ये एतावन्तश् च भूयाꣳसश् च दिशो रुद्रा वितस्थिरे । तेषाꣳ सहस्रयोजने ऽव धन्वानि तन्मसि
जितके रुद्र आहेत आणि त्याहून अधिक जे सर्व दिशांना पसरले आहेत, त्यांच्या धनुष्यांची टोकं हजार योजन दूर ठेव.
नमो ऽस्तु रुद्रेभ्यो ये दिवि येषां वर्षम् इषवः । तेभ्यो दश प्राचीर् दश दक्षिणा दश प्रतीचीर् दशोदीचीर् दशोर्ध्वाः । तेभ्यो नमो ऽ अस्तु ते नो ऽवन्तु ते नो मृडयन्तु ते यं द्विष्मो यश् च नो द्वेष्टि तम् एषां जम्भे दध्मः
स्वर्गात असणाऱ्या, ज्यांच्या बाणांचा पाऊस पडतो अशा सर्व रुद्रांना नमस्कार असो. पूर्व, दक्षिण, पश्चिम, उत्तर आणि वर अशा प्रत्येक दिशेला दहा रुद्रांना नमस्कार असो. ते आमचे रक्षण करो, आम्हांवर कृपा करो. ज्याच्यावर आम्ही रागावतो किंवा जो आमच्यावर रागावतो, त्याला आम्ही त्यांच्या तावडीत सोपवतो.
नमो ऽस्तु रुद्रेभ्यो ये ऽन्तरिक्षे येषां वात ऽ इषवः । तेभ्यो दश प्राचीर् दश दक्षिणा दश प्रतीचीर् दशोदीचीर् दशोर्ध्वाः । तेभ्यो नमो ऽ अस्तु ते नो ऽवन्तु ते नो मृडयन्तु ते यं द्विष्मो यश् च नो द्वेष्टि तम् एषां जम्भे दध्मः
आकाशात राहणाऱ्या, ज्यांच्या बाणांसारखी वारे आहेत अशा सर्व रुद्रांना माझा नमस्कार असो. पूर्वेला दहा, दक्षिणेला दहा, पश्चिमेला दहा, उत्तरला दहा आणि वर दहा अशा सर्व रुद्रांना नमस्कार. ते आमचे रक्षण करो, आमच्यावर कृपा करो. ज्याच्यावर आपली द्वेष आहे किंवा जो आपल्यावर द्वेष करतो, त्याला त्यांच्या जबड्यात टाकतो.
नमो ऽस्तु रुद्रेभ्यो ये पृथिव्यां येषाम् अन्नम् इषवः । तेभ्यो दश प्राचीर् दश दक्षिणा दश प्रतीचीर् दशोदीचीर् दशोर्ध्वाः । तेभ्यो नमो ऽ अस्तु ते नो ऽवन्तु ते नो मृडयन्तु ते यं द्विष्मो यश् च नो द्वेष्टि तम् एषां जम्भे दध्मः
पृथ्वीवर असणाऱ्या, ज्यांच्या बाणांसारखे अन्न आहे अशा सर्व रुद्रांना माझा नमस्कार असो. पूर्वेला दहा, दक्षिणेला दहा, पश्चिमेला दहा, उत्तरला दहा आणि वर दहा अशा सर्व रुद्रांना नमस्कार. ते आमचे रक्षण करो, आमच्यावर कृपा करो. ज्याच्यावर आपली द्वेष आहे किंवा जो आपल्यावर द्वेष करतो, त्याला त्यांच्या जबड्यात टाकतो.
अश्मन्न् ऊर्जं पर्वते शिश्रियाणाम् ऽ अद्भ्य ओषधीभ्यो वनस्पतिभ्यो ऽधि सम्भृतं पयः । तां न ऽ इषमूर्जं धत्त मरुतः सꣳरराणाः । ऽ अश्मꣳस् ते क्षुत् । मयि त ऊर्क् । यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु
डोंगरावर, दगडावर, पाण्यात, वनस्पतींमध्ये आणि झाडांमध्ये जी शक्ती आणि पोषण आहे, ती सर्व मरुतगण आम्हाला मिळू देत. दगड म्हणजे तुमची भूक. ती शक्ती माझ्यात राहू दे. ज्याच्यावर आपली द्वेष आहे, त्याच्यावर तुमचा वज्र जावो.
इमा मे ऽ अग्न ऽ इष्टका धेनवः सन्त्व् एका च दश च दश च शतं च शतं च सहस्रं च सहस्रं चायुतं चायुतं च नियुतं च नियुतं च प्रयुतं चार्बुदं च न्यर्बुदꣳ समुद्रश् च मध्यं चान्तश् च परार्धश् चैता मे ऽ अग्न इष्टका धेनवः सन्त्व् अमुत्रामुष्मिंल् लोके
हे अग्निदेव, माझ्या या विटा गायींसारख्या होवोत—एक, दहा, शंभर, हजार, दहा हजार, लाख, दहा लाख, कोटी, दहा कोटी, अब्ज, दहा अब्ज, समुद्र, मध्य, शेवट आणि अत्युच्च. माझ्या या विटा, अग्निदेव, त्या जगात आणि या जगात गायींसारख्या होवोत.
ऋतव स्थ ऽ ऋतावृध ऽ ऋतुष्ठा स्थ ऽ ऋतावृधः । घृतश्च्युतो मधुश्च्युतो विराजो नाम कामदुघा ऽ अक्षीयमाणाः
तुम्ही ऋतूंचे आहात, ऋतूंनी वाढलेले आहात, ऋतूंमध्ये उभे आहात, ऋतूंनी पुष्ट झालेलं आहात. तुपासारखे, मधासारखे वाहणारे, तेजस्वी, इच्छा पूर्ण करणारे आणि कधीही न संपणारे.
समुद्रस्य त्वावकयाग्ने परि व्ययामसि । पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव
समुद्राच्या फेसाने, अग्निदेव, आम्ही तुला वेढतो. तू आमच्यासाठी पवित्र आणि मंगल हो.
हिमस्य त्वा जरायुणाग्ने परि व्ययामसि । पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव
हिमाच्या पडद्याने, अग्निदेव, आम्ही तुला वेढतो. तू आमच्यासाठी पवित्र आणि मंगल हो.
उप ज्मन्न् उप वेतसेऽव तर नदीष्व् आ । अग्ने पित्तम् अपाम् असि । मण्डूकि ताभिर् आ गहि सेमं नो यज्ञं पावकवर्णꣳ शिवं कृधि
जसा जमिनीवर उगवतोस, तसेच नदी ओलांडून ये. अग्निदेव, तू पाण्यातील पित्त आहेस. बेडूक, त्यांच्यासोबत ये; आमच्या या यज्ञाला तेजस्वी आणि मंगल कर.
अपाम् इदं न्ययनꣳ समुद्रस्य निवेशनम् । अन्याꣳस् ऽ ते अस्मत् तपन्तु हेतयः पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव
हे पाण्याचे उतरणे आहे, समुद्राचे निवासस्थान आहे. तुझ्या ज्वाळांनी इतरांना जळू दे, आम्हाला नाही. तू आमच्यासाठी पवित्र आणि मंगल हो.
अग्ने पावक रोचिषा मन्द्रया देव जिह्वया । आ देवान् वक्षि यक्षि च
हे अग्निदेव, तुझ्या तेजाने आणि आनंददायक दिव्य जिभेने, देवांना घेऊन ये आणि त्यांना यज्ञ अर्पण कर.
स नः पावक दीदिवो ग्ने देवाꣳ ऽ इहा वह । उप यज्ञꣳ हविश् च नः
हे पवित्र, तेजस्वी अग्निदेव, देवांना येथे घेऊन ये. आमचा यज्ञ आणि आहुती घेऊन ये.
पावकया यश् चितयन्त्या कृपा क्षामन् रुरुच ऽ उषसो न भानुना । तूर्वन् न यामन्न् एतशस्य नू रण ऽ आ यो घृणे न ततृषाणो ऽ अजरः
पवित्र, विवेकी आणि दयाळू असणाऱ्यामुळे, पृथ्वी उजळली, जशी उषा आपल्या किरणांनी उजळते; जसा वेगवान घोडा, जसा वाऱ्याचा वेग, जसा स्तुतीची आस असलेला, असा तो कधीही वृद्ध न होणारा.
नमस् ते हरसे शोचिषे नमस् ते ऽ अस्त्व् अर्चिषे । अन्याꣳस् ते अस्मत् तपन्तु हेतयः पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव
तुझ्या ज्वाळेला, तुझ्या तापाला, तुझ्या तेजाला नमस्कार असो. तुझ्या ज्वाळांनी इतरांना जळू दे, आम्हाला नाही. तू आमच्यासाठी पवित्र आणि मंगल हो.
नृषदे वेट् । अप्सुषदे वेट् । बर्हिषदे वेट् । वनसदे वेट् । स्वर्विदे वेट्
तू मनुष्यात श्रेष्ठ आहेस. तू पाण्यात श्रेष्ठ आहेस. तू कुशांमध्ये श्रेष्ठ आहेस. तू झाडांमध्ये श्रेष्ठ आहेस. तू प्रकाशांमध्ये श्रेष्ठ आहेस.
ये देवा देवानां यज्ञिया यज्ञियानाꣳ संवत्सरीणम् उप भागम् आसते । अहुतादो हविषो यज्ञे ऽ अस्मिन्त् स्वयं पिबन्तु मधुनो घृतस्य
जे देवांमध्ये देव आहेत, यज्ञाला योग्य आहेत, जे वर्षाच्या भागाजवळ बसतात—ते या यज्ञात न बोलावता, स्वतः मध आणि तूप पिऊ देत.
ये देवा देवेष्व् अधि देवत्वम् आयन् ये ब्रह्मणः पुरएतारो ऽ अस्य । येभ्यो न ऽ ऋते पवते धाम किं चन न ते दिवो न पृथिव्या ऽ अधि स्नुषु
जे देव, देवांमध्ये देवत्वाला पोहोचले, जे ब्रह्माचे पुरोहित आहेत—त्यांच्याशिवाय काहीच शुद्ध होत नाही; ना आकाशात, ना पृथ्वीवर, ना पाण्यात.
प्राणदा ऽ अपानदा व्यानदा वर्चोदा वरिवोदाः । अन्याꣳस् ऽ ते अस्मत् तपन्तु हेतयः पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव
श्वास देणारे, उच्छ्वास देणारे, संचार देणारे, तेज देणारे, मोकळीक देणारे. तुझ्या ज्वाळांनी इतरांना जळू दे, आम्हाला नाही. तू आमच्यासाठी पवित्र आणि मंगल हो.
अग्निस् तिग्मेन शोचिषा यासद् विश्वं न्य् अत्रिणम् । अग्निर् नो वनते रयिम्
अग्निदेव, तुझ्या तीक्ष्ण ज्वाळेने सर्व अशुद्धता जाळून टाक. अग्निदेव आपल्याला संपत्ती मिळवून देतो.
य ऽ इमा विश्वा भुवनानि जुह्वद् ऋषिर् होता न्य् असीदत् पिता नः । स ऽ आशिषा द्रविणम् इच्छमानः प्रथमच्छद् अवराꣳ ऽ आ विवेश
ज्यांनी ही सर्व जगं यज्ञात अर्पण केली, असे ऋषी, होतारूपाने आमचे वडील बनून बसले. संपत्तीची आणि आशीर्वादाची इच्छा ठेवून, त्यांनी प्रथम खालच्या लोकांत प्रवेश केला.
किꣳ स्विद् आसीद् अधिष्ठानम् आरम्भणं कतमत् स्वित् कथासीत् । यतो भूमिं जनयन् विश्वकर्मा वि द्याम् और्णोन् महिना विश्वचक्षाः
काय होते ते मूळ, काय होते ते आरंभस्थान, आणि काय होती ती कथा? कुठून विश्वकर्म्याने, सर्वत्र पाहणाऱ्याने, पृथ्वी निर्माण केली आणि आपल्या सामर्थ्याने आकाश पसरवले?
विश्वतश्चक्षुर् उत विश्वतोमुखो विश्वतोबाहुर् उत विश्वतस्पात् । सं बाहुभ्यां धमति सं पतत्रैर् द्यावाभूमी जनयन् देव ऽ एकः
ज्याचे डोळे सर्वत्र आहेत, चेहरा सर्वत्र आहे, हात सर्वत्र आहेत, पाय सर्वत्र आहेत, तो आपल्या हातांनी आणि पंखांनी फुंकरतो; तो एक देव, ज्याने आकाश आणि पृथ्वी निर्माण केली.
किꣳ स्विद् वनं क ऽ उ स वृक्ष ऽ आस यतो द्यावापृथिवी निष्टतक्षुः । मनीषिणो मनसा पृच्छतेद् उ तद् यद् अध्यतिष्ठद् भुवनानि धारयन्
काय होते ते वन, आणि कोणता होता तो वृक्ष, ज्यापासून आकाश आणि पृथ्वी घडवली गेली? ज्ञानी लोक आपल्या मनाने विचार करतात की, कोणत्या आधारावर ही सर्व जगं टिकून आहेत.
या ते धामानि परमाणि यावमा या मध्यमा विश्वकर्मन्न् उतेमा । शिक्षा सखिभ्यो हविषि स्वधावः स्वयं यजस्व तन्वं वृधानः
हे विश्वकर्मा, तुझी ती उच्च स्थानं, ती मधली आणि ही जवळची, आपल्या मित्रांना शिकव. स्वतःच्या बळाने वाढत, स्वतःच यज्ञ कर.
विश्वकर्मन् हविषा वावृधानः स्वयं यजस्व पृथिवीम् उत द्याम् । मुह्यन्त्व् अन्ये ऽ अभितो सपत्ना ऽ इहास्माकं मघवा सूरिर् अस्तु
विश्वकर्मा, यज्ञाने वाढत, पृथ्वीला आणि आकाशाला स्वतःच अर्पण कर. आमच्या आसपासचे इतर स्पर्धक गोंधळून जावोत; येथे, मघवान आमचा सुज्ञ दाता असो.
वाचस् पतिं विश्वकर्माणमूतये मनोजुवं वाजे ऽ अद्या हुवेम । स नो विश्वानि हवनानि जोषद् विश्वशम्भूर् अवसे साधुकर्मा
आज आपण वाक्पती, विश्वकर्मा, मनाने वेगवान, याला सामर्थ्यासाठी बोलावू या. तो आमच्या सर्व यज्ञांना आनंदाने स्वीकारो, सर्वांना कल्याण करणारा, उत्तम कृत्य करणारा, आमच्या मदतीस असो.
विश्वकर्मन् हविषा वर्धनेन त्रातारम् इन्द्रम् अकृणोर् अवध्यम् । तस्मै विशः समनमन्त पूर्वीर् अयम् उग्रो विहव्यो यथासत्
विश्वकर्म्याने यज्ञाच्या वृद्धीने इंद्राला रक्षक, अजेय केला; त्याला प्राचीन काळापासून सर्व लोक एकत्र नमन करतात—हा बलवान योग्यप्रमाणे आह्वान करण्यासारखा आहे.
चक्षुषः पिता मनसा हि धीरो घृतम् एने अजनन् नम्नमाने । यदेद् अन्ता ऽ अददृहन्त पूर्व ऽ आद् इद् द्यावापृथिवी ऽ अप्रथेताम्
दृष्टीचे वडील, बुद्धीने, नावांमध्ये तुपाची निर्मिती केली; जेव्हा टोकं ठामपणे जोडली गेली, तेव्हा आकाश आणि पृथ्वी विस्तारले.
विश्वकर्मा विमना ऽ आद् विहाया धाता विधाता परमोत संदृक् । तेषाम् इष्टानि सम् इषा मदन्ति यत्रा सप्तऋषीन् पर ऽ एकम् आहुः
विश्वकर्मा आपल्या मनाने येथून निघून गेला; तो सृष्टीकर्ता, व्यवस्था लावणारा, सर्वोच्च, आणि द्रष्टा. जिथे सप्तर्षी त्या एकाच्या विषयी बोलतात, तिथे त्यांची इच्छित यज्ञे एकत्र मिळतात.