ଏକ ପବିତ୍ର ଯଜ୍ଞର ମହାନ ମହୋତ୍ସବରେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଶୁଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତା ଇନ୍ଦୁଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିଥିଲେ। ଏଠି, ମଘବାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସେମାନେ ସ୍ମରଣ କଲେ—ଯିଏ ଶମ୍ବରଙ୍କ ସଂଘର୍ଷରେ, ଗୋ-ଲାଭ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଏବଂ ବିପ୍ରମାନେ ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ସୋମ ରସ ପାନ କରିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଲେ—ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହ ଏହି ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେ ଆନ୍ନଦମୟ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଗର୍ବିତ। ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ମାତା ତାଙ୍କୁ ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ସଂହାରୀ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆମ ହିତ ପାଇଁ ତୁମ ମହାଶକ୍ତି ଆଣ। ଏ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ବିଜୟୀ, ଶତୃତା କୁ ଧ୍ୱଂସ କର, ସାର୍ବଜନୀନ ବିଜୟ ଦାତା; ଯେଉଁଠି ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଆସେ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଜୟ କର। ତୁମର ଶକ୍ତି ପଛରେ ଭୂମି ମାନେ ଶିଶୁଙ୍କ ପଛରେ ମାଆମାନେ ଯେପରି ଦୌଡ଼େ, ସେପରି ଚାଲିଥିଲେ; ତୁମେ କ୍ରୋଧରେ ଶତୃମାନେ ଦଳନ କର, ବୃତ୍ର ଦଳନ କରିବାବେଳେ। ଯଜ୍ଞ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଏ। ଆଦିତ୍ୟମାନେ କୃପାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ, ତୁମ ଦୟା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ଆମ ଦୁଃଖ ଦୂର କର। ସବିତା, ତୁମ ଅପରାଜିତ ସୁରକ୍ଷକମାନେ ଓ ଶୁଭଦାୟକମାନେ ସହିତ ଆଜି ଆମ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କର; ସୁବର୍ଣ୍ଣ-ଜିହ୍ୱା ତୁମେ, ନୂତନ ଶ୍ରୀ ପାଇଁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ କଥାବାଚୀ ଆମ ଉପରେ ଅଧିକାର ନ ନିଅନ୍ତୁ। ପ୍ରାଚୀନ ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ସହ ଶୁଦ୍ଧ ଦେବତାମାନେ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବାହିତ, ମଧୁର ସୋମ ରସ ଆଣି ଦେଉଛନ୍ତି। ବାୟୁ, ତୁମ ଦଳ ସହିତ ଆସ, ପିଡ଼ିଥିବା ସୋମ ରସ ଆସ୍ୱାଦନ କର। ଏଠି ଗୋମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞର ଧନ ଦାତା; ସେମାନଙ୍କ ଦୁଇ କାନ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରେ ଅଳଙ୍କୃତ। କବିମାନଙ୍କ ସନ୍ତତି ମଧ୍ୟରେ, ଦକ୍ଷତା ଓ ଜ୍ଞାନର ଗୃହରେ, ଭୋକ୍ତାମାନେ ଅବସ୍ଥିତ। ଦେବ ପୁରୋହିତମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞକୁ ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ କରନ୍ତୁ; ଏହି ହେଉଛି ବେନ। ସେମାନଙ୍କ ରଶ୍ମି ତିର୍ଛା ଭାବରେ ଏକାଧିକ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରସାରିତ, ତଳେ ଓ ଉପରେ ଥିଲା; ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅତି ଶକ୍ତିର ଧାରକ; ତଳେ ଅନ୍ତସ୍ଥିତ ଶକ୍ତି ଓ ଉପରେ ଆଶା ଥିଲା। ଏହି ଦେବତା ଦୁଇ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କଲେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛୁଇଲେ; ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଜଳ ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କଲା; ସେ ଯଜ୍ଞରେ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲେ, ଋଷି, ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଉଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି। ବୃତ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଧୀର ନୁହଁନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଙ୍ଗଭାଙ୍ଗ ଦେଇ ଡାକିଥାନ୍ତି। ଅମୃତ ପୁତ୍ରମାନେ ଆମ ଗୀତ ଶୁଣନ୍ତୁ, ସେମାନେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ। ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା, ଚିନ୍ତା, ପିଡ଼ିଥିବା ସୋମ ଓ ଶକ୍ତି ଉଦ୍ଗାରିତ; ମୋର ପାଷାଣ ଝରିଯାଏ; ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆମନ୍ତ୍ରିତ, ଉତ୍ସାହିତ; ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ସେମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣନ୍ତୁ। ମଘବାନ, କେହି ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; କୌଣସି ଦେବତା ତୁମ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି; ନ ନୂତନ ନ ଜନ୍ମିତ କେହି ନଶ୍ୱର; ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଁବ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କର। ସେ ଅସ୍ତିତ୍ୱମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହାଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ଭୟଙ୍କର, ଦୀପ୍ତିମାନ, ବୀରପୁରୁଷ। ନୂତନ ଜନ୍ମରେ ଶତୃମାନେ ଦୂର କରିଦେଇଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟ ଦିଏ। ପୁରୁବସୁ, ଏହି ମୋର ଗୀତ ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକି ସ୍ୱଚ୍ଛ, ପ୍ରଭାସ୍ୱଳ୍ଳ, ଜ୍ଞାନମୟ; ସେମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ମହିମାରେ ଆସିଛନ୍ତି। ଯାହା ପାଇଁ ଏହି ଆର୍ୟ, ଦାସ, ଦୟାଳୁ ପ୍ରଭୁ, ଶତୃ ଯଦିଓ ଶତୃତା କରେ, କ୍ରୋଧରେ ଚିତ୍କାର କରେ—ତୁମ ପାଖକୁ ଧନ ଦିଆଯାଏ। ସେ, ହଜାର ଋଷିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ସମୁଦ୍ର ପରି ବିସ୍ତୃତ; ତାଙ୍କର ମହିମା ସତ୍ୟ, ଯଜ୍ଞରେ ଓ ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ। ସବିତା, ଆଜି ଆମ ଗୃହକୁ ଅପରାଜିତ ସୁରକ୍ଷକମାନେ ଓ ଶୁଭଦାୟକମାନେ ସହିତ ରକ୍ଷା କର; ସୁବର୍ଣ୍ଣ-ଜିହ୍ୱା, ନୂତନ ଶ୍ରୀ ପାଇଁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ଆମ ଉପରେ ଅଧିକାର ନ ନିଅନ୍ତୁ। ବାୟୁ, ଆମ ସ୍ୱର୍ଗସ୍ପର୍ଶୀ ଯଜ୍ଞକୁ ଶୁଭଚିନ୍ତା ନେଇ ଆସ; ମନ ଶୁଦ୍ଧ, ଉପରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ମୁଁ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ, ଶୁଭ ଆମନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଲୋକ ନିରାପଦ ରହୁ, ଆମେ ଉତ୍ସାହ ଓ ଶୁଭ ମନରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା। ଏପରି ମରଣଶୀଳ ମନୁଷ୍ୟ ଦେବପୂଜାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଯିଏ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଆହୁତି ଓ ଦାନ ପାଇଁ ଡାକିଥିଲେ। ଏ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ତୁମେ ଆସି, ମଧୁ ପାନ କର; ଦୁଧ ଚୋଷାଯାଇଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାତା, ଆମକୁ କ୍ଷତି କର ନାହିଁ, ଆସନ୍ତୁ। ବାଣୀର୍ ଇଶ୍ୱର ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ, ସତ୍ୟ ଦେବୀ ଆସନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନେ ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ନାୟକ, ଉଦାର ଓ ଧନଦାତାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଉନ୍ତୁ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିତ, ଦ୍ରୁତପକ୍ଷୀ ଆକାଶରେ ଦୌଡ଼େ। ପିତଳୀଆ, ଅନେକ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଧନ ଆସେ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଏହି ଧନ ଆସୁଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତା ପାଖରେ ସାହାଯ୍ୟ, ଅନୁଗ୍ରହ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ, ଦିବ୍ୟ ଚିନ୍ତନରେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ। ଅଗ୍ନି, ବୈଶ୍ୱାନର, ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ତିଳିଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀରେ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି, ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ ଆନ୍ଧକାରକୁ ତାଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଦୂର କରିଦେଉଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏହି ଅଙ୍ଗହୀନ ଜନ୍ମିତ ଜଳବିତାନ ମୁଁଳୁ ଆସିଲା; ମୁଣ୍ଡ ଛାଡି ଜିଭାରେ କଥା କହିଲା, ଚଳିଲା, ତିରିଶି ଦୌଡ଼ିଲା। ଦେବତାମାନେ, ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ; ଏହି ଦିନ ଓ ଆସନ୍ତାକାଲି ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଅଛନ୍ତୁ, ଆମ ପଥ ଜ୍ଞାନୀ ହେଉନ୍ତୁ।