येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनाꣳ२ऽ अनु । त्वं वरुण पश्यसि
त्या तेजस्वी डोळ्यांनी, हे प्रज्वलित देवा, तू सर्व लोकांना पाहतोस. तू, वरुणा, सर्व काही पाहतोस.
दैव्याव् अध्वर्यू ऽ आ गतꣳ रथेन सूर्यत्वचा । मध्वा यज्ञꣳ सम् अञ्जाथे । तं प्रत्नथा । अयं वेनः। चित्रं देवानाम्(अ.वे.) अयं वेनः । चित्रम् देवानाम्
हे दैवी पुरोहितांनो, सूर्यासारख्या तेजस्वी रथावर या; मधुरतेने यज्ञाला अभिषेक करा. तुम्ही प्राचीन आहात. हा वेण, देवांमध्ये अद्भुत आहे. हा वेण, देवांचा आश्चर्य आहे.
आ न ऽ इडाभिर् विदथे सुशस्ति विश्वानरः सविता देव ऽ एतु । अपि यथा युवानो मत्सथा नो विश्वं जगद् अभिपित्वे मनीषा
विविध आशीर्वादांसह, विश्वनर देव सविता आमच्याकडे सभेत येवो. जसे तरुण आमच्यात आनंद मानतात, तसे सर्व जग आमच्याकडे प्रेमाने आणि सद्भावनेने वळू दे.
यद् अद्य कच् च वृत्रहन्न् उदगा ऽ अभि सूर्य । सर्वं तद् इन्द्र ते वशे
आज तू, वृत्राचा संहार करणारा, जे काही केलेस, आणि सूर्य, ते सर्व, इंद्रा, तुझ्या अधीन आहे.
तरणिर् विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृद् असि सूर्य । विश्वम् आ भासि रोचनम्
हे सूर्य, तू वेगवान, सर्वांना पाहणारा आणि प्रकाश देणारा आहेस. तू संपूर्ण विश्वाला उजळवतोस.
तत् सूर्यस्य देवत्वं तन् महित्वं मध्या कर्तोर् विततꣳ सं जभार । यदेद् अयुक्त हरितः सधस्थाद् आद् रात्री वासस् तनुते सिमस्मै
हे सूर्याचे दैवत, हे त्याचे मोठेपण, आकाशाच्या मध्यभागी पसरलेले, त्याने स्वीकारले आहे. जेव्हा त्याने आपल्या आसनावरून हिरव्यागार घोड्यांना जोडलं, तेव्हा रात्र त्याच्यासाठी आपला वस्त्र पसरते.
तन् मित्रस्य वरुणस्याभिचक्षे सूर्यो रूपं कृणुते द्योर् उपस्थे । अनन्तम् अन्यद् रुशद् अस्य पाजः कृष्णम् अन्यद् धरितः सं भरन्ति
मित्र आणि वरुणासाठी, सूर्य आकाशाच्या कुशीत आपले रूप घडवतो. त्याच्या एका शक्तीला अंत नाही, ती तेजस्वी आहे; दुसरी काळी आहे; हिरवे घोडे त्या दोन्हींना एकत्र नेतात.
बण् महाꣳ२ऽ असि सूर्य बड् आदित्य महाꣳ२ऽ असि । महस् ते सतो महिमा पनस्यते द्धा देव महाꣳ२ऽ असि
तू महान आहेस, सूर्य; तू महान आहेस, आदित्य. तुझे मोठेपण, मोठे असून, सर्वत्र गौरवले जाते. खरंच, देवा, तू महान आहेस.
बट् सूर्य श्रवसा महाꣳ२ऽ असि सत्रा देव महाꣳ२ऽ असि । मह्ना देवानाम् असुर्यः पुरोहितो विभु ज्योतिर् अदाभ्यम्
हे सूर्य, तू कीर्तीत महान आहेस; खरोखर, देवा, तू सामर्थ्यात महान आहेस. तुझ्या मोठेपणामुळे, तू देवांचा अधिपती, त्यांचा पुरोहित, सर्वत्र पसरलेला आणि अचूक प्रकाश आहेस.
श्रायन्त ऽ इव सूर्यं विश्वेद् इन्द्रस्य भक्षत । वसूनि जाते जनमान ऽ ओजसा प्रति भागं न दीधिम
जणू काही सर्व लोक सूर्याकडे पाहत आहेत, सर्वजण, सामर्थ्याने जन्मलेले, इंद्राच्या देणग्यांचा स्वीकार करतात, जसे आपण आपला हिस्सा वाटून घेतो.
अद्या देवा ऽ उदिता सूर्यस्य निर् अꣳहसः पिपृता निर् अवद्यात् । तन् नो मित्रो वरुणो मामहन्ताम् अदितिः सिन्धुः पृथिवी ऽ उत द्यौः
आज, सूर्याच्या उदयावेळी, हे देवांनो, आम्हाला संकटांपासून मुक्त करा, दोषांपासून वाचवा. मित्र, वरुण, अदिती, सिंधू, पृथ्वी आणि आकाश आम्हाला इजा करू नये.
आ कृष्णेन रजसा वर्तमानो निवेशयन्न् अमृतं मर्त्यं च । हिरण्ययेन सविता रथेना देवो याति भुवनानि पश्यन्
काळ्या आकाशातून जात, अमर आणि मर्त्य दोघांनाही स्थान देणारा, सुवर्णरथावर आरूढ सविता देव सर्व जग पाहत पुढे जातो.
प्र वावृजे सुप्रया बर्हिर् एषाम् आ विश्पतीव बीरिट ऽ इयाते । विशाम् अक्तोर् उषसः पूर्वहूतौ वायुः पूषा स्वस्तये नियुत्वान्
त्यांच्यासाठी सुंदरपणे मांडलेले कुशाचं आसन लोकांच्या नायकासारखं आहे, तिथे सर्वजण येतात. पहाटेच्या पहिल्याच बोलावणीला वायू आणि पूषा आपल्या रथांसह कल्याणासाठी येतात.
इन्द्रवायू बृहस्पतिं मित्राग्निं पूषणं भगम् । आदित्यान् मारुतं गणम्
मी इंद्र, वायू, बृहस्पती, मित्र, अग्नी, पूषा, भग, आदित्य आणि मरुतांचा समूह यांना बोलावतो.
वरुणः प्राविता भुवन् मित्रो विश्वाभिर् ऊतिभिः । करतां नः सुराधसः
वरुण आमचा रक्षक असो आणि मित्र सर्व प्रकारच्या मदतीने आम्हाला दैवी कृपा देवो.
अधि न इन्द्रेषां विष्णो सजात्यानाम् । इता मरुतो ऽ अश्विना । [तं प्रत्नथा । अयं वेनः । ये देवासः । आ न इडाभिः । विश्वेभिः सोम्यं मधु ।] (अ.वे. 7.12, 16. 19, ) ओमासश् चर्षणीधृतः
इंद्र, विष्णू आणि त्यांचे बंधू, मरुत, अश्विन, प्राचीन देव, वेण, हे सर्व देव, इडा या अर्पणांसह, सर्वांसह, सोमरसाचा मधुर आनंद घेऊ द्या, हे लोकांचे रक्षण करणारे.
अग्न ऽ इन्द्र वरुण मित्र देवाः शर्धः प्र यन्त मारुतोत विष्णो । उभा नासत्या रुद्रो ऽ अध ग्नाः पूषा भगः सरस्वती जुषन्त
अग्नी, इंद्र, वरुण, मित्र, सर्व देव, मरुत, विष्णू, दोन्ही अश्विन, रुद्र, देवी, पूषा, भग आणि सरस्वती, हे सर्व आमच्या अर्पणाचा स्वीकार करो.
इन्द्राग्नी मित्रावरुणादितिꣳ स्वः पृथिवीं द्यां मरुतः पर्वताꣳ२ऽ अपः । हुवे विष्णुं पूषणं ब्रह्मणस्पतिं भगं नु शꣳसꣳ सवितारमूतये
मी इंद्र, अग्नी, मित्र, वरुण, अदिती, पृथ्वी, आकाश, मरुत, पर्वत, पाणी, विष्णू, पूषा, ब्रह्मणस्पती, भग आणि सविता यांना मदतीसाठी बोलावतो.
अस्मे रुद्रा मेहना पर्वतासो वृत्रहत्ये भरहूतौ सजोषाः । यः शꣳसते स्तुवते धायि पज्र ऽ इन्द्रज्येष्ठा ऽ अस्माꣳ२ऽ अवन्तु देवाः
रुद्र, बलवान, पर्वत, वृत्राचा नाश करणारे आणि आह्वानात एकत्र आलेले, आम्हाला रक्षण करो. जो कोणी स्तुती करतो, गातो, त्याला इंद्रप्रमुख देवांनी वाचवावे.
अर्वाञ्चो ऽ अद्या भवता यजत्रा ऽ आ वो हार्दि भयमानो व्ययेयम् । त्राध्वं नो देवा निजुरो वृकस्य त्राध्वं कर्ताद् अवपदो यजत्राः
आज, पूज्य देवांनो, तुम्ही जवळ या. मी आदराने हृदयातून तुमच्याकडे येतो. देवांनो, आम्हाला लांडग्यापासून, वाईट करणाऱ्यापासून वाचवा, पूज्य देवांनो, रक्षण करा.
विश्वे ऽ अद्य मरुतो विश्व ऽ ऊती विश्वे भवन्त्व् अग्नयः समिद्धाः । विश्वे नो देवा ऽ अवसा गमन्तु विश्वम् अस्तु द्रविणं वाजो ऽ अस्मे
आज सर्व मरुत, सर्व प्रज्वलित अग्नी, सर्व देव आमच्याकडे मदतीसाठी येवोत. सर्व संपत्ती आणि बळ आमच्याकडे असो.
विश्वे देवाः शृणुतेमꣳ हवं मे ये ऽ अन्तरिक्षे य ऽ उप द्यवि ष्ठ । ये ऽ अग्निजिह्वा ऽ उत वा यजत्रा ऽ आसद्यास्मिन् बर्हिषि मादयध्वम्
सर्व देवांनो, माझं हे आह्वान ऐका—जे आकाशात आहेत, जे स्वर्गात आहेत, जे अग्नीच्या जिभेप्रमाणे आहेत, आणि जे पूज्य आहेत, ते सर्व या कुशाच्या आसनावर बसा आणि आनंद घ्या.
देवेभ्यो हि प्रथमं यज्ञियेभ्यो ऽमृतत्वꣳ सुवसि भागम् उत्तमम् । आद् इद् दामानꣳ सवितर् व्य् ऊर्णुषे ऽनूचीना जीविता मानुषेभ्यः
देवांसाठी, जे सर्वांत श्रेष्ठ आणि यज्ञासाठी योग्य आहेत, तू अमरत्व, सर्वोच्च भाग देतोस. सविता, तू हे दान पसरवतोस आणि माणसांना आयुष्य देतोस.
प्र वायुम् अच्छा बृहती मनीषा बृहद्रयिं विश्ववारꣳ रथप्राम् । द्युतद्यामा नियुतः पत्यमानः कविः कविम् इयक्षसि प्रयज्यो
वायूला मी माझी उच्च भावना अर्पण करतो, भरपूर संपत्ती, सर्वत्र रक्षण आणि रथांवर प्रभुत्व मिळवण्यासाठी. तेजस्वी रथ, कवी, तू कवीला पुढे नेतोस, हे पूज्य.
इन्द्रवायू ऽ इमे सुता ऽ उप प्रयोभिर् आगतम् । इन्दवो वाम् उशन्ति हि
इंद्र आणि वायू, हे द्रव पिळलेले अर्पण तुमच्यासाठी आहेत; कृपेसह या, कारण सोमरसाच्या धारांनी तुम्हाला आनंद होतो.
मित्रꣳ हुवे पूतदक्षं वरुणं च रिशादसम् । धियं घृताचीꣳ साधन्ता
मी मित्र, शुद्ध बुध्दीचा, आणि वरुण, न्यायप्रिय, यांना बोलावतो; ते शुद्ध आणि तेजस्वी बुद्धी साध्य करतात.
दस्रा युवाकवः सुता नासत्या वृक्तबर्हिषः । आ यातꣳ रुद्रवर्तनी । [ तं प्रत्नथा । अयं वेनः ॥ ](अ.वे. 7.12.16)
हे अद्भुत, तरुण अश्विन, हे पिळलेले अर्पण, उत्तम कुशावर तुमच्यासाठी आहेत; रुद्राच्या मार्गाने या. प्राचीन देव, या वेण यांच्यावरही.
विदद् यदी सरमा रुग्णम् अद्रेर् महि पाथः पूर्व्यꣳ सध्र्यक् कः । अग्रं नयत् सुपद्य् अक्षराणाम् अच्छा रवं प्रथमा जानती गात्
जेव्हा सरमा पर्वताचा तुटलेला, प्राचीन मार्ग शोधून काढते, तिचा सोबती कोण होता? तिने शब्दांचा श्रेष्ठ, योग्य पावलांनी जाणारा मार्ग दाखवला आणि सर्वप्रथम जाणून तीने तो स्वर गायलाच.
नहि स्पशम् अविदन्न् अन्यम् अस्माद् वैश्वानरात् पुर ऽ एतारम् अग्नेः । एम् एनम् अवृधन्न् अमृता ऽ अमर्त्यं वैश्वानरं क्षैत्रजित्याय देवाः
वैश्वानराशिवाय दुसऱ्या कोणालाही तो मार्ग माहीत नव्हता, जो अग्नीचा प्राचीन मार्ग आहे. अमर देवांनी त्याला, अमर वैश्वानराला, राज्य जिंकण्यासाठी बळ दिलं.
उग्रा विघनिना मृध ऽ इन्द्राग्नी हवामहे । ता नो मृडात ऽ ईदृशे
भीषण आणि शत्रूंचा नाश करणारे इंद्र आणि अग्नी, आम्ही तुम्हाला बोलावतो; अशा प्रकारे तुम्ही आमच्यावर कृपा करा.