍ ଅପୂପଵନ୍ତମ୍ ଉକ୍ଥିନମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାତର୍ ଜୁଷସ୍ଵ ନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସକାଳେ ଧାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦଧି ମିଶା ଓ ଆଟା ରୁଟି ଥିବା, ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଆହୁତି ଆମ ପାଇଁ ଭୋଗ କର।
ବୃହଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଗାଯତ ମରୁତୋ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମମ୍ । ଯେନ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଅଜନଯନ୍ନ୍ ଋତାଵୃଧୋ ଦେଵଂ ଦେଵାଯ ଜାଗୃଵି
ମାରୁତମାନେ, ଭୟଙ୍କର ବିପକ୍ଷୀ ବିନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗାଓ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଧର୍ମରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଜାଗ୍ରତ ଦେବତା ପାଇଁ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯୋ ଽ ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତꣳ ସୋମଂ ପଵିତ୍ର ଽ ଆ ନଯ । ପୁନୀହୀନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ହେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଚାପିଥିବା ସୋମକୁ ଛାଣି ନେଇଆ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଏହାକୁ ପବିତ୍ର କର।
ଯୋ ଭୂତାନାମ୍ ଅଧିପତିର୍ ଯସ୍ମିଂଲ୍ଲୋକା ଽ ଅଧି ଶ୍ରିତାଃ । ଯ ଽ ଈଶେ ମହତୋ ମହାꣳସ୍ ତେନ ଗୃହ୍ଣାମି ତ୍ଵାମ୍ ଅହଂ ମଯି ଗୃହ୍ଣାମି ତ୍ଵାମ୍ ଅହମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅବସ୍ଥିତ, ଯିଏ ବଡ଼ ଓ ଅଧିକ ବଡ଼କୁ ଶାସନ କରନ୍ତି—ସେଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଧରୁଛି, ମୋ ମଧ୍ୟରେ ତୁମକୁ ଧରୁଛି।
ଉପଯାମଗୃହୀତୋ ଽସ୍ଯ୍ ଅଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ତ୍ଵା ସରସ୍ଵତ୍ଯୈ ତ୍ଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ତ୍ଵା ସୁତ୍ରାମ୍ଣେଽ । ଏଷ ତେ ଯୋନିର୍ ଅଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ତ୍ଵା ସରସ୍ଵତ୍ଯୈ ତ୍ଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ତ୍ଵା ସୁତ୍ରାମ୍ଣେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସରସ୍ୱତୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୁତ୍ରାମ୍ଣ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି। ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ସ୍ଥାନ—ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସରସ୍ୱତୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୁତ୍ରାମ୍ଣ ପାଇଁ।
ପ୍ରାଣପା ମେ ଽଅପାନପାଶ୍ ଚକ୍ଷୁଷ୍ପାଃ ଶ୍ରୋତ୍ରପାଶ୍ ଚ ମେ । ଵାଚୋ ମେ ଵିଶ୍ଵଭେଷଜୋ ମନସୋ ଽସି ଵିଲାଯକଃ
ମୋର ଶ୍ୱାସ, ନିଶ୍ୱାସ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶ୍ରବଣ ସୁରକ୍ଷିତ ରହୁ। ମୋର କଥା ସମସ୍ତ ରୋଗ ହରୁ, ତୁମେ ମନକୁ ଏକତା କରୁଥିବା।
ଅଶ୍ଵିନକୃତସ୍ଯ ତେ ସରସ୍ଵତିକୃତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରେଣ ସୁତ୍ରାମ୍ଣା କୃତସ୍ଯ । ଉପହୂତ ଽଉପହୂତସ୍ଯ ଭକ୍ଷଯାମି
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସରସ୍ୱତୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୁତ୍ରାମ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିବା ଯାହା, ମୁଁ ତାହା ଭୋଗ କରୁଛି।
ସମିଦ୍ଧ ଽ ଇନ୍ଦ୍ର ଽ ଉଷସାମ୍ ଅନୀକେ ପୁରୋରୁଚା ପୂର୍ଵକୃଦ୍ ଵାଵୃଧାନଃ । ତ୍ରିଭିର୍ ଦେଵୈସ୍ ତ୍ରିꣳଶତା ଵଜ୍ରବାହୁର୍ ଜଘାନ ଵୃତ୍ରଂ ଵି ଦୁରୋ ଵଵାର
ଉଷାମାନେ ଆଗରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଣା ହୋଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛନ୍ତି। ତିନି ଦେବତା ଓ ତିରିଶି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ, ବଜ୍ରଧାରୀ ବୃତ୍ରକୁ ବିନାଶ କରି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।
ନରାଶꣳସଃ ପ୍ରତି ଶୂରୋ ମିମାନସ୍ ତନୂନପାତ୍ ପ୍ରତି ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଧାମ । ଗୋଭିର୍ ଵପାଵାନ୍ ମଧୁନା ସମଞ୍ଜନ୍ ହିରଣ୍ଯୈଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରୀ ଯଜତି ପ୍ରଚେତାଃ
ନରାଶଂସ, ଶୂର ବଳିଦାନର ମାପ କରନ୍ତି, ତନୂନପାତ ବଳିଦାନର ସ୍ଥାନ। ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗରାଗିତ, ସୁବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ରୂପୀ ସୁନା ଆହୁତି ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଈଡିତୋ ଦେଵୈର୍ ହରିଵାꣳ୨ଽ ଅଭିଷ୍ଟିର୍ ଆଜୁହ୍ଵାନୋ ହଵିଷା ଶର୍ଧମାନଃ । ପୁରଂଦରୋ ଗୋତ୍ରଭିଦ୍ ଵଜ୍ରବାହୁର୍ ଆ ଯାତୁ ଯଜ୍ଞମ୍ ଉପ ନୋ ଜୁଷାଣଃ
ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ା ଥିବା, ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଥିବା, ଆହୁତି ଦେଇ ଉତ୍ସାହିତ, ପୁରନ୍ଦର, ଗୋପୁର ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବଳିଦାନରେ ଆସି, ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଜୁଷାଣୋ ବର୍ହିର୍ ହରିଵାନ୍ ନ ଽ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରାଚୀନꣳ ସୀଦତ୍ ପ୍ରଦିଶା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । ଉରୁପ୍ରଥାଃ ପ୍ରଥମାନꣳ ସ୍ଯୋନମ୍ ଆଦିତ୍ଯୈର୍ ଅକ୍ତଂ ଵସୁଭିଃ ସଜୋଷାଃ
ବୃହତ୍ ଶକ୍ତି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ବସନ୍ତି। ବିଶାଳ, ପ୍ରଥମ, ଶୁଭ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗରାଗିତ, ବସୁମାନେ ସହିତ ଏକତାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦୁରଃ କଵଷ୍ଯୋ ଧାଵମାନା ଵୃଷାଣଂ ଯନ୍ତୁ ଜନଯଃ ସୁପତ୍ନୀଃ । ଦ୍ଵାରୋ ଦେଵୀର୍ ଅଭିତୋ ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତାꣳ ସୁଵୀରା ଵୀରଂ ପ୍ରଥମାନା ମହୋଭିଃ
ଦ୍ରୁତ ଚଳନ୍ତି ଭଲ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବଳଶାଳୀ, କବଷ୍ୟମାନେକୁ ଆଣନ୍ତୁ। ଦେବୀ ଦ୍ୱାରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଖୋଲିଯାଉ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଥମ, ମହାବଳୀ ବୀର ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ।
ଉଷାସାନକ୍ତା ବୃହତୀ ବୃହନ୍ତଂ ପଯସ୍ଵତୀ ସୁଦୁଘେ ଶୂରମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ । ତନ୍ତୁଂ ତତଂ ପେଶସା ସଂଵଯନ୍ତୀ ଦେଵାନାଂ ଦେଵଂ ଯଜତଃ ସୁରୁକ୍ମେ
ଉଷା ଓ ନକ୍ତା, ବଡ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସଦା ଦେଉଥିବା, ଶୂର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଣନ୍ତି। ଦକ୍ଷତାରେ ତଣା ତଣା ତନ୍ତୁ ବୁନି, ଦେବମାନେର ଦେବତା, ପୂଜ୍ୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଅଛନ୍ତି।
ଦୈଵ୍ଯା ମିମାନା ମନୁଷଃ ପୁରୁତ୍ରା ହୋତାରାଵ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରଥମା ସୁଵାଚା । ମୂର୍ଦ୍ଧନ୍ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ମଧୁନା ଦଧାନା ପ୍ରାଚୀନଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ ହଵିଷା ଵୃଧାତଃ
ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟ ହୋତା ପୁରାଣ ସ୍ଥାନରେ ମଧୁର କଥାରେ ପ୍ରଥମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି। ସେମାନେ ଯଜ୍ଞର ମୁଣ୍ଡ ମଧୁ ସହିତ ଧରି, ପୁରୁଣା ଆଲୋକକୁ ହବି ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ାନ୍ତି।
ତିସ୍ରୋ ଦେଵୀର୍ ହଵିଷା ଵର୍ଧମାନା ଽ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଜୁଷାଣା ଜନଯୋ ନ ପତ୍ନୀଃ । ଅଚ୍ଛିନ୍ନଂ ତନ୍ତୁଂ ପଯସା ସରସ୍ଵତୀଡା ଦେଵୀ ଭାରତୀ ଵିଶ୍ଵତୂର୍ତିଃ
ତିନି ଦେବୀ, ହବି ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ୁଥିବା, ପତ୍ନୀମାନେ ପତିଙ୍କୁ ଯେପରି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ସରସ୍ୱତୀ, ଇଡା ଓ ଭାରତୀ, ଅଖଣ୍ଡ ସୂତ୍ର ଓ ପୋଷଣ ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵଷ୍ଟା ଦଧଚ୍ଛୁଷ୍ମମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵୃଷ୍ଣେ ଽପାକୋ ଽଚିଷ୍ଟୁର୍ ଯଶସେ ପୁରୂଣି । ଵୃଷା ଯଜନ୍ ଵୃଷଣଂ ଭୂରିରେତା ମୂର୍ଧନ୍ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସମ୍ ଅନକ୍ତୁ ଦେଵାନ୍
ତ୍ୱଷ୍ଟା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି, ଅନେକ ମହିମା ଦେଇଛନ୍ତି। ବଳିଏ ବଳିକୁ ଯଜ୍ଞ କରି ଚାହେ, ଏହିମାନେ ଯଜ୍ଞର ମୁଣ୍ଡ ଧରି ଦେବତାମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରୁନ୍ତୁ।
ଵନସ୍ପତିର୍ ଅଵସୃଷ୍ଟୋ ନ ପାଶୈସ୍ ତ୍ମନ୍ଯା ସମଞ୍ଜଞ୍ଛମିତା ନ ଦେଵଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହଵ୍ଯୈର୍ ଜଠରଂ ପୃଣାନଃ ସ୍ଵଦାତି ଯଜ୍ଞଂ ମଧୁନା ଘୃତେନ
ବନସ୍ପତି, ଯେଉଁଥିରେ ବନ୍ଧନ ନାହିଁ, ସିଧା ଦଢ଼ିଆ ଭାବେ ଦେବତା ପରି ଦଢ଼ିଆ ଅଛି। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପେଟକୁ ହବି ଦେଇ ପୂରଣ କରେ, ମଧୁ ଓ ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞକୁ ମଧୁର କରେ।