ପୃଥିବୀରେ, ଆକାଶରେ, ମହାଶୂନ୍ୟରେ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ସର୍ପମାନେ ବିଦ୍ୟମାନ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା, ଗହ୍ବରରେ ଶୟାନ ସର୍ପମାନେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ତୀରମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର। ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକରେ ଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଜଳରେ ଆସନ ନେଇଥିବା ସର୍ପମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶତ୍-ଶତ୍ ନମନ। ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନ ସର୍ପମାନେ, ପୃଥିବୀ ପରି ଏକ ପଥ ତିଆରି କର, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ହେଉଥିବା ମହାହସ୍ତୀ ହାତୀ ପରି ଆଗେ ବଢ଼; ଏହି ପଥକୁ ଅନୁସରି, ଦ୍ରୁତଗତିରେ ଚଳି, ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଁଡାଇ ରୁହ; ଦାନବମାନେ ଉପରେ ତୁମର ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କର। ଅଗ୍ନି, ତୁମର ତୀବ୍ର ସ୍ପୁର୍କିଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଉଡ଼େ; ତୁମ ଦହନ ଶକ୍ତିରେ ସବୁକୁ ଛୁଁଆ; ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଚାରିଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ କର, ଅଙ୍ଗାରକୁ ବିକ୍ଷେପ କରି ଦେଖା। ତୁମ ରଶ୍ମିଗୁଡ଼ିକୁ ମୁକ୍ତ କର, ସବୁଠାରୁ ଦ୍ରୁତ ହେଉ; ଏହି ଜନମାନେ ପାଇଁ ଅପରାଜିତ ରକ୍ଷକ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ଦୂର କିମ୍ବା ନିକଟରୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ଅଗ୍ନି, ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ଆମକୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଦିଅନାହଁ। ଉଠ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରସାର କର; ଶତ୍ରୁମାନେ ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣତାରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଆମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁତା ଜଳାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଖିଲା କାଠ ପରି ଦହାଇ ଦେଉ। ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଆମୁକୁ ରକ୍ଷା କର, ଦେବଶକ୍ତି ଦର୍ଶାଇବା; ମାୟାବୀମାନଙ୍କ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ଖୋଲି ଦେଉ, ଅଜନ୍ମାନ୍ୟ ବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କର, ଶତ୍ରୁମାନେ ଅନ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ବଶୀଭୂତ କରୁଛି। ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି ଦିଗନ୍ତର ମୁକୁଟ, ପୃଥିବୀର ନାଥ; ସେ ଜଳର ବୀଜମାନେକୁ ଶକ୍ତି ଦେଉଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ସେମାନେକୁ ବଶ କରେ। ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ନେତୃତ୍ୱ କର, ମଙ୍ଗଳମୟ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଉଛ; ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ଦିଗନ୍ତରେ, ଜିହ୍ୱା ସୂର୍ଯ୍ୟରେ; ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ନିଜେ ହବିବାହକ ହୋଇଛ। ତୁମେ ଦୃଢ଼, ସମସ୍ତ ନିର୍ମାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ଥାପିତ; ସମୁଦ୍ର ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରୁନାହିଁ, ଦ୍ରୁତପକ୍ଷୀ ପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ପୃଥିବୀକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଅଚଳ ରଖ। ପ୍ରଜାପତି ଜଳର ପିଠିରେ, ଏଠିର ସମୁଦ୍ରରେ, ତୁମକୁ ବଶ କରନ୍ତୁ; ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ, ପ୍ରସାରିତ ହେଉ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ; ତୁମେ ପୃଥିବୀ। ତୁମେ ଭୂ, ତୁମେ ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ଅଦିତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକୀ; ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କର, ଦୃଢ଼ କର, କ୍ଷତି କରନାହଁ। ସମସ୍ତ ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ଉଚ୍ଛ୍ୱାସ, ଆଧାର, ଚଳନ ପାଇଁ—ଅଗ୍ନି ତୁମକୁ ମୋର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଏକ ଢାଳ, ଶାନ୍ତି ଓ ଦିବ୍ୟ ଅଙ୍ଗିରସ ଶକ୍ତି ସହିତ; ଦୃଢ଼ ହୋଇ ବସ। ଦୁର୍ବା ଘାସ, ଯେଉଁ ଘାସ ପ୍ରତି ଗଠିରୁ, ପ୍ରତି କଠିନ ଅଂଶରୁ ପୁଣିପୁଣି ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ, ତୁମେ ଶତ ଶତ, ସହସ୍ର ଶାଖାରେ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରସାରିତ ହେଉ। ତୁମେ ଶତ ଭିନ୍ନ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ, ସହସ୍ର ଦିଗରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ; ଦେବୀ ଇଟି, ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ ସହିତ ପୂଜା କରୁଛୁ। ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମର ଯେଉଁ ରଶ୍ମି ଆକାଶକୁ ପ୍ରସାରିତ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଆଜି ଆମକୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର। ଦେବମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମ ଆଲୋକ, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ଆଲୋକ—ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ସେଇ ସମସ୍ତ ଆଲୋକରେ, ବୃହସ୍ପତି, ଆମକୁ ତେଜ ଦିଅ। ସ୍ୱାମୀ ଆଲୋକକୁ ବିସ୍ଥାପିତ କଲେ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ଆଲୋକକୁ ବିସ୍ଥାପିତ କଲେ; ପ୍ରଜାପତି ତୁମକୁ ଭୂପୃଷ୍ଠରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ବସାନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ଚଳନରେ ଦିଅ; ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପ୍ରଭୁ, ଦିବ୍ୟ ଅଙ୍ଗିରସ ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ବସ। ମଧୁ ଓ ମାଧବ, ଏହି ବସନ୍ତ ଋତୁ ଅଗ୍ନିରେ ଏକତ୍ରିତ; ଦିଗନ୍ତ ଓ ପୃଥିବୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ, ଜଳ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଗ୍ନି ନିଜ ନିଜ ବ୍ରତରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ; ସେମାନେ ମନେକୁ ଏକତ୍ରିତ କରି, ଦିଗନ୍ତ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ, ବସନ୍ତ ପରି ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଆସନ୍ତୁ; ଏହି ଦିବ୍ୟତାରେ, ଅଙ୍ଗିରସ, ଦୃଢ଼ ହୋଇ ବସ। ତୁମେ ଅଷାଢ଼, ଦୃଢ଼, ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସେନା ନେଇ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଉଛ; ତୁମେ ସହସ୍ର ଶକ୍ତିର ଧାରକ; ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଜୟ ଲାଗିଁ ଚାହେଁ। ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତ ମଧୁର, ପୃଥିବୀ ଲୋକ ମଧୁର; ଆମ ପିତା ଆକାଶ ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ହେଉ। ଜଙ୍ଗଲ ଗଛ ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ହେଉ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ହେଉ; ଆମ ଗାଈମାନେ ମଧୁରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉନ୍ତୁ। ଜଳରେ ଗଭୀର ଭାବେ ବସ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ଦହାନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହନ୍ତୁ—ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷା ସହଯୋଗ କରୁ। ଜଳର ପ୍ରଭୁ, ଇଟିର ବୃଷଭ, ତିନି ସମୁଦ୍ର ଓ ଦିଗନ୍ତ ମାଧ୍ୟମରେ ବହିଗଲେ, ମଳରେ ଆବୃତ, ପୁଣ୍ୟ ଲୋକରେ; ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବଜମାନେ ଗଲେ, ସେଠାକୁ ଯାଅ। ମହା ଦିଗନ୍ତ ଓ ପୃଥିବୀ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆମ ପାଇଁ ମାପନ କରନ୍ତୁ; ସେମାନେ ଆମକୁ ପୁଷ୍ଟିରେ ଭରିଦିଅନ୍ତୁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖ, ଯେଠାରୁ ଧର୍ମ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ। ତୁମେ ଦୃଢ଼, ଆଧାର, ଏହି ମୂଳରୁ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଓ ଜାତବେଦସ୍; ସେ ଜାଣିଥିବା, ଗାୟତ୍ରୀ, ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍, ଅନୁଷ୍ଟୁଭ୍ ଛନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ହବି ଦେବତାଙ୍କୁ ପହଁଚେଇଥାଉ। ପୋଷଣ, ଧନ, ଶକ୍ତି, ଯଶ, ପ୍ରଭା, ସନ୍ତାନରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠ; ତୁମେ ସ୍ୱାମୀ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା; ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଦୁଇ ନଦୀ ତୁମକୁ ପୂଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଯେଉଁ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହବିକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବହନ କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଯୁତ କର। ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନେ ଡାକିଥିବା ସେଇ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୁତ କର; ପୁରୁଣା ହୋତା ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତୁ।