ദിഗ്ഭ്യഃ സ്വാഹാ । ചന്ദ്രായ സ്വാഹാ । നക്ഷത്രേഭ്യഃ സ്വാഹാ । അദ്ഭ്യഃ സ്വാഹാ । വരുണായ സ്വാഹാ । നാഭ്യൈ സ്വാഹാ । പൂതായ സ്വാഹാ
ദിശകൾക്കു സ്വാഹാ; ചന്ദ്രനു സ്വാഹാ; നക്ഷത്രങ്ങൾക്കു സ്വാഹാ; ജലങ്ങൾക്കു സ്വാഹാ; വരുണനു സ്വാഹാ; നാഭിക്കു സ്വാഹാ; ശുദ്ധനു സ്വാഹാ.
വാചേ സ്വാഹാ । പ്രാണായ സ്വാഹാ । പ്രാണായ സ്വാഹാ । ചക്ഷുഷേ സ്വാഹാ । ചക്ഷുഷേ സ്വാഹാ । ശ്രോത്രായ സ്വാഹാ । ശ്രോത്രായ സ്വാഹാ
വാക്കിനു സ്വാഹാ; ശ്വാസത്തിനു സ്വാഹാ; ശ്വാസത്തിനു സ്വാഹാ; കണ്ണിനു സ്വാഹാ; കണ്ണിനു സ്വാഹാ; ചെവിയ്ക്കു സ്വാഹാ; ചെവിയ്ക്കു സ്വാഹാ.
മനസഃ കാമമ് ആകൂതിം വാചഃ സത്യമ് അശീയ । പശൂനാꣳ രൂപമ് അന്നസ്യ രസോ യശഃ ശ്രീഃ ശ്രയതാം മയി സ്വാഹാ ॥ 5 പ്രജാപതിഃ സംഭ്രിയമാണഃ സമ്രാട് സംഭൃതോ വൈശ്വദേവഃ സꣳസന്നോ ഘര്മഃ പ്രവൃക്തസ് തേജ ഽ ഉദ്യത ഽ ആശ്വിനഃ പയസ്യാ നീയമാനേ പൌഷ്ണോ വിഷ്യന്ദമാനേ മാരുതഃ ക്ലഥന് । മൈത്രഃ ശരസി സംതായ്യമാനേ വായവ്യോ ഹ്രിയമാണ ഽ ആഗ്നേയോ ഹൂയമാനോ വാഗ്ഘുതഃ
മനസ്സിന്റെ ആഗ്രഹവും വാക്കിന്റെ ഉദ്ദേശവും വാക്കിന്റെ സത്യവും ഞാൻ നേടട്ടെ; മൃഗങ്ങളുടെ രൂപവും അന്നത്തിന്റെ രുചിയും കീർത്തിയും ഐശ്വര്യവും എന്നിൽ വസിക്കട്ടെ. സ്വാഹാ.
സവിതാ പ്രഥമേ ഽഹന്ന് അഗ്നിര് ദ്വിതീയേ വായുസ് തൃതീയ ഽ ആദിത്യശ് ചതുര്ഥേ ചന്ദ്രമാഃ പഞ്ചമ ഽ ഋതുഃ ഷഷ്ഠേ മരുതഃ സപ്തമേ ബൃഹസ്പതിര് അഷ്ടമേ । മിത്രോ നവമേ വരുണോ ദശമ ഽ ഇന്ദ്ര ഽ ഏകാദശേ വിശ്വേ ദേവാ ദ്വാദശേ
ആദ്യദിവസം സവിറ്റാവ്, രണ്ടാം ദിവസം അഗ്നി, മൂന്നാം ദിവസം വായു, നാലാം ദിവസം ആദിത്യൻ, അഞ്ചാം ദിവസം ചന്ദ്രൻ, ആറാം ദിവസം ঋതു, ഏഴാം ദിവസം മരുത്, എട്ടാം ദിവസം ബൃഹസ്പതി; ഒമ്പതാം ദിവസം മിത്രൻ, പത്താം ദിവസം വരുണൻ, പതിനൊന്നാം ദിവസം ഇന്ദ്രൻ, പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം എല്ലാ ദേവന്മാരും.
ഉഗ്രശ് ച ഭീമശ് ച ധ്വാന്തശ് ച ധുനിശ് ച । സാസഹ്വാꣳശ് ചാഭിയുഗ്വാ ച വിക്ഷിപഃ സ്വാഹാ ॥ 39. 8 അഗ്നിꣳ ഹൃദയേനാശനിꣳ ഹൃദയാഗ്രേണ പശുപതിം കൃത്സ്നഹൃദയേന ഭവം യക്നാ । ശര്വം മതസ്നാഭ്യാമ് ഈശാനം മന്യുനാ മഹാദേവമ് അന്തഃപര്ശവ്യേനോഗ്രം ദേവം വനിഷ്ഠുനാ വസിഷ്ഠഹനുഃ ശിങ്ഗീനി കോശ്യാഭ്യാമ്
ഭയങ്കരനും ഭീഷണനും ഇരുട്ടും കുലുക്കുന്നവനും ജയിക്കുന്നവനും ആക്രമിക്കുന്നവനും ചിതറിക്കുന്നവനും—സ്വാഹാ.
ഉഗ്രം ലോഹിതേന മിത്രꣳ സൌവ്രത്യേന രുദ്രം ദൌര്വ്രത്യേനേന്ദ്രം പ്രക്രീഡേന മരുതോ ബലേന സാധ്യാന് പ്രമുദാ । ഭവസ്യ കണ്ഠ്യꣳ രുദ്രസ്യാന്തഃപാര്ശ്വ്യം മഹാദേവസ്യ യകൃച് ഛര്വസ്യ വനിഷ്ഠുഃ പശുപതേഃ പുരീതത്
ചുവപ്പോടെ ഭയങ്കരൻ, നല്ല വ്രതത്തോടുകൂടി സുഹൃത്ത്, ദുഷ്വ്രതത്തോടുകൂടി രുദ്രൻ, കളിയോടെ ഇന്ദ്രൻ, ശക്തിയോടെ മരുത്, സന്തോഷത്തോടുകൂടി സാധ്യർ; ഭവന്റെ കഴുത്തിൽ, രുദ്രന്റെ വശത്ത്, മഹാദേവന്റെ കരളിൽ, ശർവന്റെ പിൻഭാഗത്ത്, പശുപതിയുടെ വയറ്റിൽ.
ലോമഭ്യഃ സ്വാഹാ ലോമഭ്യഃ സ്വാഹാ ത്വചേ സ്വാഹാ ത്വചേ സ്വാഹാ ലോഹിതായ സ്വാഹാ ലോഹിതായ സ്വാഹാ മേദോഭ്യഃ സ്വാഹാ മേദോഭ്യഃ സ്വാഹാ । മാꣳസേഭ്യഃ സ്വാഹാ മാꣳസേഭ്യഃ സ്വാഹാ സ്നാവഭ്യഃ സ്വാഹാ സ്നാവഭ്യഃ സ്വാഹാസ്ഥഭ്യഃ സ്വാഹാസ്ഥഭ്യഃ സ്വാഹാ മജ്ജഭ്യഃ സ്വാഹാ മജ്ജഭ്യഃ സ്വാഹാ । രേതസേ സ്വാഹാ പായവേ സ്വാഹാ
ആയാസായ സ്വാഹാ പ്രായാസായ സ്വാഹാ സംയാസായ സ്വാഹാ വിയാസായ സ്വാഹോദ്യാസായ സ്വാഹാ । ശുചേ സ്വാഹാ ശോചതേ സ്വാഹാ ശോചമാനായ സ്വാഹാ ശോകായ സ്വാഹാ
ശ്രമത്തിനും സ്വാഹാ, അധികശ്രമത്തിനും സ്വാഹാ, ഐക്യത്തിനും സ്വാഹാ, വേർപാടിനും സ്വാഹാ, ഉയർച്ചയ്ക്കും സ്വാഹാ; ശുദ്ധിക്കു സ്വാഹാ, പ്രകാശത്തിനും സ്വാഹാ, പ്രകാശിക്കുന്നവന്നു സ്വാഹാ, ദുഃഖത്തിനും സ്വാഹാ.
തപസേ സ്വാഹാ തപ്യതേ സ്വാഹാ തപ്യമാനായ സ്വാഹാ തപ്തായ സ്വാഹാ ഘര്മായ സ്വാഹാ । നിഷ്കൃത്യൈ സ്വാഹാ പ്രായശ്ചിത്ത്യൈ സ്വാഹാ ഭേഷജായ സ്വാഹാ
തപസ്സിന് സമർപ്പണം, തപസ്സ് ചെയ്യുന്നവർക്കും സമർപ്പണം, തപസ്സിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർക്കും സമർപ്പണം, തപസ്സിൽ പൂർണ്ണമായവർക്കും സമർപ്പണം, ചൂടിന് സമർപ്പണം, പാപപരിഹാരത്തിനും പ്രായശ്ചിത്തത്തിനും സമർപ്പണം, രോഗശാന്തിക്കായി സമർപ്പണം.
യമായ സ്വാഹാന്തകായ സ്വാഹാ മൃത്യവേ സ്വാഹാ ബ്രഹ്മണേ സ്വാഹാ ബ്രഹ്മഹത്യായൈ സ്വാഹാ വിശ്വേഭ്യോ ദേവേഭ്യഃ സ്വാഹാ ദ്യാവാപൃഥിവീഭ്യാꣳ സ്വാഹാ
യമന് സമർപ്പണം, അന്തകനായവർക്കും സമർപ്പണം, മരണത്തിനും സമർപ്പണം, ബ്രഹ്മാവിന് സമർപ്പണം, ബ്രഹ്മഹത്യയ്ക്ക് സമർപ്പണം, എല്ലാ ദേവന്മാർക്കും സമർപ്പണം, ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും സമർപ്പണം.
{ഈശാവാ.ഉപ. കാണ്വ1} ഈശാ വാസ്യമ് ഇദꣳ സര്വം യത് കിം ച ജഗത്യാം ജഗത് । തേന ത്യക്തേന ഭുഞ്ജീഥാ മാ ഗൃധഃ കസ്യ സ്വിദ് ധനമ്
ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാം, ചലിക്കുന്നതും അചലവും, പരമേശ്വരനാൽ ആവൃതമാണ്. അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് ആസ്വദിക്കണം; മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ച് ആഗ്രഹിക്കരുത്.
{ഈശാവാ.ഉപ. കാണ്വ2} കുര്വന്ന് ഏവേഹ കര്മാണി ജിജീവിഷേച് ഛതꣳ സമാഃ । ഏവം ത്വയി നാന്യഥേതോ ഽസ്തി ന കര്മ ലിപ്യതേ നരേ
ഇവിടെ ജീവിക്കുമ്പോൾ നൂറുവർഷം പ്രവർത്തനം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കണം. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിന് മറ്റൊരു വഴി ഇല്ല; ഇങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനിൽ പാപം പതിയില്ല.
{ഈശാവാ.ഉപ. കാണ്വ3} അസുര്യാ നാമ തേ ലോകാ ഽഅന്ധേന തമസാവൃതാഃ । താꣳസ് തേ പ്രേത്യാപി ഗച്ഛന്തി യേ കേ ചാത്മഹനോ ജനാഃ
അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട അസുരലോകങ്ങൾ ഉണ്ട്. ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നവർ മരിച്ചശേഷം അവിടത്തേക്കാണ് പോകുന്നത്.
{ഈശാവാ.ഉപ. കാണ്വ4} അനേജദ് ഏകം മനസോ ജവീയോ നൈനദ് ദേവാ ഽ ആപ്നുവന് പൂര്വമ് അര്ശത് । തദ് ധാവതോ ഽന്യാന് അത്യ് ഏതി തിഷ്ഠത് തസ്മിന്ന് അപോ മാതരിശ്വാ ദധാതി
അത് അചലം, എന്നാൽ മനസ്സിനെക്കാൾ വേഗമാണ്; ദേവന്മാർ അതിനെ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, കാരണം അതു അവരെക്കാൾ മുമ്പേ നീങ്ങുന്നു. അത് നിലകൊള്ളുമ്പോഴും ഓടുന്നവരെ അതിർത്തു കടക്കുന്നു; അതിൽ വായു വെള്ളം വയ്ക്കുന്നു.
{ഈശാവാ.ഉപ. കാണ്വ5} തദ് ഏജതി തന് നൈജതി തദ് ദൂരേ തദ് വ് അന്തികേ । തദ് അന്തര് അസ്യ സര്വസ്യ തദ് ഉ സര്വസ്യാസ്യ ബാഹ്യതഃ
അത് ചലിക്കുന്നു, അതും അചലവുമാണ്; അതു ദൂരവും അടുത്തുമാണ്. അതു എല്ലാറ്റിനുള്ളിലും എല്ലാറ്റിനുപുറത്തുമാണ്.
{ഈശാവാ.ഉപ. കാണ്വ6} യസ് തു സര്വാണി ഭൂതാന്യ് ആത്മന്ന് ഏവാനുപശ്യതി । സര്വഭൂതേഷു ചാത്മാനം തതോ ന വി ചികിത്സതി
എല്ലാ ജീവികളും സ്വയം അകത്താണ് കാണുന്നത്, എല്ലായിടത്തും ആത്മാവിനെ കാണുന്നവന് സംശയം ഉണ്ടാകില്ല.
{ഈശാവാ.ഉപ. കാണ്വ7} യസ്മിന്ത് സര്വാണി ഭൂതാന്യ് ആത്മൈവാഭൂദ് വിജാനതഃ । തത്ര കോ മോഹഃ കഃ ശോക ഽ ഏകത്വമ് അനുപശ്യതഃ
എല്ലാ ജീവികളും ആത്മാവായെന്ന് അറിയുന്നവന്, ഏകത്വം കാണുന്നവന്, എന്ത് മോഹമോ ദുഃഖമോ ഉണ്ടാകുമോ?
{ഈശാവാ.ഉപ. കാണ്വ8} സ പര്യ് അഗാച് ഛുക്രമ് അകായമ് അവ്രണമ് അസ്നാവിരꣳ ശുദ്ധമ് അപാപവിദ്ധമ് । കവിര് മനീഷീ പരിഭൂഃ സ്വയംഭൂര് യാഥാതഥ്യതോ ഽര്ഥാന് വ്യദധാച്ഛാശ്വതീഭ്യഃ സമാഭ്യഃ
അവൻ എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിച്ചു, ശുദ്ധനും ശരീരമില്ലാത്തവനും, കുഴപ്പമില്ലാത്തവനും, മുറിവില്ലാത്തവനും, പാപം തൊടാത്തവനും ആണ്; ദർശകൻ, ജ്ഞാനി, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചവൻ, സ്വയംജനിച്ചവൻ, യഥാർത്ഥത്തിൽ എല്ലാം നിത്യമായി ക്രമീകരിച്ചവൻ.
{ഈശാവാ.ഉപ. 9।കാണ്വ12} അന്ധം തമഃ പ്ര വിശന്തി യേ ഽസംഭൂതിമ് ഉപാസതേ । തതോ ഭൂയ ഽ ഇവ തേ തമോ യ ഽ ഉ സംഭൂത്യാꣳ രതാഃ
അപ്രകൃതിയെ ആരാധിക്കുന്നവർ അന്ധകാരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; പ്രകൃതിയിൽ ആസ്വാദനം ചെയ്യുന്നവർ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
{ഈശാവാ.ഉപ. 10।കാണ്വ13} അന്യദ് ഏവാഹുഃ സംഭവാദ് അന്യദ് ആഹുര് അസംഭവാത് । ഇതി ശുശ്രുമ ധീരാണാം യേ നസ് തദ് വിചചക്ഷിരേ
പ്രകൃതിയിൽ നിന്നു ഒന്നാണെന്നും, അപ്രകൃതിയിൽ നിന്നു മറ്റൊന്നാണെന്നും അവർ പറയുന്നു. ജ്ഞാനികൾ ഇതെല്ലാം ഞങ്ങൾക്ക് വിശദീകരിച്ചു, അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ കേട്ടിരിക്കുന്നു.
{ഈശാവാ.ഉപ. 11।കാണ്വ14} സംഭൂതിം ച വിനാശം ച യസ് തദ് വേദോഭയꣳ സഹ । വിനാശേന മൃത്യും തീര്ത്വാ സംഭൂത്യാമൃതമ് അശ്നുതേ
പ്രകൃതിയും നാശവും ഒരുമിച്ച് അറിയുന്നവൻ, നാശത്തിലൂടെ മരണത്തെ കടന്ന്, പ്രകൃതിയിൽ അമൃതം പ്രാപിക്കുന്നു.
{ഈശാവാ.ഉപ. 12।കാണ്വ9} അന്ധം തമഃ പ്ര വിശന്തി യേ ഽവിദ്യാമ് ഉപാസതേ । തതോ ഭൂയ ഽ ഇവ തേ തമോ യ ഽ ഉ വിദ്യായാꣳ രതാഃ
അജ്ഞാനത്തെ ആരാധിക്കുന്നവർ അന്ധകാരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; ജ്ഞാനത്തിൽ ആസ്വാദനം ചെയ്യുന്നവർ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
{ഈശാവാ.ഉപ. 13।കാണ്വ10} അന്യദ് ഏവാഹുര് വിദ്യായാ ഽ അന്യദ് ആഹുര് അവിദ്യായാഃ । ഇതി ശുശ്രുമ ധീരാണാം യേ നസ് തദ് വിചചക്ഷിരേ
ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് ഒന്നാണെന്നും, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നാണെന്നും അവർ പറയുന്നു. ജ്ഞാനികൾ ഇതെല്ലാം ഞങ്ങൾക്ക് വിശദീകരിച്ചു, അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ കേട്ടിരിക്കുന്നു.
{ഈശാവാ.ഉപ. 14।കാണ്വ11} വിദ്യാം ചാവിദ്യാം ച യസ് തദ് വേദോഭയꣳ സഹ । അവിദ്യയാ മൃത്യും തീര്ത്വാ വിദ്യയാമൃതമ് അശ്നുതേ
ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും ഒരുമിച്ച് അറിയുന്നവൻ, അജ്ഞാനത്തിലൂടെ മരണത്തെ കടന്ന്, ജ്ഞാനത്തിലൂടെ അമൃതം പ്രാപിക്കുന്നു.
{ഈശാവാ.ഉപ. 15} വായുര് അനിലമ് അമൃതമ് അഥേദം ഭസ്മാന്തꣳ ശരീരമ് । ഓ3മ് ക്രതോ സ്മര ക്ലിബേ സ്മര കൃതꣳ സ്മര
വായു അമൃതമാണ്; ഈ ശരീരം ചാരമായ് അവസാനിക്കും. മനസേ, ഓർക്കു! പ്രവർത്തകാ, ഓർക്കു! ചെയ്തതെല്ലാം ഓർക്കണം!
{ഈശാവാ.ഉപ. 16।കാണ്വ18} അഗ്നേ നയ സുപഥാ രായേ ഽ അസ്മാന് വിശ്വാനി ദേവ വയുനാനി വിദ്വാന് । യുയോധ്യ് അസ്മജ് ജുഹുരാണമ് ഏനോ ഭൂയിഷ്ഠാം തേ നമ ഽ ഉക്തിം വിധേമ
അഗ്നേ, ഞങ്ങളെ നല്ല വഴിയിലൂടെ സമ്പത്തിലേക്കു നയിക്കണമേ; ദേവനേ, നീ ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ പ്രവർത്തികളും അറിയുന്നവനാണ്. ഞങ്ങൾ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ നീ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്യണം. നിനക്കു ഞങ്ങൾ ഏറ്റവും വലിയ നമസ്കാരം അർപ്പിക്കുന്നു.
{ഈശാവാ.ഉപ. 17।കാണ്വ15} ഹിരണ്മയേന പാത്രേണ സത്യസ്യാപിഹിതം മുഖമ് । യോ ഽസാവ് ആദിത്യേ പുരുഷഃ സോ ഽസാവ് അഹമ് । ഓ൩മ് ഖം ബ്രഹ്മ
സത്യത്തിന്റെ മുഖം ഒരു പൊന്നുപാത്രം പോലെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സൂര്യനിൽ വസിക്കുന്ന ആ പുരുഷൻ തന്നെ ഞാൻ തന്നെയാണ്. ഓം, ആകാശം, ബ്രഹ്മം.
മുടികൾക്കു സ്വാഹാ, മുടികൾക്കു സ്വാഹാ; ചർമ്മത്തിനു സ്വാഹാ, ചർമ്മത്തിനു സ്വാഹാ; ചുവപ്പിനു സ്വാഹാ, ചുവപ്പിനു സ്വാഹാ; കൊഴുപ്പിനു സ്വാഹാ, കൊഴുപ്പിനു സ്വാഹാ; മാംസത്തിനു സ്വാഹാ, മാംസത്തിനു സ്വാഹാ; സ്നായുവിനു സ്വാഹാ, സ്നായുവിനു സ്വാഹാ; അസ്ഥികൾക്കു സ്വാഹാ, അസ്ഥികൾക്കു സ്വാഹാ; മജ്ജയ്ക്കു സ്വാഹാ, മജ്ജയ്ക്കു സ്വാഹാ; വിത്തിനും മലത്തിനും സ്വാഹാ.