तान् पूर्वया निविदा हूमहे वयं भगं मित्रम् अदितिं दक्षम् अस्रिधम् । अर्यमणं वरुणꣳ सोमम् अश्विना सरस्वती नः सुभगा मयस् करत्
प्राचीन आवाहनाने आपण भाग, मित्र, अदिती, थकवा न येणारा दक्ष, अर्यमन, वरुण, सोम, अश्विनी यांना बोलावतो; सरस्वती, संपत्तीने परिपूर्ण, आम्हाला सुख देओ.
तन् नो वातो मयोभु वातु भेषजं तन् माता पृथिवी तत् पिता द्यौः । तद् ग्रावाणः सोमसुतो मयोभुवस् तद् अश्विना शृणुतं धिष्ण्या युवम्
वात, आनंद देणारा, आम्हाला आरोग्य देओ; माता पृथ्वी आणि पिता आकाश तसेच करोत. सोमाच्या दगडांनी आम्हाला आनंद मिळो; अश्विनी, बलशाली, तुम्ही आमचे ऐका.
तम् ईशानं जगतस् तस्थुषस् पतिं धियंजिन्वम् अवसे हूमहे वयम् । पूषा नो यथा वेदसाम् असद् वृधे रक्षिता पायुर् अदब्धः स्वस्तये
चालत्या आणि स्थिर जगाचा स्वामी, विचारांना प्रेरणा देणारा, अशा प्रभूला आपण मदतीसाठी हाक मारतो. वाटेची माहिती असलेला पूषा आम्हाला वाढ देओ, अखंडपणे आमचे रक्षण आणि संरक्षण करो.
स्वस्ति न ऽ इन्द्रो वृद्धश्रवाः स्वस्ति नः पूषा विश्ववेदाः । स्वस्ति नस् तार्क्ष्यो ऽ अरिष्टनेमिः स्वस्ति नो बृहस्पतिर् दधातु
विख्यात इंद्र आम्हाला कल्याण देओ; सर्वज्ञ पूषा आम्हाला कल्याण देओ; अखंड चाक असलेला तार्क्ष्य आम्हाला कल्याण देओ; बृहस्पती आम्हाला कल्याण देओ.
पृषदश्वा मरुतः पृश्निमातरः शुभंयावानो विदथेषु जग्मयः । अग्निजिह्वा मनवः सूरचक्षसो विश्वे नो देवा ऽ अवसा गमन्न् इह
पांढऱ्या घोड्यांवर स्वार असलेले मरुत, पृथ्नीचे पुत्र, आपल्या सभा उजळवतात; अग्निजिह्वा असलेले पुरुष, सूर्यदृष्टी असलेले—सर्व देव आमच्या मदतीला येथे येवोत.
भद्रं कर्णेभिः शृणुयाम देवा भद्रं पश्येमाक्षभिर् यजत्राः । स्थिरैर् अङ्गैस् तुष्टुवाꣳसस् तनूभिर् व्यशेमहि देवहितं यद् आयुः
देवांनो, आम्ही आमच्या कानांनी शुभ ऐकू, आमच्या डोळ्यांनी शुभ पाहू. मजबूत अंगांनी आणि शरीराने, आम्ही तुमची स्तुती करू आणि देवांनी दिलेले आयुष्य आनंदाने जगू.
शतम् इन् नु शरदो ऽ अन्ति देवा यत्रा नश् चक्रा जरसं तनूनाम् । पुत्रासो यत्र पितरो भवन्ति मा नो मध्या रीरिषतायुर् गन्तोः
देवतांनी आपल्याला शंभर शरद ऋतूंचे आयुष्य द्यावे, जिथे वयाच्या ओझ्याने आपली शरीरे थकत नाहीत; जिथे पुत्र पित्याचे स्थान घेतात. आपले आयुष्य मधेच संपू नये.
अदितिर् द्यौर् अदितिर् अन्तरिक्षम् अदितिर् माता स पिता स पुत्रः । विश्वे देवा ऽ अदितिः पञ्च जना ऽ अदितिर् जातम् अदितिर् जनित्वम्
अदिती म्हणजे आकाश, अदिती म्हणजे आंतरिक्ष, अदितीच आई आहे, वडील आहे, आणि पुत्र आहे; सर्व देव अदितीच आहेत, पाच जाती अदितीच आहेत, जे काही जन्मले ते अदितीच आहे, आणि सृष्टीही अदितीच आहे.
मा नो मित्रो वरुणो ऽ अर्यमायुर् इन्द्र ऽ ऋभुक्षा मरुतः परि ख्यन् । यद् वाजिनो देवजातस्य सप्तेः प्रवक्ष्यामो विदथे वीर्याणि
मित्र, वरुण, अर्यमन्, इंद्र, ऋभू, आणि मरुत यांनी आपले आयुष्य कमी करू नये; आपण देवांच्या वेगवान कृत्यांची सभा मध्ये आठवण काढताना त्यांची शौर्यकृती सांगूया.
यन् निर्णिजा रेक्णसा प्रावृतस्य रातिं गृभीतां मुखतो नयन्ति । सुप्राङ् अजो मेम्यद् विश्वरूप ऽ इन्द्रापूष्णोः प्रियम् अप्य् एति पाथः
जेव्हा मार्गदर्शक दोरीने झाकलेल्या एकाच्या तोंडातून मिळालेला धन मिळवतात, तेव्हा सर्व रूपे धारण करणारा, योग्यरीत्या चालवलेला मेंढा इंद्र आणि पूषण यांच्या प्रिय मार्गाकडे जातो.
एष छागः पुरो ऽ अश्वेन वाजिना पूष्णो भागो नीयते विश्वदेव्यः । अभिप्रियं यत् पुरोडाशम् अर्वता त्वष्टेद् एनꣳ सौश्रवसाय जिन्वति
हा मेंढा, वेगवान घोड्यासोबत पुढे नेला जातो, तो पूषणाचा भाग आहे आणि सर्व देवांसाठी वाहिला जातो; जसा प्रिय पुरोडाश घोड्याने आणला जातो, तसा त्वष्टा त्याला सौश्रवसाठी जागृत करतो.
यद्धविष्यम् ऋतुशो देवयानं त्रिर् मानुषाः पर्य् अश्वं नयन्ति । अत्रा पूष्णः प्रथमो भाग ऽ एति यज्ञं देवेभ्यः प्रतिवेदयन्न् अजः
जेव्हा योग्य वेळी, देवांसाठीचे हवन माणसे तीनदा घोड्याभोवती नेतात, तेव्हा पूषणाचा पहिला भाग पुढे जातो, आणि मेंढा देवांना यज्ञाची घोषणा करतो.
होताध्वर्युर् आवया ऽ अग्निमिन्धो ग्रावग्राभ ऽ उत शꣳस्ता सुविप्रः । तेन यज्ञेन स्वरंकृतेन स्विष्टेन वक्षणा आ पृणध्वम्
होता, अध्वर्यू, अग्नी पेटवणारा, दगड पकडणारा आणि ज्ञानी स्तोत्रपठक — हे सर्व, या नीट आखलेल्या आणि नीट अर्पण केलेल्या यज्ञाने, पात्रे पोषणाने भरतात.
यूपव्रस्का ऽ उत ये यूपवाहाश् चषालं ये ऽ अश्वयूपाय तक्षति । ये चार्वते पचनꣳ सम्भरन्त्य् उतो तेषाम् अभिगूर्तिर् न ऽ इन्वतु
जे यूप तयार करतात, जे यूप वाहतात, जे घोड्याच्या यूपाचे रूप देतात, आणि जे घोड्यासाठी जेवण गोळा करतात — त्यांचे स्तवन व्यर्थ जाऊ नये.
उप प्रागात् सुमन् मे धायि मन्म देवानाम् आशा ऽ उप वीतपृष्ठः । अन्व् एनं विप्रा ऽ ऋषयो मदन्ति देवानां पुष्टे चकृमा सुबन्धुम्
माझी प्रार्थना उत्तम जावी, देवांची आशा पूर्ण व्हावी, ती विणलेल्या आसनापर्यंत पोहोचावी; ऋषी आणि ज्ञानी त्यात आनंद मानतात, आणि आपण देवांच्या समृद्धीत त्याला आपला दृढ मित्र केले आहे.
यद् वाजिनो दाम संदानम् अर्वतो या शीर्षण्या रशना रज्जुर् अस्य । यद् वा घास्य प्रभृतम् आस्ये तृणꣳ सर्वा ता ते ऽ अपि देवेष्व् अस्तु
घोड्याची दोरी, बांधणी, डोक्याची पट्टी, लगाम, किंवा त्याच्या तोंडात ठेवलेले गवत — हे सर्वही देवांचेच असो.
यद् अश्वस्य क्रविषो मक्षिकाश यद् वा स्वरौ स्वधितौ रिप्तम् अस्ति । यद्धस्तयोः शमितुर् यन् नखेषु सर्वा ता ते ऽ अपि देवेष्व् अस्तु
घोड्याच्या मांसावर माशी बसली असेल, कुऱ्हाड किंवा सुरीने जे खरडले असेल, जे तयार करणाऱ्याच्या हातात असेल, किंवा खुरात असेल — हे सर्वही देवांचेच असो.
यद् ऊवध्यम् उदरस्यापवाति य ऽ आमस्य क्रविषो गन्धो ऽ अस्ति । सुकृता तच्छमितारः कृण्वन्तूत मेधꣳ शृतपाकं पचन्तु
घोड्याच्या पोटातून जे काही काढले जाते, त्याच्या मांसाचा जो वास येतो, ते कुशल तयार करणाऱ्यांनी हाताळावे, आणि ते यज्ञातील मांस नीट शिजवावे.
यत् ते गात्राद् अग्निना पच्यमानाद् अभि शूलं निहतस्यावधावति । मा तद् भूम्याम् आ श्रिषन् मा तृणेषु देवेभ्यस् तद् उशद्भ्यो रातम् अस्तु
तुला अग्नीने शिजवताना जे दुखः राहिले, किंवा मार लागून जखम राहिली, ती पृथ्वीवर किंवा गवतावर जाऊ नये; ती देवांना आणि यज्ञाग्नीला अर्पण व्हावी.
ये वाजिनं परिपश्यन्ति पक्वं य ऽ ईम् आहुः सुरभिर् निर् हरेति । ये चार्वतो माꣳसभिक्षाम् उपासत ऽ उतो तेषाम् अभिगूर्तिर् न ऽ इन्वतु
जे शिजलेला घोडा पाहतात, जे म्हणतात की तो सुवासिक आहे आणि नेला गेला आहे, जे घोड्याचे मांस मागतात — त्यांचे स्तवन व्यर्थ जाऊ नये.
यन्नीक्षणं माꣳस्पचन्या उखाया या पात्राणि यूष्ण ऽ आसेचनानि । ऊष्मण्यापिधाना चरूणाम् अङ्काः सूनाः परि भूषन्त्य् अश्वम्
मांस शिजवण्याचे भांडे, पातेली, रस ओतण्यासाठीचे चमचे, वाट्यांचे झाकण, ताटांवरील खूण — हे सर्व घोड्याभोवती असतात.
मा त्वाग्निर् ध्वनयीद् धूमगन्धिर् मोखा भ्राजन्त्य् अभि विक्त जघ्रिः । इष्टं वीतम् अभिगूर्तं वषट्कृतं तं देवासः प्रति गृभ्णन्त्यश्वम्
धूर आणि सुवास असलेला अग्नी तुला इजा करू नये; तेजस्वी निखारे तुझे अंग जाळू नयेत; जे इच्छिले, स्तुतिले आणि वषट् म्हणून अर्पण केले, ते घोडा देव स्वीकारतात.
निक्रमणं निषदनं विवर्तनं यच् च पड्वीशम् अर्वतः । यच् च पपौ यच् च घासिं जघास सर्वा ता ते ऽ अपि देवेष्व् अस्तु
घोड्याचे चालणे, बसणे, वळणे, त्याचे गोठे, त्याने जे पाणी प्याले, जे गवत खाल्ले — हे सर्वही देवांचेच असो.
यद् अश्वाय वास ऽ उपस्तृणन्त्य् अधीवासं या हिरण्यान्य् अस्मै । संदानम् अर्वन्तं पड्वीशं प्रिया देवेष्व् आ यामयन्ति
घोड्यासाठी जी वस्त्रे पसरली जातात, त्याला जे सोने दिले जाते, त्याची दोरी, गोठा, प्रिय वस्तू — हे सर्व देवांकडे अर्पण केले जाते.
यत् ते सादे महसा शूकृतस्य पार्ष्ण्या वा कशया वा तुतोद । स्रुचेव ता हविषो ऽ अध्वरेषु सर्वा ता ते ब्रह्मणा सूदयामि
तुला चाबूक, टाचेखालील शिंग किंवा काठी याने जेवढं दुखापत झालं असेल, जसं यज्ञात समिधेला चमच्याने स्पर्श करतात, तसं सर्व दु:ख मी पवित्र वाणीच्या सामर्थ्याने दूर करतो.
चतुस्त्रिꣳशद् वाजिनो देवबन्धोर् वङ्क्रीर् अश्वस्य स्वधितिः सम् एति । अच्छिद्रा गात्रा वयुना कृणोत परुष्-परुर् अनुघुष्या वि शस्त
चौतीस पिंजरं, घोड्याचे दैवी बंध, वाकडी कुऱ्हाड एकत्र येतात; तुझं शरीर अखंड राहो, कौशल्याने घडलेलं, खरखरीत आणि गुळगुळीत, हे सर्व गाण्याने गौरवूया.
एकस् त्वष्टुर् अश्वस्या विशस्ता द्वा यन्तारा भवतस् तथ ऽ ऋतुः । या ते गात्राणाम् ऋतुथा कृणोमि ता-ता पिण्डानां प्र जुहोम्य् अग्नौ
त्वष्ट्याच्या घोड्याचा एक वध करणारा, दोन चालक आणि ऋतू असे; तुझ्या शरीरातील जे जे भाग मी ऋतूनुसार तयार करतो, ते मी अग्नीत समर्पित करतो.
मा त्वा तपत् प्रिय ऽ आत्मापियन्तं मा स्वधितिस् तन्व ऽआ तिष्ठिपत् ते । मा ते गृध्नुर् अविशस्तातिहाय छिद्रा गात्राण्य् असिना मिथू कः
तुला प्रिय असलेली उष्णता त्रास देऊ नये, कुऱ्हाड तुझ्या अंगावर उभी राहू नये; लोभाने, अज्ञानावर मात करण्याच्या प्रयत्नात, तुटलेल्या अंगांना कुणीही सुरीने कापू नये.
न वा ऽ उ ऽ एतन् म्रियसे न रिष्यसि देवाꣳ२ऽ इद् एषि पथिभिः सुगेभिः । हरी ते युञ्जा पृषती ऽ अभूताम् उपास्थाद् वाजी धुरि रासभस्य
तू मरत नाहीस, तुला काहीही हानी होत नाही; तू देवांच्या सोप्या वाटेने जातोस. तुझ्यासाठी लाल रंगाच्या घोड्या जुंपल्या जातात, त्या चित्ताकर्षक होतात, घोडा गाढवाच्या जुव्यावर उभा राहतो.
सुगव्यं नो वाजी स्वश्व्यं पुꣳसः पुत्राꣳ२ऽ उत विश्वापुषꣳ रयिम् । अनागास्त्वं नो ऽ अदितिः कृणोतु क्षत्रं नो ऽ अश्वो वनताꣳ हविष्मान्
आपल्या घोड्यामुळे आपल्याला उत्तम गायी, उत्तम घोडे, पुत्र, आणि सर्व प्रकारचं ऐश्वर्य मिळू दे; अदिती आपल्याला निष्कलंकता देवो, आपला यज्ञ करणारा घोडा आपल्याला राज्य मिळवून देवो.