ଏକ ଦିବ୍ୟ ଯାତ୍ରାରେ ମୁଁ ବିଦ୍ୟା, ଦକ୍ଷତା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ। ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିନତି କରେ—ମୋର ଜୀବନ, ଆତ୍ମା କିମ୍ବା ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ମୋର ସମ୍ପର୍କ କେବେ ବି ନେବେ ନାହିଁ। ଦେବୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି। ଗାୟତ୍ରୀ, ତୃଷ୍ଟୁଭ୍ ଓ ଜଗତୀ ଛନ୍ଦଗୁଡ଼ିକର ଏହି ଅଂଶ ସୋମକୁ ଦିଅ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ଅଧିକାର ଦିଅ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ୱଳତାକୁ ଦକ୍ଷମାନେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ସୂର୍ୟଦେବ ସବିତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ—ତିନି ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟବାନ, ଧନର ଧାରକ, ପ୍ରେମମୟ ଓ ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ଋଷି। ସବିତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଚିନ୍ତନ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣହସ୍ତୀ, ଦୟାମୟ ଓ ଦେବମୟ। ସନ୍ତାନମାନେ ସବିତାଙ୍କୁ ଅନୁସ୍ୱାସନ କରନ୍ତୁ, ସେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଅନୁସ୍ୱାସନ କରନ୍ତି। ମୁଁ ଦୀପ୍ତି ସହିତ ଦୀପ୍ତିମାନକୁ, ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ, ଅମୃତ ସହିତ ଅମୃତକୁ କ୍ରୟ କରେ। ତାଙ୍କର ଗାଈ ଏକତ୍ରିତ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆମ ସହିତ। ସେ ତପସ୍ୟାର ଶରୀର, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ରଙ୍ଗ; ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପଶୁ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୟିତ। ମୁଁ ହଜାରଗୁଣ ଶ୍ରୀର ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧନ କରିପାରିବି। ମିତ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଭଲ ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ଆସ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଶାଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ଅଗ୍ନି, ଦୀପ୍ତିମାନ, ମୃଦୁ, ଶୁଭ୍ର, ଦକ୍ଷ ହସ୍ତୀ, ଏହି ସୋମ କ୍ରୟକାରୀମାନେ ତୁମର; ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହୁନ୍ତୁ, କେହି ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିନପାରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ମୋରୁ ଅଶୁଭ୍ ଆଚରଣ କୁ ଦୂର କର; ଭଲ ଆଚରଣ ରେ ଅଂଶ ନେଅନାହିଁ। ଜୀବନ ସହିତ, ନିଜ ଜୀବନ ସହିତ, ଅମୃତତ୍ୱ ସହିତ ଉଠ। ଚଳିବା ନିମିତ୍ତେ ଶୁଭ ମାର୍ଗ ଆମେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଦୂର ହୁଏ ଓ ଧନ ଲାଭ ହୁଏ। ତୁମେ ଅଦିତ୍ୟମାନଙ୍କର ଚର୍ମ; ସଦା ଅଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ବସ। ବୃଷଭ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲେ, ବାୟୁମଣ୍ଡଳ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ମାପିଲେ। ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ରାଜା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବସିଲେ; ଏହା ସବୁ ବରୁଣଙ୍କ ନିୟମ। ବରୁଣ ଅଟବୀରେ ବାୟୁମଣ୍ଡଳ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତି, ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଧ ରଖିଲେ। ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ, ଗ୍ରାମରେ ଅଗ୍ନି, ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପାହାଡ଼ରେ ସୋମ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ଷୁକୁ, ଅଗ୍ନିର ଚକ୍ଷୁର କୋରିଆକୁ ଉଦ୍ଧୃତ ହୁଅ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଯାଉଛ। ଦୁଇଟି ବୃଷଭ ଅନ୍ଦୁଃଖୀ, ଅକ୍ଲାନ୍ତ, ଶ୍ରୁତିଞ୍ଜାନ ହୋଇ ଏହି ଯାନକୁ ଯୁଗ୍ମ କର; ସେମାନେ ଯଜମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଶୁଭ ନେଇଯାଉନ୍ତୁ। ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ; ବାଣୀର ନାଥ, ସମସ୍ତ ନିବାସକୁ ଯାଉ। ଯେଉଁମାନେ ଘେରିଛନ୍ତି, ବା ଅଟକାଇଛନ୍ତି, ବା ଦୁଷ୍ଟମାନେ, ବା ନିର୍ଦୟମାନେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିନପାରନ୍ତୁ। ଶ୍ୟେନ ହୋଇ ଉଡ଼ିଯାଅ, ଯଜମାନଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚ। ଏହି ଆମ ସାଧନ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁକୁ, ମହାଦେବକୁ ନମସ୍କାର। ସତ୍ୟକୁ ପୂଜ। ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଦେବଜନ୍ମା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର। ତୁମେ ବରୁଣଙ୍କ ଆଧାର, ସ୍ଥମ୍ଭ, ଏବଂ ସତ୍ୟର ଆସନ। ବରୁଣଙ୍କ ସତ୍ୟ ଆସନରେ ବସ। ସୋମଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୂଜିତ ନିବାସ ତୁମକୁ ଆବ୍ରୁତ କରୁ; ସୋମ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡପୃଷ୍ଠ, ସଙ୍କଟପରିଚାଳକ, ଦୁର୍ବଳ ନାଶକ ଭାବେ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଚଳ। ତୁମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶରୀର, ସୋମଙ୍କ ଶରୀର, ଅତିଥି ସ୍ୱାଗତ, ଶ୍ୟେନ, ସୋମବାହକ, ବୃଦ୍ଧି ଓ ଧନରେ ଅଗ୍ନି, ଏସବୁ ଭିତରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରେ। ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ମୂଳ, ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉର୍ବଶୀ, ପ୍ରାଣ, ପୁରୂରବାସ୍; ଗାୟତ୍ରୀ, ତୃଷ୍ଟୁଭ୍, ଜଗତୀ ଛନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ମନ୍ଥନ କରେ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ଆମ ପାଇଁ ଏକ ମନ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ହେଉ, ଦୋଷରହିତ; ଯଜ୍ଞକୁ ବା ଯଜମାନକୁ କ୍ଷତି ନକର, ଜାତବେଦାସ୍; ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଚଳେ, ଋଷିପୁତ୍ର, ଶାପରୁ ରକ୍ଷାକାରୀ; ସେ ଆମ ପାଇଁ ମୃଦୁ ହେଉ, ଯଜ୍ଞରେ ସମ୍ୟକ ଆହୂତ; ଦେବମାନେ ପାଖକୁ ଅଘାଟିଆ ଭାବେ ନେଇଯାଉ। ସ୍ୱାହା। ତୁମକୁ ଉପସ୍ଥାନ, ପରିବେଷଣ, ଦେହର ରକ୍ଷା, ଶାକ୍ବର, ପ୍ରବଳତମ ପାଇଁ ନେଉଛି; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟେ ଅଜୟ, ଅଜିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶାପରୁ ରକ୍ଷାକାରୀ, ଅଶାପ୍ୟ; ସତ୍ୟ ମାର୍ଗ ଲାଭ କରିବି; ମୋତେ କ୍ଷୀଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରଖିନାହାଁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ନିୟମର ରକ୍ଷକ; ଏହି ଶରୀର ତୁମର ଓ ମୋର; ଏହି ନିୟମ ସହିତ ଦୁଇଁଜଣେ ଚଲିବା; ଦୀକ୍ଷାପତି ମୋର ଦୀକ୍ଷା ଜାଣନ୍ତୁ, ତପସ୍ୟାପତି ମୋର ତପସ୍ୟା ଜାଣନ୍ତୁ। ସୋମର ମଧୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ବଢ଼ୁ, ଧନରେ ଏକମାତ୍ର ଅଧିକାରୀ; ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମ ପାଇଁ ବଢ଼ୁ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ବଢ଼; ଆମେ ଓ ଆମ ସହଚରମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶୁଭ ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ୁ; ଦେବୀୟ ସୋମ, ପିଡ଼ିବା ବେଳେ ମଧୁର ହେଉ; ଆଶା ଧନ ଲାଭ କର, ଭାଗ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟବାଦୀମାନେ ପାଇଁ; ଦ୍ୱିପ୍ତି ଓ ପୃଥିବୀକୁ ନମସ୍କାର। ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଯେଉଁ ଶରୀର ଲୋହାରେ, ବଡ଼, ଗଭୀର—ତୀବ୍ର ବାଣୀ ଦୂର ହେଉ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣୀ ଦୂର ହେଉ। ସ୍ୱାହା। ତୁମର ଯେଉଁ ଶରୀର ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ, ସୁନିଳ, ଗଭୀର—ତୀବ୍ର ବାଣୀ ଦୂର ହେଉ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣୀ ଦୂର ହେଉ। ସ୍ୱାହା। ତୁମର ଯେଉଁ ଶରୀର ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ, ବଡ଼, ଗଭୀର—ତୀବ୍ର ବାଣୀ ଦୂର ହେଉ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣୀ ଦୂର ହେଉ। ସ୍ୱାହା। ତୁମେ ଉତ୍ତାପିତ, ଜ୍ଞାତ; ତୁମେ ମୋତେ ପରିତ୍ୟାଗ, ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର। ଅଗ୍ନି ନଭସ୍ ନାମ ଜାଣନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ଅଙ୍ଗିରସ୍ ନନ୍ଦନ, ଆୟୁ ନାମେ ଆସ; ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଅଜିତ, ଯଜ୍ଞନାମ ତୁମର, ତାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ନିର୍ମାଣ କରେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ପୃଥିବୀ, ତୃତୀୟ ପୃଥିବୀ ଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି। ଦେବମାନଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରେ। ତୁମେ ସିଂହୀ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ନାଶିନୀ; ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ହେଉ। ପବିତ୍ର କର, ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସ୍ୱର, ବସୁମାନେ ସହିତ, ସାମ୍ନାରେ ରକ୍ଷା କରୁ; ପ୍ରଚେତାସ୍, ରୁଦ୍ରମାନେ ସହିତ, ପଛରେ; ମନୋଜବ, ପିତୃମାନେ ସହିତ, ଡାହାଣ; ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ସହିତ, ବାମ; ଏହି ଉତ୍ତାପିତ ଜଳ ଯଜ୍ଞରୁ ଦୂର କରେ। ତୁମେ ସିଂହୀ, ସ୍ୱାହା। ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା।