നമോഽസ്തു സര്പേഭ്യോ യേ കേ ച പൃഥിവീമ് അനു । യേ ഽ അന്തരിക്ഷേ യേ ദിവി തേഭ്യഃ സര്പേഭ്യോ നമഃ
ഭൂമിയിൽ ഉള്ള എല്ലാ പാമ്പുകൾക്കും, അന്തരീക്ഷത്തിലും ആകാശത്തിലും ഉള്ളവർക്കും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; അവർക്കെല്ലാം വന്ദനം.
യാ ഽ ഇഷവോ യാതുധാനാനാം യേ വാ വനസ്പതീꣳ൧ ഽരനു । യേ വാവടഷു ശേരതേ തേഭ്യഃ സര്പേഭ്യോ നമഃ
യാതുദാനന്മാരുടെ അമ്പുകൾക്കും, മരങ്ങളിൽ ഉള്ളവർക്കും, കുഴികളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവർക്കും, ആ പാമ്പുകൾക്ക് ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
യേ വാമീ രോചനേ ദിവോ യേ വാ സൂര്യസ്യ രശ്മിഷു । യേഷാമ് അപ്സു സദസ് കൃതം തേഭ്യഃ സര്പേഭ്യോ നമഃ
നിങ്ങളുടെ ആകാശത്തിലെ പ്രകാശഭാഗത്തുള്ളവർക്കും, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളിലിരിക്കുന്നവർക്കും, ജലത്തിൽ വാസസ്ഥാനം ഉള്ളവർക്കും, ആ പാമ്പുകൾക്ക് ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
കൃണുഷ്വ പാജഃ പ്രസിതിം ന പൃഥ്വീം യാഹി രാജേവാമവാഁ൨ ഽ ഇഭേന । തൃഷ്വീമ് അനു പ്രസിതിം ദ്രൂണാനോ ഽസ്താസി വിധ്യ രക്ഷസസ് തപിഷ്ഠൈഃ
നീ ഭൂമിപോലെ ഒരു വഴി സൃഷ്ടിക്കൂ; രാജാവിന്റെ ആനപോലെ മുന്നോട്ട് പോ. ആ വഴിയിൽ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിച്ച് ഉറച്ചുനിൽക്കൂ; ഏറ്റവും ഭയങ്കര ആയുധങ്ങളാൽ ശത്രുക്കളെ തകർക്കൂ.
തവ ഭ്രമാസ ഽ ആശുയാ പതന്ത്യ് അനു സ്പൃശ ധൃഷതാ ശോശുചാനഃ । തപൂꣳഷ്യ് അഗ്നേ ജുഹ്വാ പതങ്ഗാന് അസംദിതോ വി സൃജ വിഷ്വഗ് ഉല്കാഃ
നിന്റെ ചിങ്ങങ്ങൾ വേഗത്തിൽ പറക്കുന്നു; ധൈര്യത്തോടെ സ്പർശിച്ച് കത്തിച്ചു കളയൂ. അഗ്നേ, നിന്റെ ജ്വാലകൾ എല്ലായിടത്തും വിടർത്തൂ, തീയുടെ കണികൾ എങ്ങോട്ടും പടർത്തൂ, മടിയില്ലാതെ ചിതറിക്കൂ.
പ്രതി സ്പശോ വി സൃജ തൂര്ണിതമോ ഭവാ പായുര് വിശോ ഽ അസ്യാ അദബ്ധഃ । യോ നോ ദൂരേ ഽ അഘശꣳസോ യോ ഽ അന്ത്യ് അഗ്നേ മാകിഷ് ടേ വ്യഥിര് ആ ദധര്ഷീത്
നിന്റെ കിരണങ്ങൾ വിടർത്തൂ, ഏറ്റവും വേഗവാനായ രക്ഷകനാവൂ; ഈ ജനതയെ ആരും തോൽപ്പിക്കരുത്. അകലെ നിന്നോ അടുത്ത് നിന്നോ ദോഷം വരുത്തുന്നവരെ, അഗ്നേ, ആരും ഞങ്ങളെ കീഴടക്കരുത്.
ഉദ് അഗ്നേ തിഷ്ഠ പ്രത്യ് ആ തനുഷ്വ ന്യ് അമിത്രാഁ൨ ഽ ഓഷതാത് തിഗ്മഹേതേ । യോ നോ ഽ അരാതിꣳ സമിധാന ചക്രേ നീചാ തം ധക്ഷ്യ് അതസം ന ശുഷ്കമ്
അഗ്നേ, ഉയർന്ന് നില്ക്കൂ, നിന്റെ ശക്തി വ്യാപിപ്പിക്കൂ; ശത്രുക്കൾ നിന്റെ മൂർച്ചയിൽ അകറ്റപ്പെടട്ടെ. ഞങ്ങളോട് വൈരാഗ്യം കാണിക്കുന്നവരെ, ഉണങ്ങിയ കട്ടിലുപോലെ, തീയിൽ കത്തിച്ചു കളയൂ.
ഊര്ധ്വോ ഭവ പ്രതി വിധ്യാധ്യ് അസ്മദ് ആവിഷ് കൃണുഷ്വ ദൈവ്യാന്യ് അഗ്നേ । അവ സ്ഥിരാ തനുഹി യാതുജൂനാം ജാമിമ് അജാമിം പ്ര മൃണീഹി ശത്രൂന് । അഗ്നേഷ് ട്വാ തേജസാ സാദയാമി
നീ നേരെ ഉയർന്ന്, ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് തിരിച്ചടിക്കൂ; ദൈവശക്തികൾ വെളിപ്പെടുത്തൂ, അഗ്നേ. യാതുയുക്തരുടെ കെട്ടുകൾ നീക്കംചെയ്യൂ, ജനിച്ചവരുടെയും ജനിക്കാത്തവരുടെയും വംശം നശിപ്പിക്കൂ, ശത്രുക്കളെ തകർക്കൂ. അഗ്നേ, നിന്റെ തേജസ്സാൽ ഞാൻ അവരെ കീഴടക്കുന്നു.
അഗ്നിര് മൂര്ധാ ദിവഃ കകുത് പതിഃ പൃഥിവ്യാ ഽ അയമ് । അപാꣳ രേതാꣳസി ജിന്വതി । ഇന്ദ്രസ്യ ത്വൌജസാ സാദയാമി
അഗ്നി ആകാശത്തിന്റെ മുടിയുമാണ്, ഭൂമിയുടെ അധിപനുമാണ്; അവൻ വെള്ളത്തിന്റെ വിത്തുകൾ വളർത്തുന്നു. ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തിയാൽ ഞാൻ അവരെ കീഴടക്കുന്നു.
ഭുവോ യജ്ഞസ്യ രജസശ് ച നേതാ യത്രാ നിയുദ്ഭിഃ സചസേ ശിവാഭിഃ । ദിവി മൂര്ധാനം ദധിഷേ സ്വര്ഷാം ജിഹ്വാമ് അഗ്നേ ചക്രിഷേ ഹവ്യവാഹമ്
നീ യജ്ഞത്തിന്റെയും ലോകത്തിന്റെയും നേതാവാണ്, അവിടെ നീ ശുഭമായ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ചേരുന്നു. നീ ആകാശത്തിൽ തലയും സൂര്യനിൽ നാവും സ്ഥാപിച്ചു; അഗ്നേ, നീ ഹോമം ഏറ്റുപറയുന്നവനായി മാറി.
ധ്രുവാസി ധരുണാസ്തൃതാ വിശ്വകര്മണാ । മാ ത്വാ സമുദ്രഽഉദ് വധീന് മാ സുപര്ണോഽവ്യഥമാനാ പൃഥിവീം ദൃꣳഹ
നീ ഉറപ്പുള്ളതും, സർവ്വസൃഷ്ടികർത്താവാൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്. സമുദ്രം നിന്നെ ഹാനിക്കരുത്, വേഗത്തിൽ പറക്കുന്ന പക്ഷിയും നിന്നെ തൊടരുത്; ഭൂമിയെ അകമ്പടിയില്ലാതെ ദൃഢമാക്കൂ.
പ്രജാപതിഷ് ട്വാ സാദയത്വ് അപാ പൃഷ്ഠേ സമുദ്രസ്യേമന് । വ്യചസ്വതീം പ്രഥസ്വതീം പ്രഥസ്വ പൃഥിവ്യസി
പ്രജാപതി നിന്നെ വെള്ളത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്തും ഈ സമുദ്രത്തിലും കീഴടക്കട്ടെ. നീ വ്യാപിക്കൂ, വളരൂ, പ്രകാശിക്കൂ; നീ ഭൂമിയാണ്.
ഭൂര് അസി ഭൂമിര് അസ്യ് അദിതിര് അസി വിശ്വധായാ വിശ്വസ്യ ഭുവനസ്യ ധര്ത്രീ । പൃഥിവീം യച്ഛ പൃഥിവീം ദൃꣳഹ പൃഥിവീം മാ ഹിꣳസീഃ
നീ ഭൂവുമാണ്, ഭൂമിയും ആകുന്നു, നീ അദിതിയും ആകുന്നു, സർവ്വലോകങ്ങളെയും താങ്ങുന്നവളാണ്. ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കൂ, ഭൂമിയെ ദൃഢമാക്കൂ, ഭൂമിയെ ഹാനിക്കരുത്.
വിശ്വസ്മൈ പ്രാണായാപാനായ വ്യാനായോദാനായ പ്രതിഷ്ഠായൈ ചരിത്രായ । അഗ്നിഷ് ട്വാഭി പാതു മഹ്യാ സ്വസ്ത്യാ ഛര്ദിഷാ ശംതമേന തയാ ദേവതയാങ്ഗിരസ്വദ് ധ്രുവാ സീദ
സകല ശ്വാസത്തിനും, ഉള്ളശ്വാസത്തിനും പുറശ്വാസത്തിനും ഉയരുന്ന ശ്വാസത്തിനും, അടിസ്ഥാനത്തിനും സഞ്ചാരത്തിനും വേണ്ടി, അഗ്നി നിന്നെ എന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി സംരക്ഷിക്കട്ടെ; ഒരു കാവലും സമാധാനവും ആ ദൈവശക്തിയോടും അംഗിരസിന്റെ ശക്തിയോടും കൂടെ ഉറപ്പോടെ ഇരിക്കൂ.
കാണ്ഡാത്-കാണ്ഡാത് പ്രരോഹന്തീ പരുഷഃ-പരുഷസ് പരി । ഏവാ നോ ദൂര്വേ പ്ര തനു സഹസ്രേണ ശതേന ച
കാണ്ഡം കാണ്ഡം താണ്ടി വീണ്ടും വീണ്ടും മുളക്കുന്ന ദൂര്വാ പുല്ലേ, നൂറായിരം കൊമ്പുകളോടെ നീ ഞങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിക്കണമേ.
യാ ശതേന പ്രതനോഷി സഹസ്രേണ വിരോഹസി । തസ്യാസ് തേ ദേവീഷ്ടകേ വിധേമ ഹവിഷാ വയമ്
നൂറു വഴികളിലും ആയിരം വഴികളിലും നീ വളരുന്ന ദൈവീക ഇഷ്ടികേ, ഞങ്ങൾ നിനക്കായി ഹോമം അർപ്പിച്ച് വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
യാസ് തേ ഽ അഗ്നേ സൂര്യേ രുചോ ദിവമ് ആതന്വന്തി രശ്മിഭിഃ । താഭിര് നോ ഽ അദ്യ സര്വാഭീ രുചേ ജനായ നസ് കൃധി
അഗ്നേ, സൂര്യനിൽ നിന്നു നിന്റെ കിരണങ്ങൾ ആകാശത്തേക്കു വ്യാപിക്കുന്ന പ്രകാശങ്ങളാൽ, ഇന്നെനിക്കു എല്ലാ പ്രകാശവും നൽകൂ, ജനങ്ങളിൽ ഞങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കൂ.
യാ വോ ദേവാഃ സൂര്യേ രുചോ ഗോഷ്വ് അശ്വേഷു യാ രുചഃ । ഇന്ദ്രാഗ്നീ താഭിഃ സര്വാഭീ രുചം നോ ധത്ത ബൃഹസ്പതേ
ദേവന്മാരേ, സൂര്യനിൽ, പശുക്കളിലും കുതിരകളിലും ഉള്ള നിങ്ങളുടെ പ്രകാശങ്ങളാൽ, ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും ബ്രഹസ്പതിയും, ആ എല്ലാ പ്രകാശം ഞങ്ങളിലേക്ക് നൽകട്ടെ.
വിരാഡ് ജ്യോതിര് അധാരയത് । സ്വരാഡ് ജ്യോതിര് അധാരയത് । പ്രജാപതിഷ് ട്വാ സാദയതു പൃഷ്ഠേ പൃഥിവ്യാ ജ്യോതിഷ്മതീമ് । വിശ്വസ്മൈ പ്രാണായാപാനായ വ്യാനായ വിശ്വം ജ്യോതിര് യച്ഛ । അഗ്നിഷ്ടേ ഽധിപതിസ് തയാ ദേവതയാങ്ഗിരസ്വദ് ധ്രുവാ സീദ
സാമ്രാട്ട് പ്രകാശം സ്ഥാപിച്ചു; സ്വയംഭൂവുമായവൻ പ്രകാശം സ്ഥാപിച്ചു; പ്രജാപതി നിന്നെ ഭൂമിയുടെ മേൽ പ്രകാശത്തോടെ ഇരുത്തട്ടെ; എല്ലാ ജീവശ്വാസത്തിനും, ഉച്ച്വാസത്തിനും, വ്യാനത്തിനും പ്രകാശം നൽകൂ; അഗ്നേ, നീ അധിപതിയാണ്—ആ ദൈവത്വത്താൽ, അംഗിരസേ, ഉറപ്പോടെ ഇരിക്കൂ.
അഷാഢാസി സഹമാനാ സഹസ്വാരാതീഃ സഹസ്വ പൃതനായതഃ । സഹസ്രവീര്യാസി സാ മാ ജിന്വ ॥ 27 മധു വാതാ ഽ ഋതായതേ മധു ക്ഷരന്തി സിന്ധവഃ । മാധ്വീര് നഃ സന്ത്വ് ഓഷധീഃ
നീ അഷാഢയായവളാണ്, സഹനശക്തിയുള്ളവളും ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവളും പടയാളികളെ കീഴടക്കുന്നവളുമാണ്; നിനക്കായിരം ഗുണം ശക്തിയുണ്ട്—നിന്റെ കൂടെ ഞാൻ വിജയിക്കട്ടെ.
മധു നക്തമ് ഉതോഷസോ മധുമത് പാര്ഥിവꣳ രജഃ । മധു ദ്യൌര് അസ്തു നഃ പിതാ
രാത്രിയും ഉഷസ്സും മധുരമാണ്, ഭൂമിയിലെ ലോകവും മധുരമാണ്; ആകാശം, ഞങ്ങളുടെ പിതാവായത്, ഞങ്ങൾക്ക് മധുരമായിരിക്കട്ടെ.
മധുമാന് നോ വനസ്പതിര് മധുമാഁ൨ഽ അസ്തു സൂര്യഃ । മാധ്വീര് ഗാവോ ഭവന്തു നഃ
വനത്തിലെ വൃക്ഷം ഞങ്ങൾക്ക് മധുരമായിരിക്കട്ടെ, സൂര്യനും മധുരമായിരിക്കട്ടെ; ഞങ്ങളുടെ പശുക്കൾ മധുരം നിറഞ്ഞവയാകട്ടെ.
അപാം ഗമ്ഭന്ത് സീദ മാ ത്വാ സൂര്യോഽഭി താപ്സീന് മാഗ്നിര് വൈശ്വാനരഃ । അച്ഛിന്നപത്രാഃ പ്രജാ ഽ അനുവീക്ഷസ്വാനു ത്വാ ദിവ്യാ വൃഷ്ടിഃ സചതാമ്
നീ ജലത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ ഇരിക്കൂ; സൂര്യൻ നിന്നെ ചൂടിക്കരിയരുത്, അഗ്നി വൈശ്വാനരനും നിന്നെ ദഹിപ്പിക്കരുത്; നിന്റെ സന്തതികൾ ഒടിയാതെ തുടർന്നിരിക്കട്ടെ—ദിവ്യമായ മഴ നിന്നെ അനുഗമിക്കട്ടെ.
ത്രീന്ത് സമുദ്രാന്ത് സമ് അസൃപത് സ്വര്ഗാന് അപാം പതിര് വൃഷഭ ഽ ഇഷ്ടകാനാമ് । പുരീഷം വസാനഃ സുകൃതസ്യ ലോകേ തത്ര ഗച്ഛ യത്ര പൂര്വേ പരേതാഃ
ജലങ്ങളുടെ അധിപതിയും ഇഷ്ടികകളുടെ വൃഷഭനുമായവൻ മൂന്നു സമുദ്രങ്ങളിലൂടെയും സ്വർഗത്തിലൂടെയും ഒഴുകി, മലിനവസ്ത്രം ധരിച്ച്, സുകൃതലോകത്തിൽ—നിന്റെ പൂർവ്വികർ പോയിടത്തേക്ക് നീയും പോവുക.
മഹീ ദ്യൌഃ പൃഥിവീ ച ന ഽ ഇമം യജ്ഞം മിമിക്ഷതാമ് । പിപൃതാം നോ ഭരീമഭിഃ
മഹത്തായ ദ്യാവും ഭൂമിയും ഈ യജ്ഞം ഞങ്ങൾക്ക് അളന്നു നൽകട്ടെ; അവർ സമൃദ്ധിയോടെ ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കട്ടെ.
വിഷ്ണോഃ കര്മാണി പശ്യത യതോ വ്രതാനി പസ്പശേ । ഇന്ദ്രസ്യ യുജ്യഃ സഖാ
വിഷ്ണുവിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ കാണൂ, അവിടുന്ന് വ്രതങ്ങൾ പ്രസ്ഫുടമാകുന്നു; ഇന്ദ്രന്റെ യോജ്യനായ സ്നേഹിതനാണ് അവൻ.
ധ്രുവാസി ധരുണേതോ ജജ്ഞേ പ്രഥമമ് ഏഭ്യോ യോനിഭ്യോ ഽ അധി ജാതവേദാഃ । സ ഗായത്ര്യാ ത്രിഷ്ടുഭാനുഷ്ടുഭാ ച ദേവേഭ്യോ ഹവ്യം വഹതു പ്രജാനന്
നീ ദൃഢമായ അടിസ്ഥാനവും ആദ്യമായ ജനനവും ഉള്ളവളാണ്, ജാതവേദസേ; അവൻ അറിയുന്നവനായി ഗായത്രീ, ത്രിഷ്ടുപ്, അനുഷ്ടുപ് ചന്ദസ്സുകൾകൊണ്ട് ദേവന്മാർക്ക് ഹവ്യം എത്തിക്കട്ടെ.
ഇഷേ രായേ രമസ്വ സഹസേ ദ്യുമ്ന ഽ ഊര്ജേഽ അപത്യായ । സമ്രാഡ് അസി സ്വരാഡ് അസി സാരസ്വതൌ ത്വോത്സൌ പ്രാവതാമ്
പോഷണത്തിലും സമ്പത്തിലും ശക്തിയിലും മഹത്വത്തിലും വീര്യത്തിലും സന്താനത്തിലും ആനന്ദിക്കൂ; നീ സാമ്രാട്ടാണ്, സ്വയംഭൂവുമാണ്—സരസ്വതിയും ആ രണ്ട് നദികളും നിനക്ക് സമൃദ്ധി നൽകട്ടെ.
അഗ്നേ യുക്ഷ്വാ ഹി യേ തവാശ്വാസോ ദേവ സാധവഃ । അരം വഹന്തി മന്യവേ
അഗ്നേ, നിന്റെ നല്ല സ്വഭാവമുള്ള കുതിരകളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കൂ; അവ മനസ്സിൽ വേഗത്തിൽ ഹവ്യം എത്തിക്കുന്നു.
മധുശ് ച മാധവശ് ച വാസന്തികാവ് ഋതൂ ഽ അഗ്നേര് അന്തഃശ്ലേഷോഽസി കല്പേതാം ദ്യാവാപൃഥിവീ കല്പന്താമ് ആപ ഽ ഓഷധയഃ കല്പന്താമ് അഗ്നയഃ പൃഥങ് നമ ജ്യൈഷ്ഠ്യായ സവ്രതാഃ । യേ ഽ അഗ്നയഃ സമനസോ ഽന്തരാ ദ്യാവാപൃഥിവീ ഽ ഇമേ വാസന്തികാവ് ഋതൂ ഽഅഭികല്പമാനാ ഽ ഇന്ദ്രമ് ഇവ ദേവാ ഽ അഭിസംവിശന്തു തയാ ദേവതയാങ്ഗിരസ്വദ് ധ്രുവേ സീദതമ്
മധു, മാധവം എന്ന വസന്തകാലങ്ങൾ അഗ്നിയിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നു; ദ്യാവാപൃഥിവികൾ ഒരുക്കപ്പെടട്ടെ, വെള്ളവും ഔഷധികളും ഒരുക്കപ്പെടട്ടെ, ഓരോ അഗ്നിയും തങ്ങളുടെ വ്രതത്തോടൊപ്പം ശ്രേഷ്ഠതയ്ക്കായി ഒരുക്കപ്പെടട്ടെ; ആ അഗ്നികൾ മനസ്സിൽ ഐക്യമായി, ദ്യാവാപൃഥിവികൾക്കിടയിൽ, വസന്തകാലങ്ങൾ, ദേവന്മാർ ഇന്ദ്രനെ സമീപിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളിലേക്ക് വരട്ടെ; ആ ദൈവത്വത്താൽ, അംഗിരസേ, ഉറപ്പോടെ ഇരിക്കൂ.