കാവ്യയോര് ആജാനേഷു ക്രത്വാ ദക്ഷസ്യ ദുരോണേ । രിശാദസാ സധസ്ഥ ഽ ആ
കവികളുടെ സന്തതികളിൽ, കഴിവിന്റെയും ജ്ഞാനത്തിന്റെയും വീട്ടിൽ, ഭക്ഷകരായവർ ആ സദസ്സിൽ ഇരുന്നു.
ദൈവ്യാവ് അധ്വര്യൂ ആ ഗതꣳ രഥേന സൂര്യത്വചാ । മധ്വാ യജ്ഞꣳ സമ് അഞ്ജാഥേ । [ + തം പ്രത്നഥാ । അയം വേനഃ ॥]
ദൈവിക പുരോഹിതന്മാരേ, സൂര്യപ്രഭയുള്ള രഥത്തിൽ വന്ന്, യജ്ഞം മധുരത്തിൽ ആലങ്കരിക്കുക; അതിനെ പുതുക്കുക; ഇതാണ് വേനൻ.
തിരശ്ചീനോ വിതതോ രശ്മിര് ഏഷാമ് അധഃ സ്വിദ് ആസീ൩ദ് ഉപരി സ്വിദ് ആസീ൩ത് । രേതോധാ ഽ ആസന് മഹിമാന ഽ ആസന്ത് സ്വധാ ഽ അവസ്താത് പ്രയതിഃ പരസ്താത്
അവരുടെ കിരണം വക്രമായി വ്യാപിച്ചു; അതിന്റെ താഴെയും മുകളിലും അവിടെയായിരുന്നു; അവർ വിത്ത് വഹിച്ചവർ, മഹത്വമുള്ളവർ; സ്വാഭാവിക ശക്തി താഴെ, ആഗ്രഹം മുകളിൽ.
ആ രോദസീ ഽ അപൃണദ് ആ സ്വര് മഹജ് ജാതം യദ് ഏനമ് അപസോ ഽ അധാരയന് । സോ ഽ അധ്വരായ പരി ണീയതേ കവിര് അത്യോ ന വാജസാതയേ ചനോഹിതഃ
അവൻ ഭൂമിയും ആകാശവും നിറച്ചു; സ്വർഗ്ഗത്തെയും എത്തി; ജനിച്ചപ്പോൾ ജലങ്ങൾ അവനെ താങ്ങി; അവൻ യജ്ഞത്തിനായി ചുറ്റുന്നു, കവി, സമ്മാനത്തിനായി കുതിരയെപോലെ ചങ്ങലിട്ട്.
ഉക്ഥേഭിര് വൃത്രഹന്തമാ യാ മന്ദാനാ ചിദ് ആ ഗിരാ । ആങ്ഗൂഷൈര് ആവിവാസതഃ
സ്തുതികളാൽ വൃത്രഹന്താവിനെ, വാക്ക് മന്ദമായവരും പോലും പുകഴ്ത്തുന്നു; കൈയടികൾകൊണ്ട് അവനെ വിളിക്കുന്നു.
ഉപ നഃ സൂനവോ ഗിരഃ ശൃണ്വന്ത്വ് അമൃതസ്യ യേ । സുമൃഡീകാ ഭവന്തു നഃ
അമൃതപുത്രന്മാർ നമ്മുടെ ഗാനങ്ങൾ കേൾക്കട്ടെ; അവർ ഞങ്ങളോടു ദയയുള്ളവരാകട്ടെ.
ബ്രഹ്മാണി മേ മതയഃ ശꣳ സുതാസഃ ശുഷ്മ ഽ ഇയര്തി പ്രഭൃതോ മേ ഽ അദ്രിഃ । ആ ശാസതേ പ്രതി ഹര്യന്ത്യ് ഉക്ഥേമാ ഹരീ വഹതസ് താ നോ ഽ അച്ഛ
എന്റെ പ്രാർത്ഥനകളും ചിന്തകളും പിഴിഞ്ഞ സോമവും ശക്തിയും ഉയരുന്നു; എന്റെ കല്ല് ഒഴുകുന്നു; അവയെ വിളിക്കുന്നു, സ്തുതികളാൽ ഉണർത്തുന്നു; ആ ഇരുകുതിരകളും അവയെ ഞങ്ങളിലേക്കു കൊണ്ടുവരട്ടെ.
അനുത്തമാ തേ മഘവന് നകിര് നു ന ത്വാവാꣳ൨ഽ അസ്തി ദേവതാ വിദാനഃ । ന ജായമാനോ നശതേ ന ജാതോ യാനി കരിഷ്യാ കൃണുഹി പ്രവൃദ്ധ
മഘവൻ, നിന്നെ മറികടക്കാൻ ആരുമില്ല; നിനക്ക് തുല്യനായ ദേവൻ ഇല്ല; ജനിക്കുന്നവനും ജനിച്ചവനും നശിക്കാറില്ല; നീ ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്തും, മഹാബലശാലിയായവാ, അതു നടപ്പാക്കുക.
തദ് ഇദ് ആസ ഭുവനേഷു ജ്യേഷ്ഠം യതോ ജജ്ഞ ഽ ഉഗ്രസ് ത്വേഷനൃമ്ണഃ । സദ്യോ ജജ്ഞാനോ നി രിണാതി ശത്രൂന് അനു യം വിശ്വേ മദന്ത്യ് ഊമാഃ
അത് ഭൂമിയിലെ സകല ജീവികളിലും ഏറ്റവും വലിയതായിരുന്നു. അതിൽ നിന്നാണ് അത്യന്തം ഭയങ്കരനും പ്രകാശമുള്ളവനും വീരനായവനും ജനിച്ചത്. ജനിച്ച ഉടനെ അവൻ ശത്രുക്കളെ അകറ്റി കളയുന്നു; എല്ലാ ദൈവശക്തികളും അവനിൽ സന്തോഷിക്കുന്നു.
ഇമാ ഽ ഉ ത്വാ പുരൂവസോ ഗിരോ വര്ധന്തു യാ മമ । പാവകവര്ണാഃ ശുചയോ വിപശ്ചിതോ ഽഭി സ്തോമൈര് അനൂഷത
പുരൂവസേ, എന്റെ ഈ ഗാനം നിന്നെ വളർത്തട്ടെ. ഇവ എന്റെ സ്വന്തം ഗാനങ്ങൾ, ദീപ്തിയുള്ളവയും ശുദ്ധവും ജ്ഞാനമുള്ളതുമാണ്. ഇവ സ്തുതികളോടെ നിന്നെ സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു.
യസ്യായം വിശ്വ ഽ ആര്യോ ദാസഃ ശേവധിപാ ഽ അരിഃ । തിരശ് ചിദ് അര്യേ രുശമേ പരീരവി തുഭ്യേത് സോ ഽ അജ്യതേ രയിഃ
ആര്ക്ക് വേണ്ടി ഈ ആര്യനും ദാസനും ദയാമയനായ അധിപനും ശത്രുവും—even ശത്രുതയോടെ—ക്രോധത്തോടെ വിളിച്ചു; അവർക്കു സമ്പത്ത് അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
അയꣳ സഹസ്രമ് ഋഷിഭിഃ സഹസ്കൃതഃ സമുദ്ര ഽ ഇവ പപ്രഥേ । സത്യഃ സോ ഽ അസ്യ മഹിമാ ഗൃണേ ശവോ യജ്ഞേഷു വിപ്രരാജ്യേ
അയാൾ ആയിരം ഋഷിമാരോടൊപ്പം, അവരുടെ ശക്തിയിൽ ശക്തനായവൻ, സമുദ്രംപോലെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ മഹത്വം സത്യമാണ്; യാഗങ്ങളിലും ജ്ഞാനികളിൽ ഞാൻ അവന്റെ ശക്തിയെ പാടുന്നു.
അദബ്ധേഭിഃ സവിതഃ പായുഭിഷ് ട്വꣳ ശിവേഭിര് അദ്യ പരി പാഹി നോ ഗയമ് । ഹിരണ്യജിഹ്വഃ സുവിതായ നവ്യസേ രക്ഷാ മാകിര് നോ ഽ അഘശꣳസ ഽ ഈശത
സവിതാവേ, വഞ്ചിക്കാനാവാത്ത രക്ഷകരാൽ, ശുഭമായവരാൽ ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കണമേ. പൊന്നുപോലെയുള്ള നാവുള്ളവനേ, പുതിയ ഐശ്വര്യത്തിനായി ഞങ്ങളെ കാക്കണം; ദുഷ്ടചിന്തയുള്ളവർ ഞങ്ങളെ ഭരിക്കാതിരിക്കട്ടെ.
ആ നോ യജ്ഞം ദിവിസ്പൃശം വായോ യാഹി സുമന്മഭിഃ । അന്തഃ പവിത്ര ഽ ഉപരി ശ്രീണാനോ ഽയꣳ ശുക്രോ ഽ അയാമി തേ
വായുവേ, ആകാശത്തെ തൊടുന്ന ഞങ്ങളുടെ യാഗത്തിലേക്ക് നല്ല ചിന്തകളോടെ വരിക. അകത്തുനിന്നും ശുദ്ധിയുള്ളവനും പുറത്തു ഭൂഷിതനുമായവനായി ഞാൻ പ്രകാശത്തോടെ നിന്നെ സമീപിക്കുന്നു.
ഇന്ദ്രവായൂ സുസംദൃശാ സുഹവേഹ ഹവാമഹേ । യഥാ നഃ സര്വ ഽ ഇജ് ജനോ ഽനമീവഃ സംഗമേ സുമനാ ഽ അസത്
ഇന്ദ്രയും വായുവും, മനോഹരമായ രൂപമുള്ളവരേ, നല്ല വിളിയോടെ ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വിളിക്കുന്നു. എല്ലാവരും അനർഘമായിരിക്കുക, നമുക്ക് നല്ല മനസ്സോടെ ഒന്നിച്ച് കൂടാനാകട്ടെ.
ഋധഗ് ഇത്ഥാ സ മര്ത്യഃ ശശമേ ദേവതാതയേ । യോ നൂനം മിത്രാവരുണാവ് അഭിഷ്ടയ ഽ ആചക്രേ ഹവ്യദാതയേ
ഇങ്ങനെ, ദൈവാരാധനയിൽ ഈ മനുഷ്യൻ സന്തോഷിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവൻ മിത്രനും വരുണനും ഹോമത്തിനായി, ഹവ്യങ്ങൾ അർപ്പിക്കാൻ സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു.
ആ യാതമ് ഉപ ഭൂഷതം മധ്വഃ പിബതമ് അശ്വിനാ । ദുഗ്ധം പയോ വൃഷണാ ജേന്യാവസൂ മാ നോ മര്ധിഷ്ടമ് ആ ഗതമ്
അശ്വിനീദേവന്മാരേ, വരിക, അലങ്കരിക്കൂ, ഈ മധുരം കുടിക്കൂ. പാലും പിഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, മഹാശക്തരും മഹാദാനികളും, ഞങ്ങളെ ദോഷം ചെയ്യാതിരിക്കുക, വരിക.
പ്രൈതു ബ്രഹ്മണസ് പതിഃ പ്ര ദേവ്യ് ഏതു സൂനൃതാ । അച്ഛാ വീരം നര്യം പങ്ക്തിരാധസം ദേവാ യജ്ഞം നയന്തു നഃ
വാക്കിന്റെ അധിപൻ മുന്നോട്ട് പോവട്ടെ, സത്യം ദേവതയും മുന്നോട്ട് വരട്ടെ. ദേവന്മാർ നമ്മുടെ യാഗം ധൈര്യശാലിയുടെയും മഹാനായവന്റെയും സമൃദ്ധിയിലേക്കു നയിക്കട്ടെ.
ചന്ദ്രമാ ഽ അപ്സ്വ് അന്തര് ആ സുപര്ണോ ധാവതേ ദിവി । രയിം പിശംഗം ബഹുലം പുരുസ്പൃഹꣳ ഹരിര് ഏതി കനിക്രദത്
ചന്ദ്രൻ വെള്ളത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു, വേഗത്തിൽ പറക്കുന്നവൻ ആകാശത്തിൽ ഓടുന്നു. മഞ്ഞപ്പച്ചയും സമൃദ്ധിയുമുള്ള ധനം, പലർക്കും പോഷകമായത്, ഗർജ്ജിച്ചുകൊണ്ട് സമീപിക്കുന്നു.
ദേവം-ദേവം വോ ഽവസേ ദേവം-ദേവമ് അഭിഷ്ടയേ । ദേവം-ദേവꣳ ഹുവേമ വാജസാതയേ ഗൃണന്തോ ദേവ്യാ ധിയാ
ദേവന്മാരിൽ ഓരോരുത്തരെയും സഹായത്തിനായി, അനുഗ്രഹത്തിനായി, ശക്തി നേടുന്നതിനായി ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്നു; ദൈവചിന്തയോടെ സ്തുതിക്കുന്നു.
ദിവി പൃഷ്ടോ ഽ അരോചതാഗ്നിര് വൈശ്വാനരോ ബൃഹന് । ക്ഷ്മയാ വൃധാന ഽ ഓജസാ ചനോഹിതോ ജ്യോതിഷാ ബാധതേ തമഃ
അഗ്നി, വൈശ്വാനരൻ, ആകാശത്ത് വൻപ്രകാശത്തോടെ തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ ശക്തിയോടെ വളർന്നു, തെളിഞ്ഞു, തന്റെ പ്രകാശംകൊണ്ട് ഇരുണ്ടതെല്ലാം അകറ്റുന്നു.
ഇന്ദ്രാഗ്നീ ഽ അപാദ് ഇയം പൂര്വാഗാത് പദ്വതീഭ്യഃ । ഹിത്വീ ശിരോ ജിഹ്വയാ വാവദച് ചരത് ത്രിꣳശത് പദാ ന്യ് അക്രമീത്
ഇന്ദ്രയും അഗ്നിയും, ഇതു കാലുകളില്ലാതെ, താമരയുടെ തണ്ടിൽ നിന്നു വന്നു. തല വിട്ട്, നാവുകൊണ്ട് സംസാരിച്ച്, ചലിച്ച്, മുപ്പത് പടികൾ എടുത്തു.
ദേവാസോ ഹി ഷ്മാ മനവേ സമന്യവോ വിശ്വേ സാകꣳ സരാതയഃ । തേ നോ ഽ അദ്യ തേ അപരം തുചേ തു നോ ഭവന്തു വരിവോവിദഃ
ദേവന്മാർ മനുവിനായി ഒരുമിച്ച്, ഒരേ ലക്ഷ്യത്തോടെ ഒന്നായി. അവർ ഇന്ന്, നാളെ, ഞങ്ങൾക്കായി ഇരിക്കട്ടെ; ഞങ്ങൾക്ക് വഴികാട്ടികളായിരിക്കട്ടെ.
അപാധമദ് അഭിശസ്തീര് അശസ്തിഹാഥേന്ദ്രോ ദ്യുമ്ന്യ് ആഭവത് । ദേവാസ് ത ഽ ഇന്ദ്ര സഖ്യായ യേമിരേ ബൃഹദ്ഭാനോ മരുദ്ഗണ
ഇന്ദ്രൻ ശാപങ്ങൾ അകറ്റി, ദുഷ്ടന്മാരെ നശിപ്പിച്ച് മഹത്വം നേടി. ദേവന്മാർ, ഇന്ദ്രേ, സ്നേഹത്തിനായി നിന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു, മഹാപ്രഭയുള്ളവനേ, മരുത്ഗണങ്ങളേ.
പ്ര വ ഽ ഇന്ദ്രായ ബൃഹതേ മരുതോ ബ്രഹ്മാര്ചത । വൃത്രꣳ ഹനതി വൃത്രഹാ ശതക്രതുര് വജ്രേണ ശതപര്വണാ
മഹാബലനായ ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി മരുത്ദേവന്മാർ സ്തുതികൾ പാടട്ടെ. വൃത്രനെ സംഹരിക്കുന്നവൻ, നൂറ്റാണ്ട് ശക്തിയുള്ളവൻ, നൂറു കൂമ്പാരമുള്ള വജ്രംകൊണ്ട് പ്രഹരിക്കുന്നു.
അസ്യേദ് ഇന്ദ്രോ വാവൃധേ വൃഷ്ണ്യꣳ ശവോ മദേ സുതസ്യ വിഷ്ണവി । അദ്യാ തമ് അസ്യ മഹിമാനമ് ആയവോ ഽനു ഷ്ടുവന്തി പൂര്വഥാ । [ഇമാ ഽ ഉ ത്വാ । യസ്യായമ് । അയꣳ സഹസ്രമ് । ഊര്ധ്വ ഽ ഊ ഷു ണഃ ॥] (അ.വേ. )
ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തി വളർന്നു, കാളപോലെയുള്ള ശക്തി, സോമം ചുരണ്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ. ഇന്ന് അവന്റെ മഹത്വം, പുത്രന്മാർ മുമ്പുപോലെ പാടുന്നു.
യജ് ജാഗ്രതോ ദൂരമ് ഉദൈതി ദൈവം തദ് ഉ സുപ്തസ്യ തഥൈവൈതി । ദൂരംഗമം ജ്യോതിഷാം ജ്യോതിര് ഏകം തന് മേ മനഃ ശിവസംകല്പമ് അസ്തു
ജാഗരണമുള്ളപ്പോഴും ദൂരെ ഉയരുന്ന ദൈവികമായതും, ഉറങ്ങുമ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെ പോകുന്നതുമായ മനസ്സാണ് പ്രകാശങ്ങളുടെ പ്രകാശം, ദൂരങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നവൻ. എന്റെ മനസ്സിൽ ശുഭസങ്കൽപ്പം ഉണ്ടാകട്ടെ.
യേന കര്മാണ്യ് അപസോ മനീഷിണോ യജ്ഞേ കൃണ്വന്തി വിദഥേഷു ധീരാഃ । യദ് അപൂര്വം യക്ഷമ് അന്തഃ പ്രജാനാം തന് മേ മനഃ ശിവസംകല്പമ് അസ്തു
യുക്തിയുള്ള ജ്ഞാനികൾ യജ്ഞങ്ങളിലും സഭകളിലും ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും അതിനാലാണ് സാധ്യമാകുന്നത്. അത്ഭുതകരമായ, അദൃശ്യമായ അത്ഭുതശക്തി എല്ലാ ജീവികളിലും ഉള്ളതാണല്ലോ. എന്റെ മനസ്സിൽ ശുഭസങ്കൽപ്പം നിലനില്ക്കട്ടെ.
യത് പ്രജ്ഞാനമ് ഉത ചേതോ ധൃതിശ് ച യജ് ജ്യോതിര് അന്തര് അമൃതം പ്രജാസു । യസ്മാന് ന ഽ ഋതേ കിം ചന കര്മ ക്രിയതേ തന് മേ മനഃ ശിവസംകല്പമ് അസ്തു
അറിയുന്നതും, മനസ്സും, ധൈര്യവും അതിലാണുള്ളത്. എല്ലാ ജീവികളിലും ഉള്ള അമൃതസ്വരൂപമായ പ്രകാശം അതാണ്. അതില്ലാതെ ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല. എന്റെ മനസ്സിൽ ശുഭസങ്കൽപ്പം ഉണ്ടാകട്ടെ.
യേനേദം ഭൂതം ഭുവനം ഭവിഷ്യത് പരിഗൃഹീതമ് അമൃതേന സര്വമ് । യേന യജ്ഞസ് തായതേ സപ്തഹോതാ തന് മേ മനഃ ശിവസംകല്പമ് അസ്തു
ഈ ലോകവും, ഭാവിയുമൊക്കെയും അമൃതസ്വരൂപം കൊണ്ട് ആലിംഗനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഏഴു ഹോതാക്കൾ യജ്ഞം നിലനിറുത്തുന്നത് അതിനാലാണ്. എന്റെ മനസ്സിൽ ശുഭസങ്കൽപ്പം നിലനില്ക്കട്ടെ.