ଏକ ପବିତ୍ର ବେଦିକ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ଉପାସକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି—“ତୁମେ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର ଦୁଧ, ତୁମେ ତେଜ ଦେବାରୀ, ମୋତେ ତେଜ ଦିଅ। ତୁମେ ଭୃତ୍ରାର ଚକ୍ଷୁର ପୁପିଲ୍, ମୋତେ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ।” ଏହି ଉପାସନାରେ ଜ୍ଞାନର ନାଥ, ବାଣୀର ନାଥ, ଏବଂ ସବିତୃ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଉଛି—“ପବିତ୍ର ଛାଣିରେ, ସୂର୍ୟର କିରଣରେ, ମୋତେ ଶୁଦ୍ଧ କର; ଏହି ପବିତ୍ର ଇଛା ଦିଅ।” ଉପାସକ ଦେବତାଙ୍କୁ ବିନୟପୂର୍ବକ କହୁଛନ୍ତି—“ଆମେ ବଳି ଦେଇ ତୁମେ ଦୟା ଚାହୁଁଛୁ; ଆମେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛୁ।” ଏହି ବଳି ମନରୁ, ଦୁଇ ଜଗତ—ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରୁ, ବାୟୁ ଓ ମଧ୍ୟ ଦିଗରୁ—‘ସ୍ୱାହା’ କରାଯାଉଛି। ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉପାସକ ନିବେଦନ କରୁଛନ୍ତି—“ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ, ଜ୍ଞାନ ଓ ମନ ପାଇଁ, ଦୀକ୍ଷା ଓ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ପୂଷଣ ପାଇଁ, ଦେବୀୟ ଜଳ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ବ୍ରହସ୍ପତିଙ୍କୁ ନିବେଦନ—‘ସ୍ୱାହା’।” ଏହି ବଳିରେ ଏହି ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ପ୍ରତ୍ୟେକ ମର୍ତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ସାଠି ମିତ୍ରତା ଚାହୁଁ; ସମସ୍ତେ ଧନ ଚାହୁଁ; କୀର୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଚାହୁଁ—‘ସ୍ୱାହା’।” ଉପାସକ ବେଦର ରଚ୍ ଓ ସାମନ୍ ଶିଳ୍ପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧରି ରଖିବାର ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି—“ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ, ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ; ମୋତେ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ଅଙ୍ଗିରସର ଶକ୍ତି, ସୋମର ବନ୍ଧନ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାର ଆଶ୍ରୟ, ଇନ୍ଦ୍ରର ଗର୍ଭ—ସବୁ ଉପାସକ ମାଗୁଛନ୍ତି, ମାନ୍ୟ ଫସଲ ପାଇଁ, ଉପକୂଳ ଦିଅ। ବୃକ୍ଷ ଉଠ, ଉପରେ ଦଉଁ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଅନୁକୂଳ କର। ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବଳିକୁ ଧାରଣ କରିବା ବୃକ୍ଷ—ସମସ୍ତେ ଉପାସନାର ନିଷ୍ଠା ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛି—“ସଫଳତା, ତେଜ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ, ମାନ୍ୟ ଦେବତା, ମନରୁ ଜନ୍ମିତ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଇଚ୍ଛାରେ ଦକ୍ଷ—ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର—‘ସ୍ୱାହା’।” ଉପାସକ ଜଳକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି—“ତୁମେ ମଧୁର ଓ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଆମ ଭିତରେ ବସ, ସେବା ହେବାରେ ସହଜ। ଦେବୀୟ, ଅମୃତ, ସତ୍ୟର ନିର୍ବାହକ ଜଳ—ଏହି ଜଳ ଆମକୁ ଆରୋଗ୍ୟ, ରୋଗମୁକ୍ତି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତା ଦିଅ।” ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ଏହା ତୁମର ପୂଜ୍ୟ ଶରୀର; ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି, ସନ୍ତାନକୁ ନୁହେଁ। ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦୂର କର, ଭୂମିରେ ପ୍ରବେଶ କର, ଭୂମିରୁ ଜନ୍ମ କର।” ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ—“ସତରକ ରହ; ଆମେ ପ୍ରବଳ ହେଉ; ଅନିଦ୍ର ରହ, ଆମକୁ ପୁନଃ ଜାଗାଇ ଦିଅ।” ଉପାସକ ପ୍ରାଣ, ଶ୍ୱାସ, ଦୃଷ୍ଟି, ଶ୍ରବଣ ପୁନଃ ଫେରିବାର ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି; ଏବଂ ବଢିଆ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ତୁମେ ଦେବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିୟମର ରକ୍ଷକ; ବଳିରେ ପ୍ରଶଂସିତ। ସବିତୃ ଧନ ଦିଅ, ଆମ ଇଛିତ ଧନ ଦିଅ।” ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ଏହା ତୁମର ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପ; ଏହା ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା; ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଏକତ୍ୱ ହେଉ, ପ୍ରଭା ଦେଉ। ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ମନରୁ ଚୟନ କରାଯାଇଛି—ବିଷ୍ଣୁ ପାଇଁ।” ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ସତ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଆବେଗରେ, ତୁମର ଶରୀରର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି—‘ସ୍ୱାହା’। ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅମୃତ, ବୈଶ୍ୱଦେବ।” ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ତୁମେ ଚେତନା, ମନ, ଜ୍ଞାନୀ, ଦକ୍ଷ, ଯୋଦ୍ଧା, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଅଦିତି, ଦୁଇମୁଖୀ। ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମରେ ଶୁଭ ଭାବରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଉ; ମିତ୍ର ପଥରେ ବାନ୍ଧିବା, ପୂଷଣ ରାସ୍ତାରେ ରକ୍ଷା କରିବା, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖିବାର ଅନୁରୋଧ।” ମାତା, ପିତା, ଭାଇ, ଗର୍ଭସାଥୀ, ସଙ୍ଗୀ, ଅଂଗସାଥୀ—ସମସ୍ତେ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତି। ଦେବୀ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଯାଉ; ରୁଦ୍ର ଉପକୂଳ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମକୁ ନେଇଯାଉ; ସୋମର ମିତ୍ର, ପୁନଃ ଫେରିଯାଉ। ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ତୁମେ ବସ୍ବୀ, ଅଦିତି, ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର। ବ୍ରହସ୍ପତି ଦୟା କରନ୍ତୁ, ରୁଦ୍ର ବସୁମାନ୍କ ସହ ଆସନ୍ତୁ।” ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ଅଦିତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ବଳିରେ ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇଁ; ତୁମେ ଘୃତ ଭରା ପୃଥିବୀ ଓ ଇଡାର ପଦ; ଆମ ସହ ବସ; ତୁମେ ଆମର ନିକଟ; ତୁମେ ଧନର ଅଧିକାରୀ; ମୋର ଧନ ତୁମେ; ଧନ ହରାଇ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ନାହିଁ; ଏହା ଧନ।” ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ଜ୍ଞାନ, ଦକ୍ଷତା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ୱ ହେଉଛି; ମୋର ଜୀବନ, ଆତ୍ମା, ଆପଣତ୍ୱ ନେଇ ଯିଅ ନାହିଁ; ଦେବୀ, ତୁମ ପ୍ରତିକ୍ଷାରେ ତୁମର ନାୟକ ଦେଖିବା ଦିଅ।” ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ଏହା ଗାୟତ୍ରୀର ଅଂଶ, ସୋମକୁ କହ; ଏହା ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍ର ଅଂଶ, ସୋମକୁ କହ; ଏହା ଜଗତୀର ଅଂଶ, ସୋମକୁ କହ; ଛନ୍ଦର ଅଧିକାର ପାଉ, ସୋମକୁ କହ; ତୁମେ ଆମର, ତୁମର ତେଜ ଧରିବାର; ଦକ୍ଷମାନେ ତୁମକୁ ଚାହନ୍ତୁ।” ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ସବିତୃ ଦେବତା, ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟ, ଧନର ଧାରକ, ପ୍ରିୟ, ପ୍ରେରିତ ଋଷି; ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଚିନ୍ତା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ସବିତୃ ଦେବତାର ତେଜ ମାପିଯାଉଛି; ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ତୁମ ପରେ ଶ୍ୱାସ ନିଅ; ତୁମେ ସନ୍ତାନ ପରେ ଶ୍ୱାସ ନିଅ।” ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଚନ୍ଦ୍ର; ଅମୃତରେ ଅମୃତ; ତୁମର ଗାଯ ଏକତ୍ୱ; ଚନ୍ଦ୍ରମାନେ ଆମ ସହ; ତୁମେ ତପସ୍ୟାର ଶରୀର, ପ୍ରଜାପତିର ରଙ୍ଗ; ଉତ୍ତମ ପଶୁରେ ଚୟନ; ଏକ ହଜାର ଗୁଣା ପୋଷଣ ହେଉ।” ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ସୁମିତ୍ର ଭାବରେ ଆସ; ଇନ୍ଦ୍ରର ବିଶାଳ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କର; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୃଦୁ, ଆନନ୍ଦଦାୟୀ; ଏହି ଆଗ୍ନି, ତୁମର ସୋମ ଚୟନକର୍ତ୍ତାମାନେ; ରକ୍ଷା କର; କେହି କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉପାସକ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି—“ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦୂର କର; ସୁକର୍ମରେ ସାଂଯୋଗ ନ କର; ଜୀବନରେ, ଅମୃତତ୍ୱରେ ଉଠ।” ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ଆମେ ସୁପଥ ଖୋଜିବା; କ୍ଷତିମୁକ୍ତ ମାର୍ଗରେ ଧନ ପାଇବା; ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଦୂର କରିବା।” ଉପାସକ କହୁଛନ୍ତି—“ତୁମେ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କର ଚର୍ମ; ସଦା ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ବସ; ବୃଷ୍ଣ ଆକାଶକୁ ଉପକୂଳ କରିଥିଲେ; ମଧ୍ୟ ଦିଗ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ପ୍ରସ୍ତାର ମାପିଥିଲେ; ଶାସକ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବସିଥିଲେ; ଏହି ସବୁ ଭାରୁଣଙ୍କର ନିୟମ।