ଶୁଣ, ଓ ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ ସବୁଠାରୁ କନିଷ୍ଠ ଏଇଁ! ତୁମ ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶୁଣିବାରେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପରେ ଅଞ୍ଜଳି ଉଠାନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ତୁମ ରୂପକୁ ଉପାସକ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତି, ଓ ଅଗ୍ନି। ହେ ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ, ଧନର ଦାତା, ଉଦାର, ଆମ ବିରୋଧକୁ ଦୂର କର, ଏହି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଓ ବସୁମାନେ ପୁନର୍ବାର ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁନ୍ତୁ; ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନେ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ; ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କର ସତ୍ୟ ଇଛା ପୂରଣ ହେଉ। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ପୁରୁଣା ଓ ନୂତନ ଅଛ, ସେମାନେ ବିଦାୟ ନିଅ, ଚାଲିଯାଅ, ଏଠାରୁ ହଟିଯାଅ; ଯମ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥଳ ଦେଇଛନ୍ତି; ପିତୃମାନେ ଏହି ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି। ତୁମେ ଚେତନା, ଇଛାର ପୋଷକ; ଏହି ଇଛାର ପୋଷଣ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ପାଇଁ ରହୁ। ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ଭସ୍ମ, ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ପୁରୀଷ; ଚିତାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଏହି ଅଗ୍ନି, ଉପରେ ସ୍ଥାପିତ, ଶରଣ ନିଅ। ଏହି ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଚାପି ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ସୋମକୁ ରଖିଥିଲେ, ତାହାର ପେଟରେ ଫୁଲିଉଠିଥିଲା। ଏହି ଜାତବେଦସ୍, ହଜାର ଉପହାର ସମାନ, ଦୃତ ଘୋଡ଼ା ସମାନ, ଶକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଯେଉଁ ତେଜ ଉପରେ, ପୃଥିବୀରେ, ଉଦ୍ଭିଦରେ, ଜଳରେ ଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବିଶ୍ୃତ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛ; ସେଇ ତେଜ, ସେଇ ଚମକ, ସେ ମହାସାଗର, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟା। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ଧାରାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବାକୁ ଚାହ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯାଉଛ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରେ ଯେଉଁ ଜଳ ରହିଛି, ତାହା ଓ ତଳ ଥିବା ଜଳ ତୁମକୁ ସେବା କରନ୍ତି। ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ, ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ, ଅପବିତ୍ରତା ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ବଡ଼ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଏହିଚିରଞ୍ଜୀବୀ, ଅଧିକ, ସ୍ଥାୟୀ ଧନ ଦିଅ, ଯିଏ ତୁମକୁ ଡାକେ। ଆମର ପୁଅ ବିଜୟୀ ହେଉ, ତୁମର କୃପା ଆମ ସହିତ ରହୁ। ଏହି ତୁମର ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥାନ, ଯାଁଠାରୁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେଲ; ଏହା ଜାଣି, ଅଗ୍ନି, ଏହି ସ୍ଥାନରେ ବସ, ଆମ ଧନ ବଢ଼ାଅ। ତୁମେ ତାହିଁ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ, ଓ ଅଙ୍ଗିରାସ୍, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବୃହସ୍ପତି ଏହି ଗର୍ଭରେ ତୁମକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରିଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତାରେ ସୋମକୁ ମଥନ କରନ୍ତି, ମଧୁର ରସ ପାଇଁ ତିନି ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଡ଼ କରିଛି, ସମୁଦ୍ର ସମାନ ବିସ୍ତୃତ, ସମସ୍ତ ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁରସ୍କାରର ଅସଲ ମାଲିକ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଏକ ଭାବରେ, ଚମକିଲା ଓ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉ; ଏକାସাথে ଥାଇ, ପୋଷଣ ଓ ଶକ୍ତି ଲାଭ କର। ତୁମର ମନ, ବ୍ରତ, ଚିନ୍ତା ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ଅଗ୍ନି, ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିର ଅଧିପତି ହେଉ, ଯଜ୍ଞକାରୀକୁ ପୋଷଣ ଓ ଶକ୍ତି ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧିର ଧାରକ; ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶୁଭ କରି, ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସ। ଦୁଇଜଣ ଏକ ମନ, ଜାଗୃତ ଓ ନିର୍ମଳ ହେଉ; ଯଜ୍ଞକୁ କ୍ଷତି ଦିଅନାହାଁ, ଯଜ୍ଞପତିକୁ କ୍ଷତି ଦିଅନାହାଁ; ଜାତବେଦସ୍, ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ଯେପରି ଜଣେ ମାଆ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ବୋହିଥାଏ, ସେପରି ଧରା ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅଗ୍ନି, ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କରୁ; ପ୍ରଜାପତି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋତୁମାନେ ସହିତ ଏହାକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଯିଏ ସୋମ ଦେଉନାହାଁନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ କରୁନାହାଁନ୍ତି, ଚୋର, ଦୁଷ୍କର୍ମୀ, ତାଙ୍କୁ ଖୋଜ, ତାଙ୍କ ପଛେ ଯାଅ; ଆମ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନଟ କର—ଏହିପରି ନିରୃତି ଦେବୀ କହନ୍ତି। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ନିରୃତି। ନିରୃତି, ତୁମର ତୀବ୍ର ତେଜକୁ ନମସ୍କାର; ଏହି ଲୋହା ବନ୍ଧନ କଟାଯାଇଛି। ଯମ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସ୍ଥାପନ କର। ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ହେଇଛ, ସେହି ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ଅର୍ପଣ; ଲୋକମାନେ ଯାହାକୁ ଭୂମି ବୋଲନ୍ତି, ଭ୍ରମରେ, ଓ ନିରୃତି, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚିହ୍ନିଛି। ନିରୃତି ଦେବୀ ଯେଉଁ ତୁମ ଗଳାରେ ବନ୍ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ଖୋଲାଯାଇଛି—ଏହାକୁ ତୁମ ଜୀବନ ମଧ୍ୟରୁ ବାହାର କରୁଛି; ଏବେ, ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଯାଅ। ଭୂତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ଏହା କରିଛନ୍ତି। ସେ ଧନର ନିବାସ, ସମ୍ମିଳନ ସ୍ଥଳ; ସେ ସମସ୍ତ ରୂପକୁ ଶକ୍ତିରେ ଦେଖନ୍ତି; ସବିତା ଦେବତା ସମାନ, ନ୍ୟାୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍; ଇନ୍ଦ୍ର ପଥ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେନାହିଁ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ହଳ ଯୋଡ଼ନ୍ତି, ଯୋକ୍ ଅଲଗା କରନ୍ତି; ଚିନ୍ତାଶୀଳ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୟାଶୀଳ। ହଳ ଯୋଡ଼, ଯୋକ୍ ବିସ୍ତାର କର, ଜମିରେ ଚିରା କର; ପ୍ରସ୍ତୁତ ଗର୍ଭରେ ବୀଜ ପତାଅ; ସବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଭାର ନେଇଛି—ଫସଲ ଆମ ସମୀପକୁ ଆସୁ। ଭଲ ଧାର କରା ହଳ ଭଲ ଭାବେ ଜମି ଚାଷ କର; ଚାଷୀମାନେ ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ; ଚିରାମାନେ, ବଲିରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ମଧୁର ଫଳ ଥିବା ଉଦ୍ଭିଦ, ଆମକୁ ପ୍ରଚୁର ଦିଅନ୍ତୁ। ସୀତାକୁ ଘୃତ ଓ ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିକ୍ତ କର, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମାରୁତମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାଚିତ; ପୋଷଣରେ ଧନ୍ୟ, ଦୁଧରେ ପ୍ରବଳ—ଓ ସୀତା, ଆମ ପାଇଁ ଦୁଧରେ ବଢ଼। ଶୂଭ୍ର ଶୋଭିତ ହଳ, ଭଲ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ, ସୋମରେ ଆନନ୍ଦିତ—ଏହା ଦ୍ୱାରା ଗାଈ, ଛାଗ, ସ୍ଥୂଳତା, ଓ ପ୍ରଚୁରତା ବିଆଁଯାଏ, ଯେପରି ରଥ ଯାତ୍ରୀକୁ ବୋହିଥାଏ। ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଦୁଧ ଦିଅ, ଅଭିଷ୍ଟ ଦେବୀ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ, ପୂଷଣ, ଲୋକ, ଉଦ୍ଭିଦ ପାଇଁ। ଅଯୁକ୍ତ ହଳମାନେ, ଦେବମାନେ ଯାଉଥିବା, ମୁକ୍ତ ହେଉ; ଅନ୍ଧକାରର ପାର ଚାଲିଯି, ଏହି ଆଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲୁ। ବର୍ଷ, ଋତୁ, ଉଷା, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାଙ୍କ ରଥୀ, ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ଵାନର, ଇଡା, ଘୃତ ସହିତ—ସ୍ୱାହା! ଯେଉଁ ଉଦ୍ଭିଦ ପ୍ରଥମେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ତିନି ବୟସରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—ସେଇ କଳା ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କର ଏକଶ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସାତଟି ମୁଁ ମନେ ପକାଏ।