विश्वे ऽ अद्य मरुतो विश्व ऽ ऊती विश्वे भवन्त्व् अग्नयः समिद्धाः । विश्वे नो देवा ऽ अवसा गमन्तु विश्वम् अस्तु द्रविणं वाजो ऽ अस्मे
आज सर्व मरुत, सर्व प्रज्वलित अग्नी, सर्व देव आमच्याकडे मदतीसाठी येवोत. सर्व संपत्ती आणि बळ आमच्याकडे असो.
विश्वे देवाः शृणुतेमꣳ हवं मे ये ऽ अन्तरिक्षे य ऽ उप द्यवि ष्ठ । ये ऽ अग्निजिह्वा ऽ उत वा यजत्रा ऽ आसद्यास्मिन् बर्हिषि मादयध्वम्
सर्व देवांनो, माझं हे आह्वान ऐका—जे आकाशात आहेत, जे स्वर्गात आहेत, जे अग्नीच्या जिभेप्रमाणे आहेत, आणि जे पूज्य आहेत, ते सर्व या कुशाच्या आसनावर बसा आणि आनंद घ्या.
देवेभ्यो हि प्रथमं यज्ञियेभ्यो ऽमृतत्वꣳ सुवसि भागम् उत्तमम् । आद् इद् दामानꣳ सवितर् व्य् ऊर्णुषे ऽनूचीना जीविता मानुषेभ्यः
देवांसाठी, जे सर्वांत श्रेष्ठ आणि यज्ञासाठी योग्य आहेत, तू अमरत्व, सर्वोच्च भाग देतोस. सविता, तू हे दान पसरवतोस आणि माणसांना आयुष्य देतोस.
प्र वायुम् अच्छा बृहती मनीषा बृहद्रयिं विश्ववारꣳ रथप्राम् । द्युतद्यामा नियुतः पत्यमानः कविः कविम् इयक्षसि प्रयज्यो
वायूला मी माझी उच्च भावना अर्पण करतो, भरपूर संपत्ती, सर्वत्र रक्षण आणि रथांवर प्रभुत्व मिळवण्यासाठी. तेजस्वी रथ, कवी, तू कवीला पुढे नेतोस, हे पूज्य.
इन्द्रवायू ऽ इमे सुता ऽ उप प्रयोभिर् आगतम् । इन्दवो वाम् उशन्ति हि
इंद्र आणि वायू, हे द्रव पिळलेले अर्पण तुमच्यासाठी आहेत; कृपेसह या, कारण सोमरसाच्या धारांनी तुम्हाला आनंद होतो.
मित्रꣳ हुवे पूतदक्षं वरुणं च रिशादसम् । धियं घृताचीꣳ साधन्ता
मी मित्र, शुद्ध बुध्दीचा, आणि वरुण, न्यायप्रिय, यांना बोलावतो; ते शुद्ध आणि तेजस्वी बुद्धी साध्य करतात.
दस्रा युवाकवः सुता नासत्या वृक्तबर्हिषः । आ यातꣳ रुद्रवर्तनी । [ तं प्रत्नथा । अयं वेनः ॥ ](अ.वे. 7.12.16)
हे अद्भुत, तरुण अश्विन, हे पिळलेले अर्पण, उत्तम कुशावर तुमच्यासाठी आहेत; रुद्राच्या मार्गाने या. प्राचीन देव, या वेण यांच्यावरही.
विदद् यदी सरमा रुग्णम् अद्रेर् महि पाथः पूर्व्यꣳ सध्र्यक् कः । अग्रं नयत् सुपद्य् अक्षराणाम् अच्छा रवं प्रथमा जानती गात्
जेव्हा सरमा पर्वताचा तुटलेला, प्राचीन मार्ग शोधून काढते, तिचा सोबती कोण होता? तिने शब्दांचा श्रेष्ठ, योग्य पावलांनी जाणारा मार्ग दाखवला आणि सर्वप्रथम जाणून तीने तो स्वर गायलाच.
नहि स्पशम् अविदन्न् अन्यम् अस्माद् वैश्वानरात् पुर ऽ एतारम् अग्नेः । एम् एनम् अवृधन्न् अमृता ऽ अमर्त्यं वैश्वानरं क्षैत्रजित्याय देवाः
वैश्वानराशिवाय दुसऱ्या कोणालाही तो मार्ग माहीत नव्हता, जो अग्नीचा प्राचीन मार्ग आहे. अमर देवांनी त्याला, अमर वैश्वानराला, राज्य जिंकण्यासाठी बळ दिलं.
उग्रा विघनिना मृध ऽ इन्द्राग्नी हवामहे । ता नो मृडात ऽ ईदृशे
भीषण आणि शत्रूंचा नाश करणारे इंद्र आणि अग्नी, आम्ही तुम्हाला बोलावतो; अशा प्रकारे तुम्ही आमच्यावर कृपा करा.
उपास्मै गायता नरः पवमानायेन्दवे । अभि देवाꣳ२ऽ इयक्षते
पवित्र करणाऱ्या इंदूला, पुरुषांनी गाणं गा; कारण ते देवांकडे पोहोचतात.
ये त्वाहिहत्ये मघवन्न् अवर्धन् ये शाम्बरे हरिवो ये गविष्टौ । ये त्वा नूनम् अनुमदन्ति विप्राः पिबेन्द्र सोमꣳ सगणो मरुद्भिः
हे मघवन्, ज्यांनी तुझ्या विजयात, शंबराच्या युद्धात, गायींसाठीच्या स्पर्धेत तुला बळ दिलं, आणि जे ब्राह्मण तुला आता मान्यता देतात—इंद्रा, मरुतांसह सोमपान कर.
जनिष्ठा ऽ उग्रः सहसे तुराय मन्द्र ऽ ओजिष्ठो बहुलाभिमानः । अवर्धन्न् इन्द्रं मरुतश् चिद् अत्र माता यद् वीरं दधनद् धनिष्ठा
तो बलवान, वेगवान, आनंददायक आणि सामर्थ्यशाली जन्मला; इथेच मरुतांनी इंद्राचं बळ वाढवलं, जेव्हा आईने वीराला पोटात घेतलं.
आ तू न ऽ इन्द्र वृत्रहन्न् अस्माकम् अर्धम् आ गहि । महान् महीभिर् ऊतिभिः
हे वृत्रहंता इंद्रा, आमच्या वाट्याला ये; तू महान आहेस, मोठ्या मदतींसह ये.
त्वम् इन्द्र प्रतूर्तिष्व् अभि विश्वा ऽ असि स्पृधः । अशस्तिहा जनिता विश्वतूर् असि त्वं तूर्य तरुष्यतः
इंद्रा, तू प्रत्येक स्पर्धेत जिंकतोस; तू वैर संपवतोस, सर्वत्र विजय देणारा आहेस; तुला विरोध करणाऱ्यांवर तू मात करतोस.
अनु ते शुष्मं तुरयन्तम् ईयतुः क्षोणी शिशुं न मातरा । विश्वास् ते स्पृधः श्नथयन्त मन्यवे वृत्रं यद् इन्द्र तूर्वसि
तुझ्या सामर्थ्यानंतर पृथ्वी धावली, जशी आई मुलाच्या मागे धावते; इंद्रा, जेव्हा तू वृत्रा जिंकतोस, तेव्हा सर्व शत्रूंना रागात तू नमवतोस.
यज्ञो देवानां प्रत्य् एति सुम्नम् आदित्यासो भवता मृडयन्तः । आ वो ऽर्वाची सुमतिर् ववृत्याद् अꣳहोश् चिद् या वरिवोवित्तरासत्
यज्ञ देवांच्या कृपेकडे जातो; आदित्यांनी आमच्यावर दया करावी; तुमची कृपा आमच्याकडे वळू दे, आणि मार्ग दाखवणाऱ्यांनो, आमचं दुःख दूर करा.
अदब्धेभिः सवितः पायुभिष् ट्वꣳ शिवेभिर् अद्य परि पाहि नो गयम् । हिरण्यजिह्वः सुविताय नव्यसे रक्षा माकिर् नो ऽ अघशꣳस ऽ ईशत
सवित्या, अडथळा न येणाऱ्या आणि शुभ रक्षणाने आज आमचं जीवन वाचव; सुवर्णासारख्या जिभेने, नवीन सुखासाठी आमचं रक्षण कर, आणि वाईट बोलणाऱ्यांनी आमच्यावर सत्ता गाजवू नये.
प्र वीरया शुचयो दद्रिरे वाम् अध्वर्युभिर् मधुमन्तः सुतासः । वह वायो नियुतो याह्य् अच्छा पिबा सुतस्यान्धसो मदाय
शुद्ध, मधुर सोमरस पुरोहितांसह जोरात वाहतो; वायो, तुझ्या वाहने घेऊन ये, इथे ये, आणि द्रवलेल्या सोमाचा आनंदाने पान कर.
गाव ऽ उपावतावतं मही यज्ञस्य रप्सुदा । उभा कर्णा हिरण्यया
गायी जवळ आल्या आहेत, त्या यज्ञाच्या मोठ्या संपत्ती देणाऱ्या आहेत; त्यांची दोन्ही कानं सोन्यासारखी आहेत.
काव्ययोर् आजानेषु क्रत्वा दक्षस्य दुरोणे । रिशादसा सधस्थ ऽ आ
कवींमध्ये, कौशल्य आणि बुध्दीच्या घरात, भक्षण करणारे त्यांच्या जागी बसले आहेत.
दैव्याव् अध्वर्यू आ गतꣳ रथेन सूर्यत्वचा । मध्वा यज्ञꣳ सम् अञ्जाथे । [ + तं प्रत्नथा । अयं वेनः ॥]
दैवी पुरोहितांनो, सूर्यासारख्या तेजस्वी रथाने या; मधाने यज्ञाला अभिषेक करा; आणि त्याला पुन्हा नविन करा; हा वेण आहे.
तिरश्चीनो विततो रश्मिर् एषाम् अधः स्विद् आसी३द् उपरि स्विद् आसी३त् । रेतोधा ऽ आसन् महिमान ऽ आसन्त् स्वधा ऽ अवस्तात् प्रयतिः परस्तात्
त्यांचा किरण तिरका पसरला आहे; तो खालीही होता, वरही होता; ते बीजधारी होते, सामर्थ्यवान होते; खाली स्वाभाविक शक्ती होती, वर आकांक्षा होती.
आ रोदसी ऽ अपृणद् आ स्वर् महज् जातं यद् एनम् अपसो ऽ अधारयन् । सो ऽ अध्वराय परि णीयते कविर् अत्यो न वाजसातये चनोहितः
त्याने दोन जग व्यापली, स्वर्ग गाठला; जन्मल्यावर पाण्यांनी त्याला आधार दिला; तो ऋषी यज्ञाभोवती फिरवला जातो, जणू काही स्पर्धेसाठी जुंपलेला घोडा.
उक्थेभिर् वृत्रहन्तमा या मन्दाना चिद् आ गिरा । आङ्गूषैर् आविवासतः
स्तोत्रांनी वृत्रहंत्याचं गुणगान केलं जातं, अगदी ज्यांना बोलणं जमत नाही त्यांच्याही कडून; हातवारे करून त्याला बोलावतात.
उप नः सूनवो गिरः शृण्वन्त्व् अमृतस्य ये । सुमृडीका भवन्तु नः
अमृतपुत्रांनी आमच्या गाणी ऐकावी; ते आमच्यावर कृपावंत होवोत.
ब्रह्माणि मे मतयः शꣳ सुतासः शुष्म ऽ इयर्ति प्रभृतो मे ऽ अद्रिः । आ शासते प्रति हर्यन्त्य् उक्थेमा हरी वहतस् ता नो ऽ अच्छ
माझी प्रार्थना, माझे विचार, द्रवलेला सोम, माझं सामर्थ्य वाढतंय; माझा दगड रस ओततो; त्यांना बोलावलं जातं, स्तोत्रांनी ते हलतात; ते दोन्ही घोडे त्यांना आमच्याकडे घेऊन येवोत.
अनुत्तमा ते मघवन् नकिर् नु न त्वावाꣳ२ऽ अस्ति देवता विदानः । न जायमानो नशते न जातो यानि करिष्या कृणुहि प्रवृद्ध
हे मघवन्, तुझ्यापेक्षा श्रेष्ठ कोणी नाही; तुझ्यासारखा दुसरा देव नाही; जन्मलेला किंवा अजून न जन्मलेला कोणीही नष्ट होत नाही; तू जे करशील, ते पूर्ण कर, हे महान.
तद् इद् आस भुवनेषु ज्येष्ठं यतो जज्ञ ऽ उग्रस् त्वेषनृम्णः । सद्यो जज्ञानो नि रिणाति शत्रून् अनु यं विश्वे मदन्त्य् ऊमाः
तो सर्व सृष्टीत सर्वात मोठा होता, ज्याच्यापासून ती प्रचंड, तेजस्वी, धाडसी शक्ति जन्माला आली. तो नुकताच जन्मलेला असतानाच शत्रूंना दूर लोटतो; सर्व शक्ती त्याच्यात आनंद मानतात.
इमा ऽ उ त्वा पुरूवसो गिरो वर्धन्तु या मम । पावकवर्णाः शुचयो विपश्चितो ऽभि स्तोमैर् अनूषत
हे पुरूवस, माझ्या या गाणी तुझ्या वाढीसाठी असोत—ही माझीच, तेजस्वी, निर्मळ आणि बुद्धिमान आहेत; त्या स्तुतीने तुझ्यापर्यंत पोहोचल्या आहेत.