सर्व दिशांमध्ये आणि त्याहीपलीकडे, असंख्य रुद्र विखुरलेले आहेत. त्यांच्या धनुष्यांचा टोक हजार योजन दूर असो, अशी प्रार्थना केली जाते. स्वर्गातील त्या रुद्रांना, ज्यांचे बाण म्हणजे पाऊस, पूर्व, दक्षिण, पश्चिम, उत्तर आणि वर—प्रत्येक दिशेला दहा—त्यांना नमस्कार. ते आम्हाला रक्षण करो, कृपा करो. ज्या व्यक्तीवर आमची द्वेषभावना आहे किंवा जो आमच्यावर द्वेष करतो, त्याला आम्ही त्यांच्या जबड्यात सोपवतो. मध्य आकाशातील रुद्र, ज्यांचे बाण म्हणजे वारे, त्यांनाही पूर्व, दक्षिण, पश्चिम, उत्तर आणि वर—प्रत्येक दिशेला दहा—नमस्कार. ते आम्हाला रक्षण करो, कृपा करो. आमच्या द्वेषभावना असलेल्या किंवा आमच्यावर द्वेष करणाऱ्यांना त्यांच्या जबड्यात आम्ही अर्पण करतो. पृथ्वीवरील रुद्र, ज्यांचे बाण म्हणजे अन्न, त्यांनाही प्रत्येक दिशेला दहा आणि वर दहा—नमस्कार. ते आम्हाला रक्षण करो, कृपा करो. आमच्या द्वेषभावना असलेल्यांना त्यांच्या जबड्यात आम्ही सोपवतो. खडकावर, पर्वतावर, जल, वनस्पती आणि वृक्षांतून मिळणारे बल आणि पोषण, हे सर्व मरुतगण आम्हाला मिळवून देऊ देत. खडक हेच तुमचे क्षुधा आहे; ते बल माझ्यात येऊ दे. आम्ही ज्यावर द्वेष करतो, त्याच्यावर तुमचा वज्र प्रहार होवो. आग्नेय यज्ञात मी ठेवलेल्या विटा, हे अग्निदेव, त्या गायी होऊ देत—एक, दहा, शंभर, हजार, दहा हजार, लक्ष, दहा लक्ष, कोटी, दहा कोटी, शंभर कोटी, हजार कोटी, समुद्र, मध्य, शेवट, सर्वोच्च. त्या विटा या आणि त्या जगात गायी होऊ देत. तू ऋतूंचा आहेस, ऋतूंनी वाढलेला आहेस, ऋतूंमध्ये उभा आहेस, ऋतूंनी समृद्ध आहेस. तुपाने, मधाने प्रवाहित, तेजस्वी, कामना पूर्ती करणारा, अक्षय आहेस. समुद्राच्या फेसाने, हे अग्निदेव, आम्ही तुला वेढतो. तू आम्हाला शुद्ध आणि मंगल हो. हिमाच्या पापुद्र्याने, हे अग्निदेव, आम्ही तुला वेढतो. तू आम्हाला शुद्ध आणि मंगल हो. जसे वाळ्याजवळ येतोस, तसे जवळ ये, नद्यांप्रमाणे ओलांड. अग्निदेव, तू जलांमध्ये पित्तासारखा आहेस. बेडूकही त्यांच्यासोबत येवो; आमच्या या यज्ञाला तेजस्वी आणि मंगल कर. हे जलांचे अवतरण, समुद्राचे निवासस्थान आहे. तुझ्या ज्वाळा इतरांना जळो, आम्हाला नव्हे. तू आम्हाला शुद्ध आणि मंगल हो. हे शुद्ध अग्निदेव, तुझ्या तेजस्वी प्रकाशाने आणि आनंददायक दिव्य जिभेने, देवांना घेऊन ये आणि त्यांना अर्पण कर. हे शुद्ध, तेजस्वी अग्निदेव, देवांना येथे घेऊन ये. आमचा यज्ञ आणि अर्पण त्यांच्यापर्यंत पोहोचव. त्या शुद्ध, विवेकी, दयाळूने पृथ्वी प्रकाशित केली, जशी उषा आपल्या किरणांनी प्रकाशते; वेगवान घोड्यासारखा, वाऱ्यासारखा, स्तुतीच्या इच्छेने, अजिंक्य. तुझ्या ज्वाळांना, तुझ्या दाहाला, तुझ्या तेजाला नमस्कार. तुझ्या ज्वाळा इतरांना जळो, आम्हाला नव्हे. तू आम्हाला शुद्ध आणि मंगल हो. तू मनुष्यातील स्वामी आहेस, जलांमध्ये स्वामी आहेस, गवतामध्ये स्वामी आहेस, वृक्षांमध्ये स्वामी आहेस, प्रकाशांमध्ये स्वामी आहेस. ते देवांमध्ये देव, यज्ञयोग्यांमध्ये यज्ञयोग्य, जे वर्षाच्या भागाजवळ बसतात—ते, आमंत्रणाशिवाय, या यज्ञात मध आणि तूप स्वतःच पितील. ते देव, ज्यांनी देवत्व प्राप्त केले, ब्रह्मणांचे पुरोहित आहेत—त्यांशिवाय काहीही शुद्ध होत नाही; ना स्वर्गात, ना पृथ्वीवर, ना जलांमध्ये. श्वास देणारे, उच्छ्वास देणारे, परिसंचरण देणारे, तेज देणारे, आकाश देणारे. तुझ्या ज्वाळा इतरांना जळो, आम्हाला नव्हे. तू आम्हाला शुद्ध आणि मंगल हो. हे अग्निदेव, तुझ्या तीक्ष्ण ज्वाळेने सर्व अशुद्धता जाळून टाक. अग्निदेव आपल्याला संपत्ती देतो. ऋषी, पुरोहित, ज्याने हे सर्व जग अर्पण केले, आपल्या वडिलांसारखा बसला; शुभाशीर्वादाने संपत्तीची इच्छा करीत, तो प्रथम अधःस्थानात प्रवेश केला. काय होते ते मूळ, काय होते ते प्रारंभ, काय होती ती कथा? विश्वकर्म्याने, सर्वदृष्टी असलेल्या, पृथ्वी कशी निर्माण केली आणि आकाश कसे पसरवले? ज्याला सर्वत्र डोळे, सर्वत्र मुख, सर्वत्र हात, सर्वत्र पाय आहेत, तो आपले हात आणि पंखांनी फुंकरतो; तोच एक देव, स्वर्ग आणि पृथ्वी निर्माण करणारा. कोणता तो अरण्य, कोणते ते वृक्ष, ज्यातून स्वर्ग आणि पृथ्वी घडवले गेले? ज्ञानी आपल्या मनाने त्या आधाराचा शोध घेतात, ज्याने जगांना धारण केले. हे विश्वकर्मा, तुझे ते सर्वोच्च स्थान, ते मध्यवर्ती, आणि हे येथे—ते तुझ्या सहकाऱ्यांना शिकव; स्वतःचे अर्पण कर, सामर्थ्याने वाढ. विश्वकर्मा, अर्पणाने वाढत, पृथ्वी आणि आकाशाला स्वतःचे अर्पण करतो; इतर प्रतिस्पर्धी गोंधळात पडू देत—येथे, मगवान (इंद्र) आमचा बुद्धिमान उपकारी असो. आज आपण विश्वकर्म्याला, वाक्चतुर, वेगवान, सामर्थ्यासाठी आह्वान करतो; तो सर्वहितकारी, शुभकामी, आमच्या सर्व अर्पणांत आनंद मानो. विश्वकर्म्याने अर्पण वाढवून इंद्राला संरक्षक, अजिंक्य केला; त्याला प्राचीन काळापासून लोकांनी वंदन केले—तो महान, योग्यतेने आह्वान करण्याजोगा आहे. दृष्टी असलेल्या ज्ञानी पित्याने, मनाने, नावांत तूप निर्माण केले; जेव्हा टोक निश्चित झाले, तेव्हा स्वर्ग आणि पृथ्वी विस्तारले. विश्वकर्म्याने, मनाने, येथून प्रस्थान केले; तो स्रष्टा, संयोजक, सर्वोच्च, ऋषी; जिथे सप्तर्षी त्या एकाच्या गूढतेबद्दल बोलतात, तिथे त्यांच्या इच्छित अर्पणांचा आस्वाद घेतला जातो. जो आपला पिता, स्रष्टा, संयोजक आहे, जो सर्व स्थान व जग जाणतो, जो एकटा देवतांना नावे देतो—इतर जग त्याच्याकडे विचारण्यासाठी जातात. प्राचीन ऋषी, गायक, आमच्यासाठी एकत्र धन अर्पण करीत; प्रकाश आणि अंधाराच्या क्षेत्रात, असलेल्या जीवांनी ही जगं निर्माण केली. आकाशापलीकडे, पृथ्वीपलीकडे, देव-यक्षांमध्ये असलेल्या गोष्टींपलीकडे; पाण्यांनी कोणते पहिले गर्भ धारण केले, जिथे प्राचीन देव एकत्र पाहत होते? त्या पाण्यांनी पहिले गर्भ धारण केले, जिथे सर्व देव एकत्र आले; अजन्म्याच्या नाभीवर ते एक ठेवले गेले, ज्यामध्ये सर्व जग स्थित आहेत. तुम्हाला त्याचे ज्ञान नाही, ज्याने हे निर्माण केले; तुमच्यात काही वेगळे निर्माण झाले आहे; धुक्याने झाकलेले, गोंधळात बोलणारे, असमाधानी, स्तोत्रे म्हणत भटकतात. विश्वकर्मा देव म्हणून जन्मला; मग गंधर्व दुसरा झाला; तिसऱ्याने, पित्याने, औषधी निर्माण केल्या आणि पाण्यांचा गर्भ अनेक ठिकाणी ठेवला. तो वेगवान, गर्जन करणारा, बळकट, वृषभासारखा, गडगडाट करणारा, लोकांना हलवणारा; विजयी, न पापण्या लवणारा, एकटा वीर, इंद्रासह शंभर सैन्यांचा पराभव करणारा. विजयी, न पापण्या लवणारे, उग्र, प्रवाही, हलवता न येणारे, धाडसी; इंद्रासह जिंक, एकत्र उभे राहा, बलवान, बाणधारी योद्ध्यांशी युद्ध करा. तो बाणहस्त, तलवारधारी, स्वामी, युद्धात सहभागी, इंद्र आणि त्याचा सैन्य; विजयशाली, सोमपान करणारा, बलवान, उग्रधनुष्य, विरोध करणाऱ्यांसोबत ठाम उभा आहे. हे बृहस्पती, रथावर फिर, राक्षस व शत्रूंचा नाश करणारा, त्यांना दूर ढकल; त्यांच्या सैन्यांचा नाश कर, युद्धात त्यांना चिरड, विजयशाली, आमच्या रथांचा रक्षणकर्ता आणि समृद्धी देणारा हो.