अग्ने शर्ध महते सौभगाय तव द्युम्नान्य् उत्तमानि सन्तु । सं जास्पत्यꣳ सुयमम् आ कृणुष्व शत्रूयताम् अभि तिष्ठा महाꣳसि
अग्नी, आपल्या सैन्याला मोठ्या समृद्धीकडे ने. तुझे श्रेष्ठ तेज आमच्याकडे येवो. आपल्यात ऐक्य निर्माण कर, शिस्त मजबूत कर आणि शत्रूंवर सामर्थ्याने उभा राहा.
त्वाꣳ हि मन्द्रतमम् अर्कशोकैर् ववृमहे महि नः श्रोष्य् अग्ने । इन्द्रं न त्वा शवसा देवता वायुं पृणन्ति राधसा नृतमाः
हे अग्नी, सर्वात प्रिय असलेल्या तुला आम्ही स्तुतीने निवडले आहे; आमच्याकडे लक्ष दे. इंद्रासारखा तू सामर्थ्याने भरलेला आहेस; श्रेष्ठ पुरुष तुला आणि देवांना, वायुला दान देतात.
त्वे ऽ अग्ने स्वाहुत प्रियासः सन्तु सूरयः । यन्तारो ये मघवानो जनानामूर्वान् दयन्त गोनाम्
अग्नी, तुझ्या योग्य आहुत्यांमध्ये आमचे श्रेष्ठजन प्रिय व्हावेत; जे उदार पुरुष लोकांना आणि गायींना मोकळी चराई देतात.
श्रुधि श्रुत्कर्ण वह्निभिर् देवैर् अग्ने सयावभिः । आ सीदन्तु बर्हिषि मित्रो ऽ अर्यमा प्रातर्यावाणो ऽ अध्वरम्
हे अग्नी, ऐकणाऱ्यांमध्ये प्रसिद्ध असलेल्या, अग्निधारी देवांसह आणि आपल्या सोबत्यांसह ऐक. मित्र आणि अर्यमा, जे पहाटे येतात, ते या यज्ञात कुशावर बसावेत.
विश्वेषाम् अदितिर् यज्ञियानां विश्वेषाम् अतिथिर् मानुषाणाम् । अग्निर् देवानाम् अव ऽ आवृणानः सुमृडीको भवतु जातवेदाः
सर्व पूजनीयांमध्ये अदिती श्रेष्ठ आहे; सर्व माणसांमध्ये अग्नी पाहुणा आहे. सर्व जन्मांचा जाणणारा, देवांचे रक्षण करणारा जातवेद आम्हांवर कृपा करो.
महो ऽ अग्नेः समिधानस्य शर्मण्य् अनागा मित्रे वरुणे स्वस्तये । श्रेष्ठे स्याम सवितुः सवीमनि तद् देवानाम् अवो ऽ अद्या वृणीमहे
महान, प्रज्वलित अग्नीच्या संरक्षणाखाली, आपण मित्र आणि वरुण यांच्या दृष्टीने निर्दोष राहो, कल्याण मिळो; आपण सविताचा सर्वश्रेष्ठ कृपाधारक होवो. आज आपण देवांचे संरक्षण मागतो.
आपश् चित् पिप्यु स्तर्यो न गावो नक्षन्न् ऋतं जरितारस् त ऽ इन्द्र । याहि वायुर् न नियुतो नो ऽ अच्छा त्वꣳ हि धीभिर् दयसे वि वाजान्
पाणीही, गायींसारखी फुगलेली असली तरी, हे इंद्रा, ऋताचे उल्लंघन करत नाहीत, ना गायक; वायूसारखा आमच्याकडे ये, कारण तू आपल्या विचारांनी सर्वांना बक्षिसे वाटतोस.
गाव ऽ उपावतावतं मही यज्ञस्य रप्सुदा । उभा कर्णा हिरण्यया
गायी यज्ञात समृद्धी घेऊन आल्या आहेत; त्यांचे दोन्ही कान सोन्याचे आहेत.
यद् अद्य सूर ऽ उदिते नागा मित्रो ऽ अर्यमा । सुवाति सविता भगः
आज सूर्य उगवल्यावर, मित्र आणि अर्यमा जागे झाले की, सविता आणि भाग्य समृद्धी देतात.
आ सुते सिञ्चत श्रियꣳ रोदस्योर् अभिश्रियम् । रसा दधीत वृषभम् ॥[ तं प्रत्नथा। अयं वेनः॥]
सोमरस पिळताना, स्वर्ग आणि पृथ्वीचे तेज, संपत्ती ओता; रसाने त्या बलाढ्य वृषभाचे पोषण करावे. [तो प्राचीन, हाच वेण आहे.]
आतिष्ठन्तं परि विश्वे ऽ अभूषञ् छ्रियो वसानश् चरति स्वरोचिः । महत् तद् वृष्णो ऽ असुरस्य नामा विश्वरूपो ऽ अमृतानि तस्थौ
तो उभा राहिला की, सर्वजण त्याला शोभा चढवतात, तेजाने नटलेला तो चमकत फिरतो; हा बलाढ्य असुराचा महान नाव आहे, तो अनेक रूपांचा असून अमर गोष्टी स्थापन करतो.
प्र वो महे मन्दमानायान्धसो ऽर्चा विश्वानराय विश्वाभुवे । इन्द्रस्य यस्य सुमखꣳ सहो महि श्रवो नृम्णं च रोदसी सपर्यतः
महान, आनंदी, सर्वत्र व्यापणाऱ्या विश्वानर याला, आम्ही आनंददायक सोमरसासह स्तुती अर्पितो; ज्याच्या कृपेचे, सामर्थ्याचे आणि कीर्तीचे इंद्र आणि हे दोन लोक सन्मान करतात.
बृहन्न् इद् इध्म ऽ एषां भूरि शस्तं पृथुः स्वरुः । येषाम् इन्द्रो युवा सखा
त्यांच्याकडे इंधन मुबलक आहे, त्यांची स्तुती मोठी आहे, त्यांचे गाणे विस्तृत आहे; त्यांच्यासाठी इंद्र हा तरुण मित्र आहे.
इन्द्रेहि मत्स्य् अन्धसो विश्वेभिः सोमपर्वभिः । महाꣳ२ऽ अभिष्टिर् ओजसा
इंद्रा, सर्व सोमपान करणाऱ्यांसह या, या मद्याचा आनंद घ्या; आपल्या सामर्थ्याने आम्हांला मोठी समृद्धी मिळू दे.
इन्द्रो वृत्रम् अवृणोच्छर्धनीतिः प्र मायिनाम् अमिनाद् वर्पणीतिः । अहन् व्यꣳसम् उशधग् वनेष्व् आविर् धेना ऽ अकृणोद् राम्याणाम्
इंद्राने वृत्रावर प्रचंड शक्तीने विजय मिळवला; त्याने मायावी लोकांचे खोटेपण उघड केले. जंगलात पडलेल्या सर्पाचा त्याने नाश केला आणि गायींना बाहेर आणून सुंदर गोष्टी प्रकट केल्या.
कुतस् त्वम् इन्द्र माहिनः सन्न् एको यासि सत्पते किं त ऽ इत्था । सं पृच्छसे समराणः शुभानैर् वोचेस् तन् नो हरिवो यत् ते ऽ अस्मे । महाꣳ२ऽ इन्द्रो य ऽ ओजसा । कदा चन स्तरीर् असि । कदा चन प्र युच्छसि
इंद्रा, तुझ्या महान सामर्थ्याने तू एकटाच कुठून येतोस, हे सत्याचा अधिपती? तू असं काय करतोस? युद्धात तू श्रेष्ठ लोकांना विचारतोस; वज्रधारी, आम्हाला काय देणार आहेस ते सांग. इंद्र मोठा आहे त्याच्या शक्तीने. कधीच कुणी तुला हरवू शकत नाही. कधीच कुणी तुला दूर करू शकत नाही.
आ तत् त ऽ इन्द्रायवः पनन्ताभि य ऽ ऊर्वं गोमन्तं तितृत्सान् । सकृत्स्वं ये पुरुपुत्रां महीꣳ सहस्रधारां बृहतीं दुदुक्षन्
त्या इंद्राकडे आयव लोक धाव घेतात, गायींनी समृद्ध अशा भूमीकडे जाण्याची इच्छा बाळगून. जे अनेकांची मुले आहेत, ते सारे एकत्र येऊन, हजारो प्रवाहांनी ओथंबणाऱ्या या महान भूमीचे दूध काढू पाहतात.
इमां ते धियं प्र भरे महो महीम् अस्य स्तोत्रे धिषणा यत् त ऽ आनजे । तम् उत्सवे च प्रसवे च सासहिम् इन्द्रं देवासः शवसामदन्न् अनु
हे महान आणि बलवान देवा, ही माझी भावना मी तुझ्या स्तुतीसाठी अर्पण करतो, हे बुद्धिमान, जी मी रचली आहे. उत्सवात आणि प्रयत्नात, देवांनी त्यांच्या सामर्थ्याने विजयी इंद्राचा पाठपुरावा केला.
विभ्राड् बृहत् पिबतु सोम्यं मध्व् आयुर् दधद् यज्ञपताव् अविह्रुतम् । वातजूतो यो ऽ अभिरक्षति त्मना प्रजाः पुपोष पुरुधा वि राजति
ते तेजस्वी, महानता धारण करणारे, सोमरस पिऊन यज्ञकर्त्यांना शांत आणि दीर्घायुष्य देतात. जो वाऱ्याच्या वेगाने स्वतःच्या शक्तीने सर्वांचे रक्षण करतो, तो अनेक प्रकारे लोकांचे पालनपोषण करतो आणि सर्वत्र प्रकाशमान होतो.
उद् उ त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः । दृशे विश्वाय सूर्यꣳ स्वाहा
त्या जातवेदस देवतेला, म्हणजे सूर्याला, किरणे वर नेतात, सर्वांनी पाहावे म्हणून. स्वाहा!
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनाꣳ२ऽ अनु । त्वं वरुण पश्यसि
त्या तेजस्वी डोळ्यांनी, हे प्रज्वलित देवा, तू सर्व लोकांना पाहतोस. तू, वरुणा, सर्व काही पाहतोस.
दैव्याव् अध्वर्यू ऽ आ गतꣳ रथेन सूर्यत्वचा । मध्वा यज्ञꣳ सम् अञ्जाथे । तं प्रत्नथा । अयं वेनः। चित्रं देवानाम्(अ.वे.) अयं वेनः । चित्रम् देवानाम्
हे दैवी पुरोहितांनो, सूर्यासारख्या तेजस्वी रथावर या; मधुरतेने यज्ञाला अभिषेक करा. तुम्ही प्राचीन आहात. हा वेण, देवांमध्ये अद्भुत आहे. हा वेण, देवांचा आश्चर्य आहे.
आ न ऽ इडाभिर् विदथे सुशस्ति विश्वानरः सविता देव ऽ एतु । अपि यथा युवानो मत्सथा नो विश्वं जगद् अभिपित्वे मनीषा
विविध आशीर्वादांसह, विश्वनर देव सविता आमच्याकडे सभेत येवो. जसे तरुण आमच्यात आनंद मानतात, तसे सर्व जग आमच्याकडे प्रेमाने आणि सद्भावनेने वळू दे.
यद् अद्य कच् च वृत्रहन्न् उदगा ऽ अभि सूर्य । सर्वं तद् इन्द्र ते वशे
आज तू, वृत्राचा संहार करणारा, जे काही केलेस, आणि सूर्य, ते सर्व, इंद्रा, तुझ्या अधीन आहे.
तरणिर् विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृद् असि सूर्य । विश्वम् आ भासि रोचनम्
हे सूर्य, तू वेगवान, सर्वांना पाहणारा आणि प्रकाश देणारा आहेस. तू संपूर्ण विश्वाला उजळवतोस.
तत् सूर्यस्य देवत्वं तन् महित्वं मध्या कर्तोर् विततꣳ सं जभार । यदेद् अयुक्त हरितः सधस्थाद् आद् रात्री वासस् तनुते सिमस्मै
हे सूर्याचे दैवत, हे त्याचे मोठेपण, आकाशाच्या मध्यभागी पसरलेले, त्याने स्वीकारले आहे. जेव्हा त्याने आपल्या आसनावरून हिरव्यागार घोड्यांना जोडलं, तेव्हा रात्र त्याच्यासाठी आपला वस्त्र पसरते.
तन् मित्रस्य वरुणस्याभिचक्षे सूर्यो रूपं कृणुते द्योर् उपस्थे । अनन्तम् अन्यद् रुशद् अस्य पाजः कृष्णम् अन्यद् धरितः सं भरन्ति
मित्र आणि वरुणासाठी, सूर्य आकाशाच्या कुशीत आपले रूप घडवतो. त्याच्या एका शक्तीला अंत नाही, ती तेजस्वी आहे; दुसरी काळी आहे; हिरवे घोडे त्या दोन्हींना एकत्र नेतात.
बण् महाꣳ२ऽ असि सूर्य बड् आदित्य महाꣳ२ऽ असि । महस् ते सतो महिमा पनस्यते द्धा देव महाꣳ२ऽ असि
तू महान आहेस, सूर्य; तू महान आहेस, आदित्य. तुझे मोठेपण, मोठे असून, सर्वत्र गौरवले जाते. खरंच, देवा, तू महान आहेस.
बट् सूर्य श्रवसा महाꣳ२ऽ असि सत्रा देव महाꣳ२ऽ असि । मह्ना देवानाम् असुर्यः पुरोहितो विभु ज्योतिर् अदाभ्यम्
हे सूर्य, तू कीर्तीत महान आहेस; खरोखर, देवा, तू सामर्थ्यात महान आहेस. तुझ्या मोठेपणामुळे, तू देवांचा अधिपती, त्यांचा पुरोहित, सर्वत्र पसरलेला आणि अचूक प्रकाश आहेस.
श्रायन्त ऽ इव सूर्यं विश्वेद् इन्द्रस्य भक्षत । वसूनि जाते जनमान ऽ ओजसा प्रति भागं न दीधिम
जणू काही सर्व लोक सूर्याकडे पाहत आहेत, सर्वजण, सामर्थ्याने जन्मलेले, इंद्राच्या देणग्यांचा स्वीकार करतात, जसे आपण आपला हिस्सा वाटून घेतो.