വിശ്വേ ഽ അദ്യ മരുതോ വിശ്വ ഽ ഊതീ വിശ്വേ ഭവന്ത്വ് അഗ്നയഃ സമിദ്ധാഃ । വിശ്വേ നോ ദേവാ ഽ അവസാ ഗമന്തു വിശ്വമ് അസ്തു ദ്രവിണം വാജോ ഽ അസ്മേ
ഇന്ന് എല്ലാ മാരുതന്മാരും, എല്ലാ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നികൾക്കും, എല്ലാ ദേവന്മാരും ഞങ്ങളോടൊപ്പം സഹായത്തോടെ വരിക. എല്ലാ സമ്പത്തും ശക്തിയും ഞങ്ങളിലാകട്ടെ.
വിശ്വേ ദേവാഃ ശൃണുതേമꣳ ഹവം മേ യേ ഽ അന്തരിക്ഷേ യ ഽ ഉപ ദ്യവി ഷ്ഠ । യേ ഽ അഗ്നിജിഹ്വാ ഽ ഉത വാ യജത്രാ ഽ ആസദ്യാസ്മിന് ബര്ഹിഷി മാദയധ്വമ്
എല്ലാ ദേവന്മാരും, എന്റെ ഈ ആഹ്വാനം കേൾക്കണം — അന്തരീക്ഷത്തിലും ആകാശത്തിലും ഉള്ളവരും, അഗ്നിയുടെ നാവുള്ളവരും, ആരാധ്യരായവരും, ഈ ദർഭാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് സന്തോഷിക്കണം.
ദേവേഭ്യോ ഹി പ്രഥമം യജ്ഞിയേഭ്യോ ഽമൃതത്വꣳ സുവസി ഭാഗമ് ഉത്തമമ് । ആദ് ഇദ് ദാമാനꣳ സവിതര് വ്യ് ഊര്ണുഷേ ഽനൂചീനാ ജീവിതാ മാനുഷേഭ്യഃ
ദേവന്മാർക്കും, യജ്ഞത്തിന് ഏറ്റവും യോഗ്യരായവർക്കും, നീ അമൃതത്വം — അതായത് ഉന്നതമായ ഭാഗം — നൽകുന്നു. സവിറ്റാവേ, നീ ഈ ദാനം പടർന്ന് മനുഷ്യർക്കു ജീവൻ നൽകുന്നു.
പ്ര വായുമ് അച്ഛാ ബൃഹതീ മനീഷാ ബൃഹദ്രയിം വിശ്വവാരꣳ രഥപ്രാമ് । ദ്യുതദ്യാമാ നിയുതഃ പത്യമാനഃ കവിഃ കവിമ് ഇയക്ഷസി പ്രയജ്യോ
വായുവിനായി ഞാൻ ഉയർന്ന ചിന്ത സമർപ്പിക്കുന്നു — വലിയ സമ്പത്തിനും സർവ്വരക്ഷയ്ക്കും രഥങ്ങളിൽ വിജയത്തിനും വേണ്ടി. പ്രകാശമുള്ളവരും രഥങ്ങളും, കവി, നീ മറ്റൊരു കവിയെ നയിക്കുന്നു, ആരാധനാർഹനേ.
ഇന്ദ്രവായൂ ഽ ഇമേ സുതാ ഽ ഉപ പ്രയോഭിര് ആഗതമ് । ഇന്ദവോ വാമ് ഉശന്തി ഹി
ഇന്ദ്രനും വായുവും, ഈ പിഴിഞ്ഞ സോമം നിങ്ങൾക്കാണ്; ദയാപൂർവ്വം വരിക, സോമധാരകൾ നിങ്ങളെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു.
മിത്രꣳ ഹുവേ പൂതദക്ഷം വരുണം ച രിശാദസമ് । ധിയം ഘൃതാചീꣳ സാധന്താ
മിത്രനെയും, ശുദ്ധബുദ്ധിയുള്ളവനെയും, ധർമ്മനിഷ്ഠനായ വരുണനെയും ഞാൻ വിളിക്കുന്നു; clarified, പ്രകാശമുള്ള ചിന്ത അവർ സാധിപ്പിക്കുന്നു.
ദസ്രാ യുവാകവഃ സുതാ നാസത്യാ വൃക്തബര്ഹിഷഃ । ആ യാതꣳ രുദ്രവര്തനീ । [ തം പ്രത്നഥാ । അയം വേനഃ ॥ ](അ.വേ. 7.12.16)
ആശ്ചര്യകരരായ, യുവാക്കളായ അശ്വിനികൾക്ക് ഈ പിഴിഞ്ഞ സോമം, നന്നായി ഒരുക്കിയ ദർഭാസനത്തിൽ. രുദ്രന്റെ പാതയിലൂടെ വരിക. പുരാതന ദേവന്മാരിലും ഈ വേനനിലും വരിക.
വിദദ് യദീ സരമാ രുഗ്ണമ് അദ്രേര് മഹി പാഥഃ പൂര്വ്യꣳ സധ്ര്യക് കഃ । അഗ്രം നയത് സുപദ്യ് അക്ഷരാണാമ് അച്ഛാ രവം പ്രഥമാ ജാനതീ ഗാത്
സരമാ പർവതത്തിലെ തകർന്ന പാത കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ, ആ വലിയ പുരാതന വഴിയിൽ, അവളുടെ കൂട്ടുകാരൻ ആരായിരുന്നു? അവൾ വാക്കുകളുടെ മുൻപന്തിയിലുള്ളവരെ നയിച്ചു, ആദ്യം അറിയുന്നവളായി ആഹ്ലാദഗാനം പാടുകയും ചെയ്തു.
നഹി സ്പശമ് അവിദന്ന് അന്യമ് അസ്മാദ് വൈശ്വാനരാത് പുര ഽ ഏതാരമ് അഗ്നേഃ । ഏമ് ഏനമ് അവൃധന്ന് അമൃതാ ഽ അമര്ത്യം വൈശ്വാനരം ക്ഷൈത്രജിത്യായ ദേവാഃ
വൈശ്വാനരൻ വഴി ഒഴികെ മറ്റാരും ആ പാത അറിയില്ല; അഗ്നിയുടെ പുരാതന പാത. അമരന്മാർ അവനെ ശക്തിപ്പെടുത്തി, മരണമില്ലാത്ത വൈശ്വാനരനെ, ഭൂപാലനത്തിനായി, ദേവന്മാരേ.
ഉഗ്രാ വിഘനിനാ മൃധ ഽ ഇന്ദ്രാഗ്നീ ഹവാമഹേ । താ നോ മൃഡാത ഽ ഈദൃശേ
ഭയങ്കരരും ശത്രുനാശകരുമായ ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ ആഹ്വാനിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ നിങ്ങൾ ഞങ്ങളോട് ദയയുള്ളവരാകണം.
ഉപാസ്മൈ ഗായതാ നരഃ പവമാനായേന്ദവേ । അഭി ദേവാꣳ൨ഽ ഇയക്ഷതേ
ശുദ്ധികരനായ ഇന്ദുവിനായി, പുരുഷന്മാർ ഗാനങ്ങൾ പാടട്ടെ; അങ്ങനെ അവർ ദേവന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തുന്നു.
യേ ത്വാഹിഹത്യേ മഘവന്ന് അവര്ധന് യേ ശാമ്ബരേ ഹരിവോ യേ ഗവിഷ്ടൌ । യേ ത്വാ നൂനമ് അനുമദന്തി വിപ്രാഃ പിബേന്ദ്ര സോമꣳ സഗണോ മരുദ്ഭിഃ
മഘവൻ, നിന്നെ വധത്തിൽ ശക്തനാക്കിയവരും, ശാംബരന്റെ യുദ്ധത്തിൽ കുതിരകളുടെ ഉടമയായവനും, പശുക്കളുടെ പോരാട്ടത്തിൽ പങ്കെടുത്തവരും, ഇപ്പോൾ നിന്നെ അംഗീകരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാരും—ഇന്ദ്രാ, നീ മരുതുകളോടൊപ്പം സോമം പാനം ചെയ്യുക.
ജനിഷ്ഠാ ഽ ഉഗ്രഃ സഹസേ തുരായ മന്ദ്ര ഽ ഓജിഷ്ഠോ ബഹുലാഭിമാനഃ । അവര്ധന്ന് ഇന്ദ്രം മരുതശ് ചിദ് അത്ര മാതാ യദ് വീരം ദധനദ് ധനിഷ്ഠാ
ശക്തനും വേഗവാനുമായ ഉഗ്രൻ ജനിച്ചു; ആഹ്ലാദകരനും ഏറ്റവും ബലവാനുമായവനും അഭിമാനത്തോടെ നിറഞ്ഞവനും. അമ്മ വീരനെ ഗർഭത്തിൽ വെച്ചപ്പോൾ മരുതുകളും ഇവിടെ ഇന്ദ്രനെ വളർത്തി.
ആ തൂ ന ഽ ഇന്ദ്ര വൃത്രഹന്ന് അസ്മാകമ് അര്ധമ് ആ ഗഹി । മഹാന് മഹീഭിര് ഊതിഭിഃ
വൃത്രനെ സംഹരിച്ച ഇന്ദ്രാ, ഞങ്ങളുടെ ഭാഗത്തേക്ക് വന്നു ചേർക; മഹാനായവാ, വലിയ സഹായങ്ങളോടെ വരിക.
ത്വമ് ഇന്ദ്ര പ്രതൂര്തിഷ്വ് അഭി വിശ്വാ ഽ അസി സ്പൃധഃ । അശസ്തിഹാ ജനിതാ വിശ്വതൂര് അസി ത്വം തൂര്യ തരുഷ്യതഃ
ഇന്ദ്രാ, നീ എല്ലാ മത്സരങ്ങളിലും ജയിക്കുന്നവനാണ്; ശത്രുതയെ നീ നശിപ്പിക്കുന്നു; സർവ്വവിജയത്തിന് കാരണക്കാരനാണ് നീ; നിന്നെ എതിർക്കുന്നവരെ നീ കീഴടക്കുന്നു.
അനു തേ ശുഷ്മം തുരയന്തമ് ഈയതുഃ ക്ഷോണീ ശിശും ന മാതരാ । വിശ്വാസ് തേ സ്പൃധഃ ശ്നഥയന്ത മന്യവേ വൃത്രം യദ് ഇന്ദ്ര തൂര്വസി
നിന്റെ ശക്തിയെ പിന്തുടർന്ന് ഭൂമികൾ, അമ്മമാർ കുഞ്ഞിനെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ ഓടുന്നു; എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും നീ കോപത്തോടെ കീഴടക്കുന്നു, ഇന്ദ്രാ, നീ വൃത്രനെ ജയിക്കുമ്പോൾ.
യജ്ഞോ ദേവാനാം പ്രത്യ് ഏതി സുമ്നമ് ആദിത്യാസോ ഭവതാ മൃഡയന്തഃ । ആ വോ ഽര്വാചീ സുമതിര് വവൃത്യാദ് അꣳഹോശ് ചിദ് യാ വരിവോവിത്തരാസത്
യജ്ഞം ദേവന്മാരുടെ അനുഗ്രഹം തേടി എത്തുന്നു; ആദിത്യന്മാർ ദയയുള്ളവരാകട്ടെ; നിങ്ങളുടെ ദയ ഞങ്ങളിലേക്കു തിരിയട്ടെ, വഴികാട്ടുന്നവരായ നിങ്ങള് ഞങ്ങളുടെ കഷ്ടങ്ങൾ നീക്കട്ടെ.
അദബ്ധേഭിഃ സവിതഃ പായുഭിഷ് ട്വꣳ ശിവേഭിര് അദ്യ പരി പാഹി നോ ഗയമ് । ഹിരണ്യജിഹ്വഃ സുവിതായ നവ്യസേ രക്ഷാ മാകിര് നോ ഽ അഘശꣳസ ഽ ഈശത
സവിറ്റാവാ, പരാജയപ്പെടാത്ത രക്ഷകരോടും, ശുഭമായവരോടും കൂടി ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ ജീവൻ സംരക്ഷിക്കണം; പൊന്നുപോലെയുള്ള നാവുള്ളവാ, പുതിയ ഐശ്വര്യത്തിനായി ഞങ്ങളെ കാക്കണം; ദുഷ്ടവാക്ക് പറയുന്നവൻ ഞങ്ങളെ ഭരിക്കരുത്.
പ്ര വീരയാ ശുചയോ ദദ്രിരേ വാമ് അധ്വര്യുഭിര് മധുമന്തഃ സുതാസഃ । വഹ വായോ നിയുതോ യാഹ്യ് അച്ഛാ പിബാ സുതസ്യാന്ധസോ മദായ
ശുദ്ധമായവകൾ, പുരോഹിതന്മാരോടൊപ്പം, മധുരമായ സോമരസങ്ങൾ ശക്തിയോടെ ഒഴുകുന്നു; വായുവേ, നിന്റെ കൂട്ടങ്ങളെ കൊണ്ടു വന്നു, ഇവിടെ എത്തി, പിഴിഞ്ഞ സോമം ആസ്വദിക്കണം.
ഗാവ ഽ ഉപാവതാവതം മഹീ യജ്ഞസ്യ രപ്സുദാ । ഉഭാ കര്ണാ ഹിരണ്യയാ
പശുക്കൾ അടുത്തേക്ക് വന്നു; അവർ യജ്ഞസമ്പത്തിന്റെ മഹാദായിനികളാണ്; ഇരുവശത്തും പൊന്നുപോലുള്ള ചെവികൾ.
കാവ്യയോര് ആജാനേഷു ക്രത്വാ ദക്ഷസ്യ ദുരോണേ । രിശാദസാ സധസ്ഥ ഽ ആ
കവികളുടെ സന്തതികളിൽ, കഴിവിന്റെയും ജ്ഞാനത്തിന്റെയും വീട്ടിൽ, ഭക്ഷകരായവർ ആ സദസ്സിൽ ഇരുന്നു.
ദൈവ്യാവ് അധ്വര്യൂ ആ ഗതꣳ രഥേന സൂര്യത്വചാ । മധ്വാ യജ്ഞꣳ സമ് അഞ്ജാഥേ । [ + തം പ്രത്നഥാ । അയം വേനഃ ॥]
ദൈവിക പുരോഹിതന്മാരേ, സൂര്യപ്രഭയുള്ള രഥത്തിൽ വന്ന്, യജ്ഞം മധുരത്തിൽ ആലങ്കരിക്കുക; അതിനെ പുതുക്കുക; ഇതാണ് വേനൻ.
തിരശ്ചീനോ വിതതോ രശ്മിര് ഏഷാമ് അധഃ സ്വിദ് ആസീ൩ദ് ഉപരി സ്വിദ് ആസീ൩ത് । രേതോധാ ഽ ആസന് മഹിമാന ഽ ആസന്ത് സ്വധാ ഽ അവസ്താത് പ്രയതിഃ പരസ്താത്
അവരുടെ കിരണം വക്രമായി വ്യാപിച്ചു; അതിന്റെ താഴെയും മുകളിലും അവിടെയായിരുന്നു; അവർ വിത്ത് വഹിച്ചവർ, മഹത്വമുള്ളവർ; സ്വാഭാവിക ശക്തി താഴെ, ആഗ്രഹം മുകളിൽ.
ആ രോദസീ ഽ അപൃണദ് ആ സ്വര് മഹജ് ജാതം യദ് ഏനമ് അപസോ ഽ അധാരയന് । സോ ഽ അധ്വരായ പരി ണീയതേ കവിര് അത്യോ ന വാജസാതയേ ചനോഹിതഃ
അവൻ ഭൂമിയും ആകാശവും നിറച്ചു; സ്വർഗ്ഗത്തെയും എത്തി; ജനിച്ചപ്പോൾ ജലങ്ങൾ അവനെ താങ്ങി; അവൻ യജ്ഞത്തിനായി ചുറ്റുന്നു, കവി, സമ്മാനത്തിനായി കുതിരയെപോലെ ചങ്ങലിട്ട്.
ഉക്ഥേഭിര് വൃത്രഹന്തമാ യാ മന്ദാനാ ചിദ് ആ ഗിരാ । ആങ്ഗൂഷൈര് ആവിവാസതഃ
സ്തുതികളാൽ വൃത്രഹന്താവിനെ, വാക്ക് മന്ദമായവരും പോലും പുകഴ്ത്തുന്നു; കൈയടികൾകൊണ്ട് അവനെ വിളിക്കുന്നു.
ഉപ നഃ സൂനവോ ഗിരഃ ശൃണ്വന്ത്വ് അമൃതസ്യ യേ । സുമൃഡീകാ ഭവന്തു നഃ
അമൃതപുത്രന്മാർ നമ്മുടെ ഗാനങ്ങൾ കേൾക്കട്ടെ; അവർ ഞങ്ങളോടു ദയയുള്ളവരാകട്ടെ.
ബ്രഹ്മാണി മേ മതയഃ ശꣳ സുതാസഃ ശുഷ്മ ഽ ഇയര്തി പ്രഭൃതോ മേ ഽ അദ്രിഃ । ആ ശാസതേ പ്രതി ഹര്യന്ത്യ് ഉക്ഥേമാ ഹരീ വഹതസ് താ നോ ഽ അച്ഛ
എന്റെ പ്രാർത്ഥനകളും ചിന്തകളും പിഴിഞ്ഞ സോമവും ശക്തിയും ഉയരുന്നു; എന്റെ കല്ല് ഒഴുകുന്നു; അവയെ വിളിക്കുന്നു, സ്തുതികളാൽ ഉണർത്തുന്നു; ആ ഇരുകുതിരകളും അവയെ ഞങ്ങളിലേക്കു കൊണ്ടുവരട്ടെ.
അനുത്തമാ തേ മഘവന് നകിര് നു ന ത്വാവാꣳ൨ഽ അസ്തി ദേവതാ വിദാനഃ । ന ജായമാനോ നശതേ ന ജാതോ യാനി കരിഷ്യാ കൃണുഹി പ്രവൃദ്ധ
മഘവൻ, നിന്നെ മറികടക്കാൻ ആരുമില്ല; നിനക്ക് തുല്യനായ ദേവൻ ഇല്ല; ജനിക്കുന്നവനും ജനിച്ചവനും നശിക്കാറില്ല; നീ ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്തും, മഹാബലശാലിയായവാ, അതു നടപ്പാക്കുക.
തദ് ഇദ് ആസ ഭുവനേഷു ജ്യേഷ്ഠം യതോ ജജ്ഞ ഽ ഉഗ്രസ് ത്വേഷനൃമ്ണഃ । സദ്യോ ജജ്ഞാനോ നി രിണാതി ശത്രൂന് അനു യം വിശ്വേ മദന്ത്യ് ഊമാഃ
അത് ഭൂമിയിലെ സകല ജീവികളിലും ഏറ്റവും വലിയതായിരുന്നു. അതിൽ നിന്നാണ് അത്യന്തം ഭയങ്കരനും പ്രകാശമുള്ളവനും വീരനായവനും ജനിച്ചത്. ജനിച്ച ഉടനെ അവൻ ശത്രുക്കളെ അകറ്റി കളയുന്നു; എല്ലാ ദൈവശക്തികളും അവനിൽ സന്തോഷിക്കുന്നു.
ഇമാ ഽ ഉ ത്വാ പുരൂവസോ ഗിരോ വര്ധന്തു യാ മമ । പാവകവര്ണാഃ ശുചയോ വിപശ്ചിതോ ഽഭി സ്തോമൈര് അനൂഷത
പുരൂവസേ, എന്റെ ഈ ഗാനം നിന്നെ വളർത്തട്ടെ. ഇവ എന്റെ സ്വന്തം ഗാനങ്ങൾ, ദീപ്തിയുള്ളവയും ശുദ്ധവും ജ്ഞാനമുള്ളതുമാണ്. ഇവ സ്തുതികളോടെ നിന്നെ സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു.