ଏକ ସମୟର କଥା, ଚାରିପଟେ ଏକ ବିଶାଳ ମାଳା ବିକସିତ ହେଉଥିଲା, ସେହି ମାଳା ଥିଲା ସତ୍ୟର ନାଭି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ। ସେହି ବିସ୍ତୃତ ଶକ୍ତି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଉ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁ ଦେଉ। ଦ୍ୱେଷ ଓ ଅବନତି ଦୂର ହେଉ, ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅସୁମତି ଦୂର ହେଉ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ରୁହୁ। ସେହି ତାପ ତୁମ ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ଆମେ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ଏଠି ଏକ ମହାବଳଶାଳୀ, ହଳଦିଆ ଓ ବିଶାଳ ବୃଷ ମିତ୍ର ଭଳି ଗର୍ଜନ କରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟମାନ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ସେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ, ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଅମୂଲ୍ୟ ଧନ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ। ଜଳ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ ଆମ ପ୍ରତି ବନ୍ଧୁ ଭଳି ମୌତ୍ରି ଦେଉ, ଯେମିତି ଭଲ ସଙ୍ଗୀ। ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି ଓ ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଦୟା ନ ଥାଉ। ଆମେ ଅନ୍ଧକାରରୁ ଆଲୋକକୁ ଗଲୁ, ଉଚ୍ଚତମ ଲୋକକୁ ଦେଖିଲୁ। ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲୁ। ଆମେ ତୁମ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିବାକୁ ଚାହାଁ, ତୁମେ ହେଉ ଇଂଧନ, ତୁମେ ହେଉ ତେଜ—ସେହି ତେଜକୁ ମୋ ଭିତରେ ରଖ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଯେତେ ବିସ୍ତୃତ, ସାତ ନଦୀ ଯେଉଁଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଛି, ଏତେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ନେଉଛି। ସେହି ମହାଶକ୍ତି ମୋ ଭିତରେ ଥାଉ, ଦକ୍ଷତା ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ମୋ ଭିତରେ ଥାଉ। ତିନିପ୍ରକାର ତାପ ତେଜରେ ଚମକୁଛି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ସ୍ୱରୂପରେ। ଆମେ ଦୁଧର ସାର ଉଠାଇଛୁ, ବର୍ଷେ ବର୍ଷେ ତାହାର ଫଳ ଆମେ ପିଉ। ତୁମ ଶକ୍ତି, ଇଚ୍ଛା, ଦକ୍ଷତା, କୃପା, ଅନୁଗ୍ରହ ହୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପିଇଥିବା ଚରୁ, ପ୍ରଜାପତି ଭୋଜିଥିବା ମଧୁର ଆହୁତି—ମୁଁ ଏହା ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଚାହାଁ। ପ୍ରାଣ ଓ ତାହାର ନାୟକମାନେ, ପୃଥିବୀ, ଅଗ୍ନି, ମଧ୍ୟଲୋକ, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ଦିଗ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା, ଜଳ, ବରୁଣ, ନାଭି, ଶୁଦ୍ଧତା—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ବାଣୀ, ପ୍ରାଣ, ଚକ୍ଷୁ, କର୍ଣ୍ଣ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ମୁଁ ମନର ଆଶା, ବାଣୀର ଇଚ୍ଛା, ବାଣୀର ସତ୍ୟ ପାଉ; ଗୋଧନର ଆକୃତି, ଖାଦ୍ୟର ରୁଚି, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ମୋ ଭିତରେ ରୁହୁ। ସ୍ୱାହା। ପ୍ରଥମ ଦିନ ସବିତୃ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ଅଗ୍ନି, ତୃତୀୟ ଦିନ ବାୟୁ, ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ଆଦିତ୍ୟ, ପଞ୍ଚମ ଦିନ ଚନ୍ଦ୍ର, ଷଷ୍ଠ ଦିନ ଋତୁ, ସପ୍ତମ ଦିନ ମାରୁତ, ଅଷ୍ଟମ ଦିନ ବୃହସ୍ପତି; ନବମ ଦିନ ମିତ୍ର, ଦଶମ ଦିନ ବରୁଣ, ଏକାଦଶୀ ଦିନ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା। ତୀବ୍ର, ଭୟଙ୍କର, ଅନ୍ଧକାର, କ୍ଷୁବ୍ଧକାରୀ; ବିଜୟୀ, ଆକ୍ରମଣକାରୀ, ବିକ୍ଷେପକାରୀ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ତୀବ୍ର ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ଭଲ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ମିତ୍ର, ଖରାପ ନିୟମର ରୁଦ୍ର, ଖେଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିରେ ମାରୁତ, ଆନନ୍ଦରେ ସାଧ୍ୟ, କଣ୍ଠରେ ଭବ, ପାର୍ଶ୍ୱରେ ରୁଦ୍ର, ଯକୃତ୍ରେ ମହାଦେବ, ପିଠରେ ଶର୍ବ, ଜଠରେ ପଶୁପତି। କେଶ, ଚର୍ମ, ଲାଲ ରଙ୍ଗ, ଚର୍ବି, ମାଂସ, ନସିକା, ହାଡ଼, ମଜ୍ଜା, ବୀଜ, ମଳ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ଉଦ୍ୟମ, ପ୍ରୟାସ, ସଂଯୋଗ, ବିୟୋଗ, ଉଦୟ; ଶୁଦ୍ଧ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିବା, ଦୁଃଖ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ତପସ୍ୟାକୁ ଆହୁତି, ତପସ୍ୟୀକୁ ଆହୁତି, ଶିଳାଶିତକୁ ଆହୁତି, ଶିଳାଶିତକୁ ଆହୁତି, ତାପକୁ ଆହୁତି, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତକୁ ଆହୁତି, ଶମନକୁ ଆହୁତି, ଚିକିତ୍ସାକୁ ଆହୁତି। ଯମ, ଅନ୍ତକ, ମୃତ୍ୟୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆହୁତି। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ଯାହା କିଛି ଚଳିତ, ସେ ସବୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଉପଭୋଗ କର; କାହାରି ଧନରେ ଲୋଭ କରନି। ଏଠି ଜନ୍ମ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କର୍ମ କରି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କର୍ମ କରିବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଥ ନାହିଁ; ଏପରି କର୍ମସମୂହ ଏମିତି ଜନଙ୍କୁ ବ୍ୟାପି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ନିଜେ ନଶ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅନ୍ଧକାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସୁରୀ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେଉଁଠି ଏକ ଅଚଳ ଯାହା ମନ ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର, ଦେବତାମାନେ ତାହାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ତାହା ସେମାନଙ୍କ ଆଗରୁ ଚଳିଥାଏ। ଏହା ଅଚଳ ରୁହି ଅନ୍ୟ ଦୌଡ଼ୁଥିବାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ବାୟୁ ଏହାରେ ଜଳକୁ ବିନ୍ଧେ। ଏହା ଚଳିଥାଏ, ଆଉ ଚଳିନଥାଏ; ଦୂର ଓ ନିକଟ; ସମସ୍ତ ଭିତରେ ଓ ସମସ୍ତ ବାହାରେ ଅଛି। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭୂତକୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଦେଖେ, ଏବଂ ସ୍ୱରୂପକୁ ସମସ୍ତ ଭୂତରେ ଦେଖେ, ସେ କେବେ ଦ୍ୱିଧା ହୁଏ ନାହିଁ। ଯିଏ ଜାଣେ ଯେ ସମସ୍ତ ଭୂତ ସ୍ୱରୂପରେ ଏକତ୍ୱ ହୋଇଯାଇଛି, ସେ ପାଇଁ ଭ୍ରମ କି? ଶୋକ କି? ସେ ସବୁଦିଗକୁ ବ୍ୟାପି, ଶୁଦ୍ଧ, ଦେହଶୂନ୍ୟ, ଅଘାତ, ନସାଶୂନ୍ୟ, ଦୋଷରହିତ, ଅପାପ୍ତ, ଦୃଷ୍ଟା, ପ୍ରଜ୍ଞାନମୟ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ସବୁ ଯୁଗ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଅନ୍ୟାନ୍ୟକୁ ବିନ୍ୟସ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ଅବ୍ୟକ୍ତକୁ ପୂଜା କରୁଥିବାମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି; ଭୂତକୁ ପ୍ରିତି କରୁଥିବାମାନେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାରରେ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ଏକ ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ଜନ୍ମ, ଅନ୍ୟଟି ଭୂତରୁ। ଏହି ଭିନ୍ନତା ଆମେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣିଛୁ। ଯିଏ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ନାଶ, ଉଭୟକୁ ଜାଣେ, ସେ ନାଶ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଭୂତ ଦ୍ୱାରା ଅମୃତତ୍ୱ ପାଏ। ଅଜ୍ଞାନକୁ ପୂଜା କରୁଥିବାମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି; ଜ୍ଞାନରେ ଆସକ୍ତି ଥିବାମାନେ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାରରେ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ଏକ ଜ୍ଞାନରୁ ଆସେ, ଅନ୍ୟଟି ଅଜ୍ଞାନରୁ। ଏହାକୁ ଆମେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣିଛୁ।