ଏକ ପବିତ୍ର ବେଦିକ କଥାରେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ, ପକ୍ଷୀ ଓ ପ୍ରକୃତିର ଅନେକ ଉପାଦାନ ସୃଷ୍ଟିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଅପୂର୍ବ ଭାବରେ ସଂଯୁକ୍ତ। ଦିନ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏଣି ହରିଣ, ରାତିରେ ବଙ୍ଗ, ଚକ୍ରାବକ ପକ୍ଷୀ, ମୂଷା, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଶ୍ୟାମଳ ଚିହ୍ନିତ ପକ୍ଷୀ, ଭାଲୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଜ-ନିଜ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦିତ। ଏହିପରି, ସ୍ୱପ୍ନ, ଶକୁନି, ମୟୂର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଜଳ, ମାସ, ଅପ୍ସରା, ମୃତ୍ୟୁ, ଋତୁ, ପିତୃ, ଭୂତ, ମୃଗ, ତଥା ଅନେକ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ସମ୍ପୃକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ପଦାର୍ଥ ସୃଷ୍ଟିର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଂଶ ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦିତ। ଯଥା, ଶ୍ବିତ୍ର ପକ୍ଷୀ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଉଠ, ଗୃଧ୍ର, ଶ୍ରମର, ଚିତ୍ରୀ ହରିଣ, କ୍ୱୟୀ ପକ୍ଷୀ, ଦାତ୍ୟୌହ ପକ୍ଷୀ, ପିକା, ଗଣ୍ଡ, ଶ୍ୟାମ କୁକୁର, ଗଧା, ଭାଲୁ, ବନ୍ଦର, ସିଂହ, କ୍ରିକଳାସ ପକ୍ଷୀ, ଶକୁନି, ଚିତ୍ର ହରିଣ ପ୍ରଭୃତି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରକାର ଏକ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ଅଂଶ ଓ ତାହାର ଉପାଦାନ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦିତ। ଦୂଧ ଭରା ଶାଦଂ ପକ୍ଷୀ, ଅବକା ଉଦ୍ଭିଦ, ମାଟି, ଜୌ, ତେଗା ଉଦ୍ଭିଦ, ସରସ୍ୱତୀ, ଜିଭା, ମୁଁହ, ଶ୍ୱେତ କିମ୍ବା କଳା ଚକ୍ଷୁପଟ ଓ ତାହାର ଅଂଶ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଛି। ପବନ ଶ୍ୱାସ-ନିଶ୍ୱାସ, ନାକ, ମୁଁହ, ମଣିଷର ଶରୀର ଅନେକ ଅଂଶ, ଶବ୍ଦ, ଜଳ, ଶକ୍ତି, ଶିର, କଣ, ଗଳ, କଣ୍ଠ, ଶରୀର, ମସା, ନିଦ୍ରା, ପକ୍ଷୀ, କଛୁଆ, ଭାଲୁ, ଯାତ୍ରା, ଅଗ୍ନି, ପୂଷାନ୍, ଅଶ୍ୱିନୀ, ରୁଦ୍ର, ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ ବିବେଚିତ। ଏହି ଶରୀର ଅନେକ ଅଂଶ ଏକ ଏକ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦିତ—ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ, ଅଦିତି, ମାରୁତ, ବୃହସ୍ପତି, ଆର୍ୟମାନ୍, ଧାତୃ, ବରୁଣ, ଯମ, ମିତ୍ର, ସରସ୍ୱତୀ, ନିରୃତି, ନଗ୍ନ, ଅସୁର, ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ମାରୁତ, ଭୂତ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା। ଶରୀରର ଶକ୍ତି, ଚର୍ମ, ଅନ୍ତ୍ର, ମୁତ୍ର, ଶୁକ୍ର, ତୀବ୍ର ଗତି, ତନ୍ତୁ, ଅଙ୍ଗ, ତାରା, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ତାପ, ଶୀତ, ଅଶ୍ରୁ, ରସ, ଶରୀର ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦିତ। ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ଭ ଉଦୟ ହେଲେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମାଧାରୀଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ନାୟକ। ସେଇ ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗନ୍ତର ସ୍ଥାପନ କଲେ—କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆମେ ଅଘ୍ରାୟଣ କରିବା ଉଚିତ? ସେଇ ସମସ୍ତ ଶ୍ୱାସ ଓ ଚକ୍ଷୁକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ବାହୁ ସେଁଠାରେ, ତାଙ୍କର ଛାୟା ଅମୃତ ଓ ମୃତ୍ୟୁ। ସେଁଠାରେ, ଆମେ ଶୁଭ ଚିନ୍ତା, ନିରାବଧି ରକ୍ଷା, ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ନିମନ୍ତେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ। ପୁରାତନ ମନ୍ତ୍ରରେ, ଭଗ, ମିତ୍ର, ଅଦିତି, ଦକ୍ଷ, ଆର୍ୟମା, ବରୁଣ, ସୋମ, ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଡାକାଯାଏ। ଭଲ ବାତାବରଣ, ମାଟି ଓ ଆକାଶର ରକ୍ଷା, ଆନନ୍ଦ ଓ ଭଲ ଶରୀର ନିମନ୍ତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହାଯାଏ। ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂଷାନ୍, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ବୃହସ୍ପତି, ମାରୁତ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶୁଭ କାମନା କରାଯାଏ। ଏହିପରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି, ଶୁଭ ଶ୍ରବଣ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଜୀବନ, ପିତାପୁତ୍ର ପରମ୍ପରା, ଓ ଦୈବୀ ରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ। ଅଦିତି ଏଠାରେ ଦିଗ, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ମାତା, ପିତା, ପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ପଞ୍ଚ ଜନ, ଜନ୍ମ ଓ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଆର୍ୟମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଋଭୁ, ମାରୁତ ଆମ ପ୍ରାଣ ଅକ୍ଷୟ କରନ୍ତୁ। ଦେବତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ କଥା ଆମେ ସଭାରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା। ଯେତେବେଳେ ଉପହାର ନେବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାର୍ଗରେ ଛୁଆଯାଏ, ଯେଉଁ ଛାଗ ଇନ୍ଦ୍ର-ପୂଷାନ୍ଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମାର୍ଗରେ ଯାଏ, ସେଠାରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ହୁଏ। ଘୋଡ଼ା ଓ ଛାଗକୁ ଉପଚାର କରି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପହାର ଦିଆଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଆହୁତି, ଅନ୍ନ, ଯୁପ ତିଆରି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରତିଫଳିତ ହେଉ। ଘୋଡ଼ାର ଏହି ସମସ୍ତ ଅଂଶ, ତାହାର ମାଂସ, ଚାମ, ଚିହ୍ନ, ଆହୁତିରେ ଯାହା ଯାଏ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ହେଉ। ଘୋଡ଼ାର ଶେଷ ଅଂଶ, ତାହାର ଗନ୍ଧ, ମାଂସ ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ଆଶେଷ ଯାହା ଅଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଭାବେ ଦିଆଯାଉ। ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞର ମାଂସ ଚାହାନ୍ତି, ଘୋଡ଼ା ଦେଖନ୍ତି, ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରତିଫଳ ମିଳୁ। ଏହିପରି ଦେବତା, ପ୍ରାଣୀ, ପ୍ରକୃତି ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧାଯାଇ, ଦିବ୍ୟ ଏକତା ଓ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦର ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।