ଏକ ପବିତ୍ର ସମୟରେ, ଭକ୍ତମାନେ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ତାଙ୍କର କୃପା ଓ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏ ଶୁଭ ଅଗ୍ନିଦେବ, ଆପଣ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ଆମର ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ଓ ସ୍ତୁତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ। ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ଆମ ମନ ଶୁଭ ହେଉ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ବିପଦକୁ ଜୟ କରିପାରିବା, ଯେପରି ଆପଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି।” ତାଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଚାଲିଥିଲା, “ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅବିଚଳ ରହିଥିଲେ, ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ ଦିଅ, ଆମର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆପଣଙ୍କର କୃପା ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ସେମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଧନଦାତା ଭାବେ ମନେ କଲେ, ଯାହାଙ୍କୁ ଗାଏଁମାନେ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଯାନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଅକ୍ଷୟ ଶୂରମାନେ ଯାନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗାୟକମାନେ ପୋଷଣ ପାଆନ୍ତି। ଏହି ଧନଦାତା ଅଗ୍ନି, ଯାହାଙ୍କୁ ଗାଏଁମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କୁ ଚଞ୍ଚଳ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୀତିବାନ୍ ନାୟକମାନେ ଯାନ୍ତି, ସେ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣନ୍ତୁ। ଦୁଇଟି ଘୃତପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୁଚି ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଖରେ ରଖାଯାଇଛି, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ କରାଯାଉଛି—ଏହି ଅଗ୍ନି ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦିଅନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଘୋଡ଼ା ପ୍ରଶଂସା ଦେଇ, ମନର ଶୁଭ ସଙ୍କଳ୍ପ ଦେଇ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏଭଳି ଅଗ୍ନି, ଆପଣ ମହାସତ୍ୟର ରଥି, ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ଓ କୌଶଳମୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଚାଳକ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ଦ୍ୱାରା, ଅଗ୍ନି, ଆମ ସମୀପକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଆମକୁ ଦୟା କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂଜାରୀ, ଦାତା, ଧନଦାତା, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ସବୁଠୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଭାବେ ମନେ କରେ। ସେ ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ରିୟାରେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ଦୟାମୟ, ଏବଂ ଘୃତ ଧାରା ଅନୁସରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ଆପଣ ଆମ ସମୀପରେ ଥାନ୍ତୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆମର ଆଶ୍ରୟ ହୁଅନ୍ତୁ; ଧନଦାତା ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ, ଆମ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ମୁନିମାନେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ଆଲୋକ ଆଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ମନୁମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଦରଭି ଛିତରାଇ ଅଗ୍ନିକୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେଠି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି। ଆମେ ଜନାନୀ, ପୁତ୍ର, ଭାଇ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଧନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଧର୍ମମୟ ଲୋକରେ, ଉଜ୍ୱଳ ସ୍ୱର୍ଗ ମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଅଗ୍ନି, ଉତ୍ସାହୀ ଭାବେ ବାଣୀର ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ, ସତ୍ୟର ନାୟକ, ପୃଥିବୀର ଚେଷ୍ଟାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଆଲୋକରେ ଚମକେ, ଯେଉଁଠାରେ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ଲୋକମାନେ ତଳେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ଅଗ୍ନି ଶୂରବୀର, ଶକ୍ତିଦାତା, ହଜାର ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଅକ୍ଷୟ ଭାବେ ଜ୍ୱଳି, ଦେବତାଙ୍କ ଆସନ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଚଳନ୍ତୁ, ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତୁ; ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନେ ଯାଉଥିବା ପଥ ତିଆରି କର। ପୂର୍ବଜମାନେ, ଯୁବମାନେ, ସେହି ପଥରେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ—ଏହି ସୂତ୍ର ତୁମେ ଅନ୍ତଃସ୍ଥ କର। ଅଗ୍ନି, ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ, ଉଠ; ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ଓ ପ୍ରାପ୍ତ ଦୁଇଟି ଉପକରଣ କର; ଏହି ସଭାରେ ଓ ଉଚ୍ଚ ସଭାରେ, ଦେବମାନେ ଓ ଉପାସକ ଏକାଠି ବସନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ଧାରଣ କର, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିଅ, ଆଲୋକରେ ପହଞ୍ଚାଅ। ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ଉପାସନା ଆସନ, ଯାଠାରୁ ତୁମେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ଚମକି ଉଠିଛ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅ, ଆମର ସମ୍ପଦ ବୃଦ୍ଧି କର। ଉଷ୍ମା ଓ ଶୀତ, ଶୀତକାଳର ଋତୁ, ଅଗ୍ନିର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏକତା ସ୍ଥିର ହେଉ; ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ସ୍ଥିର ହେଉ, ଜଳ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ ସ୍ଥିର ହେଉ, ଅଗ୍ନିମାନେ ନିଜ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସ୍ଥିର ହେଉ; ସେମାନେ ମନସା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଏକାଠି ହେଉନ୍ତୁ; ସେହି ଦେବତାତ୍ମା ଅଙ୍ଗିରାସ୍, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସନ୍ତୁ। ପରମେଶ୍ୱର ତୁମକୁ ଉଜ୍ୱଳ ଆକାଶ ମଞ୍ଚରେ ବସାନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ଚଳନ, ଉତ୍ଥାନ, ସ୍ଥିତି, ଗତି ପାଇଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ନିୟନ୍ତା—ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଅଙ୍ଗିରାସ୍, ଦୃଢ଼ ହୁଅ। ପୃଥିବୀକୁ ଭରିଦିଅ, ତାହାର ମୁହଁକୁ ଭରିଦିଅ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଯାଅ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବୃହସ୍ପତି ଏହି ଗର୍ଭରେ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରିଶ୍ନିର ସନ୍ତାନମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଥିଲେ; ଦେବମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ତିନି ସ୍ୱର୍ଗ ମଞ୍ଚରେ ଚମକିଉଠିଲା। ସମସ୍ତ କଣ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୌରବ କଲେ, ଯାହାଙ୍କର ଅଧିକାର ସାମୁଦ୍ରିକ; ସମସ୍ତ ରଥିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଉପହାର ଦାତା, ସ୍ୱାମୀ। ଘୋଡ଼ା ଛାଡ଼ାଯିବା ପରେ, ସେ ଘାସ ଚରେ, ମହା ବାରଣ ହଟିଯିବା ପରେ; ତାପରେ ବାୟୁ ତାଙ୍କ ପଥରେ ଚାଲିଯାଏ, ତାଙ୍କର ଜ୍ୱାଳା ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ତୁମର ପଥ ଅନ୍ଧକାର ହୁଏ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୃହରେ, ଛାୟାରେ, ସମୁଦ୍ର ହୃଦୟରେ ବସାଏ; ଚମକୁଥିବା ତୁମେ ଆକାଶକୁ ଉଠ, ପୃଥିବୀ ଓ ବିଶାଳ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଆଲୋକ ଦିଅ। ପରମେଶ୍ୱର ତୁମକୁ ଉଜ୍ୱଳ ଆକାଶ ମଞ୍ଚରେ ବସାନ୍ତୁ; ପ୍ରସାରିତ ହୁଅ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ସ୍ଥିର କର, ଦୃଢ଼ କର, କ୍ଷତି ଦିଅ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ଚଳନ ପାଇଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ କୁଶଳ, କବଚ, ଶାନ୍ତି ଦେଇ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗିରାସ୍, ଦୃଢ଼ ହୁଅ। ତୁମେ ହଜାରର ମାପ, ହଜାରର ରୂପ, ହଜାରର ବିସ୍ତାର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ମୁଁ ତୁମକୁ ହଜାରକୁ ଅର୍ପଣ କରେ। ଏହି ପରେ, ଭକ୍ତମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, “ଏ ରୁଦ୍ର, କ୍ରୋଧମୟ, ତୁମ ଧନୁ ଓ ବାଣକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମ ଶୁଭ ଅଭୟ ଓ ଅପବିତ୍ରତାର ରହିତ ଦୟାମୟ ଶରୀର ଆମକୁ ଦର୍ଶାଅ, ହେ ପାହାଡ଼ବାସୀ। ତୁମ ହାତରେ ଥିବା ବାଣକୁ ଶୁଭ କର, ଲୋକମାନେ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତି ଦିଅ ନାହିଁ।