ധ്രുവാസി ധരുണാസ്തൃതാ വിശ്വകര്മണാ । മാ ത്വാ സമുദ്രഽഉദ് വധീന് മാ സുപര്ണോഽവ്യഥമാനാ പൃഥിവീം ദൃꣳഹ
നീ ഉറപ്പുള്ളതും, സർവ്വസൃഷ്ടികർത്താവാൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്. സമുദ്രം നിന്നെ ഹാനിക്കരുത്, വേഗത്തിൽ പറക്കുന്ന പക്ഷിയും നിന്നെ തൊടരുത്; ഭൂമിയെ അകമ്പടിയില്ലാതെ ദൃഢമാക്കൂ.
പ്രജാപതിഷ് ട്വാ സാദയത്വ് അപാ പൃഷ്ഠേ സമുദ്രസ്യേമന് । വ്യചസ്വതീം പ്രഥസ്വതീം പ്രഥസ്വ പൃഥിവ്യസി
പ്രജാപതി നിന്നെ വെള്ളത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്തും ഈ സമുദ്രത്തിലും കീഴടക്കട്ടെ. നീ വ്യാപിക്കൂ, വളരൂ, പ്രകാശിക്കൂ; നീ ഭൂമിയാണ്.
ഭൂര് അസി ഭൂമിര് അസ്യ് അദിതിര് അസി വിശ്വധായാ വിശ്വസ്യ ഭുവനസ്യ ധര്ത്രീ । പൃഥിവീം യച്ഛ പൃഥിവീം ദൃꣳഹ പൃഥിവീം മാ ഹിꣳസീഃ
നീ ഭൂവുമാണ്, ഭൂമിയും ആകുന്നു, നീ അദിതിയും ആകുന്നു, സർവ്വലോകങ്ങളെയും താങ്ങുന്നവളാണ്. ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കൂ, ഭൂമിയെ ദൃഢമാക്കൂ, ഭൂമിയെ ഹാനിക്കരുത്.
വിശ്വസ്മൈ പ്രാണായാപാനായ വ്യാനായോദാനായ പ്രതിഷ്ഠായൈ ചരിത്രായ । അഗ്നിഷ് ട്വാഭി പാതു മഹ്യാ സ്വസ്ത്യാ ഛര്ദിഷാ ശംതമേന തയാ ദേവതയാങ്ഗിരസ്വദ് ധ്രുവാ സീദ
സകല ശ്വാസത്തിനും, ഉള്ളശ്വാസത്തിനും പുറശ്വാസത്തിനും ഉയരുന്ന ശ്വാസത്തിനും, അടിസ്ഥാനത്തിനും സഞ്ചാരത്തിനും വേണ്ടി, അഗ്നി നിന്നെ എന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി സംരക്ഷിക്കട്ടെ; ഒരു കാവലും സമാധാനവും ആ ദൈവശക്തിയോടും അംഗിരസിന്റെ ശക്തിയോടും കൂടെ ഉറപ്പോടെ ഇരിക്കൂ.
കാണ്ഡാത്-കാണ്ഡാത് പ്രരോഹന്തീ പരുഷഃ-പരുഷസ് പരി । ഏവാ നോ ദൂര്വേ പ്ര തനു സഹസ്രേണ ശതേന ച
കാണ്ഡം കാണ്ഡം താണ്ടി വീണ്ടും വീണ്ടും മുളക്കുന്ന ദൂര്വാ പുല്ലേ, നൂറായിരം കൊമ്പുകളോടെ നീ ഞങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിക്കണമേ.
യാ ശതേന പ്രതനോഷി സഹസ്രേണ വിരോഹസി । തസ്യാസ് തേ ദേവീഷ്ടകേ വിധേമ ഹവിഷാ വയമ്
നൂറു വഴികളിലും ആയിരം വഴികളിലും നീ വളരുന്ന ദൈവീക ഇഷ്ടികേ, ഞങ്ങൾ നിനക്കായി ഹോമം അർപ്പിച്ച് വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
യാസ് തേ ഽ അഗ്നേ സൂര്യേ രുചോ ദിവമ് ആതന്വന്തി രശ്മിഭിഃ । താഭിര് നോ ഽ അദ്യ സര്വാഭീ രുചേ ജനായ നസ് കൃധി
അഗ്നേ, സൂര്യനിൽ നിന്നു നിന്റെ കിരണങ്ങൾ ആകാശത്തേക്കു വ്യാപിക്കുന്ന പ്രകാശങ്ങളാൽ, ഇന്നെനിക്കു എല്ലാ പ്രകാശവും നൽകൂ, ജനങ്ങളിൽ ഞങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കൂ.
യാ വോ ദേവാഃ സൂര്യേ രുചോ ഗോഷ്വ് അശ്വേഷു യാ രുചഃ । ഇന്ദ്രാഗ്നീ താഭിഃ സര്വാഭീ രുചം നോ ധത്ത ബൃഹസ്പതേ
ദേവന്മാരേ, സൂര്യനിൽ, പശുക്കളിലും കുതിരകളിലും ഉള്ള നിങ്ങളുടെ പ്രകാശങ്ങളാൽ, ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും ബ്രഹസ്പതിയും, ആ എല്ലാ പ്രകാശം ഞങ്ങളിലേക്ക് നൽകട്ടെ.
വിരാഡ് ജ്യോതിര് അധാരയത് । സ്വരാഡ് ജ്യോതിര് അധാരയത് । പ്രജാപതിഷ് ട്വാ സാദയതു പൃഷ്ഠേ പൃഥിവ്യാ ജ്യോതിഷ്മതീമ് । വിശ്വസ്മൈ പ്രാണായാപാനായ വ്യാനായ വിശ്വം ജ്യോതിര് യച്ഛ । അഗ്നിഷ്ടേ ഽധിപതിസ് തയാ ദേവതയാങ്ഗിരസ്വദ് ധ്രുവാ സീദ
സാമ്രാട്ട് പ്രകാശം സ്ഥാപിച്ചു; സ്വയംഭൂവുമായവൻ പ്രകാശം സ്ഥാപിച്ചു; പ്രജാപതി നിന്നെ ഭൂമിയുടെ മേൽ പ്രകാശത്തോടെ ഇരുത്തട്ടെ; എല്ലാ ജീവശ്വാസത്തിനും, ഉച്ച്വാസത്തിനും, വ്യാനത്തിനും പ്രകാശം നൽകൂ; അഗ്നേ, നീ അധിപതിയാണ്—ആ ദൈവത്വത്താൽ, അംഗിരസേ, ഉറപ്പോടെ ഇരിക്കൂ.
അഷാഢാസി സഹമാനാ സഹസ്വാരാതീഃ സഹസ്വ പൃതനായതഃ । സഹസ്രവീര്യാസി സാ മാ ജിന്വ ॥ 27 മധു വാതാ ഽ ഋതായതേ മധു ക്ഷരന്തി സിന്ധവഃ । മാധ്വീര് നഃ സന്ത്വ് ഓഷധീഃ
നീ അഷാഢയായവളാണ്, സഹനശക്തിയുള്ളവളും ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവളും പടയാളികളെ കീഴടക്കുന്നവളുമാണ്; നിനക്കായിരം ഗുണം ശക്തിയുണ്ട്—നിന്റെ കൂടെ ഞാൻ വിജയിക്കട്ടെ.
മധു നക്തമ് ഉതോഷസോ മധുമത് പാര്ഥിവꣳ രജഃ । മധു ദ്യൌര് അസ്തു നഃ പിതാ
രാത്രിയും ഉഷസ്സും മധുരമാണ്, ഭൂമിയിലെ ലോകവും മധുരമാണ്; ആകാശം, ഞങ്ങളുടെ പിതാവായത്, ഞങ്ങൾക്ക് മധുരമായിരിക്കട്ടെ.
മധുമാന് നോ വനസ്പതിര് മധുമാഁ൨ഽ അസ്തു സൂര്യഃ । മാധ്വീര് ഗാവോ ഭവന്തു നഃ
വനത്തിലെ വൃക്ഷം ഞങ്ങൾക്ക് മധുരമായിരിക്കട്ടെ, സൂര്യനും മധുരമായിരിക്കട്ടെ; ഞങ്ങളുടെ പശുക്കൾ മധുരം നിറഞ്ഞവയാകട്ടെ.
അപാം ഗമ്ഭന്ത് സീദ മാ ത്വാ സൂര്യോഽഭി താപ്സീന് മാഗ്നിര് വൈശ്വാനരഃ । അച്ഛിന്നപത്രാഃ പ്രജാ ഽ അനുവീക്ഷസ്വാനു ത്വാ ദിവ്യാ വൃഷ്ടിഃ സചതാമ്
നീ ജലത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ ഇരിക്കൂ; സൂര്യൻ നിന്നെ ചൂടിക്കരിയരുത്, അഗ്നി വൈശ്വാനരനും നിന്നെ ദഹിപ്പിക്കരുത്; നിന്റെ സന്തതികൾ ഒടിയാതെ തുടർന്നിരിക്കട്ടെ—ദിവ്യമായ മഴ നിന്നെ അനുഗമിക്കട്ടെ.
ത്രീന്ത് സമുദ്രാന്ത് സമ് അസൃപത് സ്വര്ഗാന് അപാം പതിര് വൃഷഭ ഽ ഇഷ്ടകാനാമ് । പുരീഷം വസാനഃ സുകൃതസ്യ ലോകേ തത്ര ഗച്ഛ യത്ര പൂര്വേ പരേതാഃ
ജലങ്ങളുടെ അധിപതിയും ഇഷ്ടികകളുടെ വൃഷഭനുമായവൻ മൂന്നു സമുദ്രങ്ങളിലൂടെയും സ്വർഗത്തിലൂടെയും ഒഴുകി, മലിനവസ്ത്രം ധരിച്ച്, സുകൃതലോകത്തിൽ—നിന്റെ പൂർവ്വികർ പോയിടത്തേക്ക് നീയും പോവുക.
മഹീ ദ്യൌഃ പൃഥിവീ ച ന ഽ ഇമം യജ്ഞം മിമിക്ഷതാമ് । പിപൃതാം നോ ഭരീമഭിഃ
മഹത്തായ ദ്യാവും ഭൂമിയും ഈ യജ്ഞം ഞങ്ങൾക്ക് അളന്നു നൽകട്ടെ; അവർ സമൃദ്ധിയോടെ ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കട്ടെ.
വിഷ്ണോഃ കര്മാണി പശ്യത യതോ വ്രതാനി പസ്പശേ । ഇന്ദ്രസ്യ യുജ്യഃ സഖാ
വിഷ്ണുവിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ കാണൂ, അവിടുന്ന് വ്രതങ്ങൾ പ്രസ്ഫുടമാകുന്നു; ഇന്ദ്രന്റെ യോജ്യനായ സ്നേഹിതനാണ് അവൻ.
ധ്രുവാസി ധരുണേതോ ജജ്ഞേ പ്രഥമമ് ഏഭ്യോ യോനിഭ്യോ ഽ അധി ജാതവേദാഃ । സ ഗായത്ര്യാ ത്രിഷ്ടുഭാനുഷ്ടുഭാ ച ദേവേഭ്യോ ഹവ്യം വഹതു പ്രജാനന്
നീ ദൃഢമായ അടിസ്ഥാനവും ആദ്യമായ ജനനവും ഉള്ളവളാണ്, ജാതവേദസേ; അവൻ അറിയുന്നവനായി ഗായത്രീ, ത്രിഷ്ടുപ്, അനുഷ്ടുപ് ചന്ദസ്സുകൾകൊണ്ട് ദേവന്മാർക്ക് ഹവ്യം എത്തിക്കട്ടെ.
ഇഷേ രായേ രമസ്വ സഹസേ ദ്യുമ്ന ഽ ഊര്ജേഽ അപത്യായ । സമ്രാഡ് അസി സ്വരാഡ് അസി സാരസ്വതൌ ത്വോത്സൌ പ്രാവതാമ്
പോഷണത്തിലും സമ്പത്തിലും ശക്തിയിലും മഹത്വത്തിലും വീര്യത്തിലും സന്താനത്തിലും ആനന്ദിക്കൂ; നീ സാമ്രാട്ടാണ്, സ്വയംഭൂവുമാണ്—സരസ്വതിയും ആ രണ്ട് നദികളും നിനക്ക് സമൃദ്ധി നൽകട്ടെ.
അഗ്നേ യുക്ഷ്വാ ഹി യേ തവാശ്വാസോ ദേവ സാധവഃ । അരം വഹന്തി മന്യവേ
അഗ്നേ, നിന്റെ നല്ല സ്വഭാവമുള്ള കുതിരകളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കൂ; അവ മനസ്സിൽ വേഗത്തിൽ ഹവ്യം എത്തിക്കുന്നു.
യുക്ഷ്വാ ഹി ദേവഹൂതമാഁ൨ഽ അശ്വാഁ൨ഽ അഗ്നേ രഥീര് ഇവ । നി ഹോതാ പൂര്വ്യഃ സദഃ
ദേവന്മാർ വിളിച്ച കുതിരകളെ അഗ്നേ, നീ കെട്ടിപ്പിടിക്കൂ, രഥികന്മാരെപ്പോലെ; പുരാതന ഹോതൃക്കാർ ആ സദസ്സിൽ ഇരിക്കട്ടെ.
സമ്യക് സ്രവന്തി സരിതോ ന ധേനാ ഽ അന്തര് ഹൃദാ മനസാ പൂയമാനാഃ । ഘൃതസ്യ ധാരാ ഽ അഭി ചാകശീമി ഹിരണ്യയോ വേതസോ മധ്യേ ഽ അഗ്നേഃ
നദികൾ പശുക്കളെപ്പോലെ ഐക്യമായി ഒഴുകുന്നു, ഹൃദയത്തിലും മനസ്സിലും ശുദ്ധിയോടെ; അഗ്നിയുടെ നടുവിൽ ഞാൻ നെയ്യിന്റെ ഒഴുക്കുകളും പൊന്നിൻ കിഴങ്ങുകളും കാണുന്നു.
ഋചേ ത്വാ രുചേ ത്വാ ഭാസേ ത്വാ ജ്യോതിഷേ ത്വാ । അഭൂദ് ഇദം വിശ്വസ്യ ഭുവനസ്യ വാജിനമ് അഗ്നേര് വൈശ്വാനരസ്യ ച
സ്തുതിക്കും പ്രകാശത്തിനും ഭാസ്വത്വത്തിനും വെളിച്ചത്തിനും നീ ഈ ലോകത്തിന്റെയും അഗ്നിയുടെയും വൈശ്വാനരന്റെയും വേഗമുള്ള കുതിരയായി ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു.
അഗ്നിര് ജ്യോതിഷാ ജ്യോതിഷ്മാന് രുക്മോ വര്ചസാ വര്ചസ്വാന് । സഹസ്രദാ ഽ അസി സഹസ്രായ ത്വാ
അഗ്നേ, നീ പ്രകാശത്തോടെ ദീപ്തനാണ്, പൊന്നിന്റെ തിളക്കത്തോടെ, മഹത്തായ ഭാസ്വത്വംകൊണ്ടു. നീ ആയിരം തരുന്നവനാണ്; ആയിരത്തിനായി നിന്നെ ഞങ്ങൾ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.
ആദിത്യം ഗര്ഭം പയസാ സമ് അങ്ധി സഹസ്രസ്യ പ്രതിമാം വിശ്വരൂപമ് । പരി വൃങ്ധി ഹരസാ മാഭി മꣳസ്ഥാഃ ശതായുഷം കൃണുഹി ചീയമാനഃ
സൂര്യന്റെ ഗർഭത്തിൽ പാൽപോലുള്ള സാരവും ചേർത്ത്, ആയിരത്തിന്റെ രൂപവും എല്ലായിടത്തും കാണുന്ന രൂപവും നൽകുക. ശക്തിയോടെ വളരുക, എങ്ങും തളരരുത്, നീ വളരുമ്പോൾ അവനെ നൂറു വയസ്സുള്ളവനാക്കുക.
വാതസ്യ ജൂതിം വരുണസ്യ നാഭിമ് അശ്വം ജജ്ഞാനꣳ സരിരസ്യ മധ്യേ । ശിശും നദീനാꣳ ഹരിമ് അദ്രിബുധ്നമ് അഗ്നേ മാ ഹിꣳസീഃ പരമേ വ്യോമന്
കാറ്റിന്റെ ചലനവും വരുണന്റെ നാഭിയും ശരീരത്തിന്റെ നടുവിൽ ജനിച്ച കുതിരയും നദികളുടെ കുഞ്ഞും പർവതത്തിൽ വേരുറപ്പിച്ച ഹരിതനും — അഗ്നേ, പരമാകാശത്തിൽ അവനെ ദോഷം ചെയ്യരുത്.
അജസ്രമ് ഇന്ദുമ് അരുഷം ഭുരണ്യുമ് അഗ്നിമ് ഈഡേ പൂര്വചിത്തിം നമോഭിഃ । സ പര്വഭിര് ഋതുശഃ കല്പമാനോ ഗാം മാ ഹിꣳസീര് അദിതിം വിരാജമ്
നിരന്തരവും ചുവപ്പും തിളക്കമുള്ളതുമായ, പ്രാചീന ജ്ഞാനമുള്ള അഗ്നിയെ ഞാൻ ഭക്തിയോടെ സ്തുതിക്കുന്നു. അവൻ കാലാനുസൃതമായി പർവതങ്ങളോടൊപ്പം ക്രമീകരിക്കുമ്പോൾ, ഭൂമിയെയും അദിതിയെയും പ്രകാശവതിയെയും ദോഷം ചെയ്യരുത്.
വരൂത്രീം ത്വഷ്ടുര് വരുണസ്യ നാഭിമ് അവിം ജജ്ഞാനാꣳ രജസഃ പരസ്മാത് । മഹീꣳ സാഹസ്രീമ് അസുരസ്യ മായാമ് അഗ്നേ മാ ഹിꣳസീഃ പരമേ വ്യോമന്
ത്വഷ്ടാവിന്റെ മറയും വരുണന്റെ നാഭിയും ഏറ്റവും ഉയർന്ന ലോകത്തിൽ ജനിച്ച ആടും, അസുരന്റെ മഹത്തായ ആയിരം മായകളും — അഗ്നേ, പരമാകാശത്തിൽ അവളെ ദോഷം ചെയ്യരുത്.
യോ ഽ അഗ്നിര് അഗ്നേര് അധിയ് അജായത ശോകാത് പൃഥിവ്യാ ഽ ഉത വാ ദിവസ് പരി । യേന പ്രജാ വിശ്വകര്മാ ജജാന തമ് അഗ്നേ ഹേഡഃ പരി തേ വൃണക്തു
അഗ്നിയിൽ നിന്നു അഗ്നി ജനിച്ചു, ഭൂമിയുടെ ചൂടിൽ നിന്നോ ആകാശത്തിൽ നിന്നോ. അതിനാൽ സൃഷ്ടാവൻ എല്ലാ സൃഷ്ടികളും സൃഷ്ടിച്ചു. അഗ്നേ, നിന്റെ അനുഗ്രഹം അവനെ വളയട്ടെ.
ചിത്രം ദേവാനാമ് ഉദ് അഗാദ് അനീകം ചക്ഷുര് മിത്രസ്യ വരുണസ്യാഗ്നേഃ । ആപ്രാ ദ്യാവാപൃഥിവീ ഽ അന്തരിക്ഷꣳ സൂര്യ ഽ ആത്മാ ജഗതസ് തസ്ഥുഷശ് ച
ദേവന്മാരുടെ അത്ഭുതകരമായ മുഖം ഉദിച്ചു, മിത്രനും വരുണനും അഗ്നിയും കാണുന്ന കണ്ണായി. ആകാശവും ഭൂമിയും അന്തരീക്ഷവും നിറയുന്നു — സൂര്യൻ സഞ്ചരിക്കുന്നതിന്റെയും നിലകൊള്ളുന്നതിന്റെയും ആത്മാവാണ്.
മധുശ് ച മാധവശ് ച വാസന്തികാവ് ഋതൂ ഽ അഗ്നേര് അന്തഃശ്ലേഷോഽസി കല്പേതാം ദ്യാവാപൃഥിവീ കല്പന്താമ് ആപ ഽ ഓഷധയഃ കല്പന്താമ് അഗ്നയഃ പൃഥങ് നമ ജ്യൈഷ്ഠ്യായ സവ്രതാഃ । യേ ഽ അഗ്നയഃ സമനസോ ഽന്തരാ ദ്യാവാപൃഥിവീ ഽ ഇമേ വാസന്തികാവ് ഋതൂ ഽഅഭികല്പമാനാ ഽ ഇന്ദ്രമ് ഇവ ദേവാ ഽ അഭിസംവിശന്തു തയാ ദേവതയാങ്ഗിരസ്വദ് ധ്രുവേ സീദതമ്
മധു, മാധവം എന്ന വസന്തകാലങ്ങൾ അഗ്നിയിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നു; ദ്യാവാപൃഥിവികൾ ഒരുക്കപ്പെടട്ടെ, വെള്ളവും ഔഷധികളും ഒരുക്കപ്പെടട്ടെ, ഓരോ അഗ്നിയും തങ്ങളുടെ വ്രതത്തോടൊപ്പം ശ്രേഷ്ഠതയ്ക്കായി ഒരുക്കപ്പെടട്ടെ; ആ അഗ്നികൾ മനസ്സിൽ ഐക്യമായി, ദ്യാവാപൃഥിവികൾക്കിടയിൽ, വസന്തകാലങ്ങൾ, ദേവന്മാർ ഇന്ദ്രനെ സമീപിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളിലേക്ക് വരട്ടെ; ആ ദൈവത്വത്താൽ, അംഗിരസേ, ഉറപ്പോടെ ഇരിക്കൂ.