കേഷ്വ് അന്തഃ പുരുഷ ഽ ആ വിവേശ കാന്യ് അന്തഃ പുരുഷേ ഽ അര്പിതാനി । ഏതദ് ബ്രഹ്മന്ന് ഉപവല്ഹാമസി ത്വാ കിꣳ സ്വിന് നഃ പ്രതി വോചാസ്യ് അത്ര
ഏതിൽ ആ പുരുഷൻ പ്രവേശിച്ചു? ഏതൊക്കെയാണ് പുരുഷനിൽ സ്ഥാപിതമായത്? ബ്രഹ്മൻ, ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ നിന്നോട് ചോദിക്കുന്നു; നീ ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ എന്ത് പറയും?
പഞ്ചസ്വ് അന്തഃ പുരുഷ ഽ ആ വിവേശ താന്യ് അന്തഃ പുരുഷേ ഽ അര്പിതാനി । ഏതത് ത്വാത്ര പ്രതിമന്വാനോ ഽ അസ്മി ന മായയാ ഭവസ്യ് ഉത്തരോ മത്
അഞ്ചിൽ ആ പുരുഷൻ പ്രവേശിച്ചു; അവയാണ് പുരുഷനിൽ സ്ഥാപിതമായത്; ഞാൻ നിന്നെ ഇവിടെ അന്വേഷിക്കുന്നു, മായയാൽ അല്ല, ചിന്തയിൽ നീ മേലുള്ളവൻ.
കാ സ്വിദ് ആസീത് പൂര്വചിത്തിഃ കിꣳ സ്വിദ് ആസീദ് ബൃഹദ് വയഃ । കാ സ്വിദ് ആസീത് പിലിപ്പിലാ കാ സ്വിദ് ആസീത് പിശങ്ഗിലാ
മുൻ ഉദ്ദേശം എന്തായിരുന്നു? വലിയ വേഗം എന്തായിരുന്നു? പിലിപ്പിലാ എന്തായിരുന്നു? പിശങ്ങിലാ എന്തായിരുന്നു?
ദ്യൌര് ആസീത് പൂര്വചിത്തിഃ അശ്വഽ ആസീദ് ബൃഹദ് വയഃ । അവിര് ആസീത് പിലിപ്പിലാ രാത്രിര് ആസീത് പിശങ്ഗിലാ
ആകാശം മുൻ ഉദ്ദേശമായിരുന്നു; കുതിര വലിയ വേഗമായിരുന്നു; ആട് പിലിപ്പിലായായിരുന്നു; രാത്രി പിശങ്ങിലായായിരുന്നു.
കാ ഽ ഈമരേ പിശംഗിലാ കാ ഽ ഈം കുരുപിശംഗിലാ । ക ഽ ഈമ് ആസ്കന്ദമ് അര്ഷതി ക ഽ ഈം പന്ഥാം വി സര്പതി
ആരാണ് ഈ പിശംഗിലാ? ആരാണ് ഈ കുറുപിശംഗിലാ? ആരാണ് കൊമ്പിലേക്ക് ചാടുന്നത്? ആരാണ് വഴിയിലൂടെ സരിയുന്നത്?
അജാരേ പിശംഗിലാ ശ്വാവിത് കുരുപിശംഗിലാ । ശശ ആസ്കന്ദമ് അര്ഷത്യ് അഹിഃ പന്ഥാം വി സര്പതി
ആടാണ് പിശംഗിലാ, നായയാണ് കുറുപിശംഗിലാ. മുയൽ കൊമ്പിലേക്ക് ചാടുന്നു, പാമ്പ് വഴിയിലൂടെ സരിയുന്നു.
കത്യ് അസ്യ വിഷ്ഠാഃ കത്യ് അക്ഷരാണി കതി ഹോമാസഃ കതിധാ സമിദ്ധഃ । യജ്ഞസ്യ ത്വാ വിദഥാ പൃച്ഛമ് അത്ര കതി ഹോതാര ഽ ഋതുശോ യജന്തി
എത്രയാണ് അതിന്റെ വിസർജ്ജനം? എത്ര അക്ഷരങ്ങൾ? എത്ര ഹോമങ്ങൾ? എത്ര വിധത്തിൽ സമിദ് തെളിയിക്കുന്നു? യജ്ഞസഭയിൽ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു, എത്ര ഹോതാക്കൾ കാലാനുസൃതമായി യജ്ഞം ചെയ്യുന്നു?
ഷഡ് അസ്യ വിഷ്ഠാഃ ശതമ് അക്ഷരാണ്യ് അശീതിര് ഹോമാഃ സമിധോ ഹ തിസ്രഃ । യജ്ഞസ്യ തേ വിദഥാ പ്ര ബ്രവീമി സപ്ത ഹോതാര ഋതുശോ യജന്തി
ആറാണ് അതിന്റെ വിസർജ്ജനം, നൂറ് അക്ഷരങ്ങൾ, എൺപത് ഹോമങ്ങൾ, മൂന്നു സമിദുകൾ. യജ്ഞസഭയിൽ ഞാൻ പറയുന്നു: ഏഴു ഹോതാക്കൾ കാലാനുസൃതമായി യജ്ഞം ചെയ്യുന്നു.
കോ ഽ അസ്യ വേദ ഭുവനസ്യ നാഭിം കോ ദ്യാവാപൃഥിവീ ഽ അന്തരിക്ഷമ് । കഃ സൂര്യസ്യ വേദ ബൃഹതോ ജനിത്രം കോ വേദ ചന്ദ്രമസം യതോജാഃ
ആരാണ് ഈ ലോകത്തിന്റെ നടുവിനെ അറിയുന്നത്? ആരാണ് ആകാശവും ഭൂമിയും അന്തരീക്ഷവും അറിയുന്നത്? ആരാണ് സൂര്യന്റെ മഹത്തായ ഉത്ഭവം അറിയുന്നത്? ആരാണ് ചന്ദ്രന്റെ ജനനം എവിടുനിന്നാണെന്ന് അറിയുന്നത്?
വേദാഹമ് അസ്യ ഭുവനസ്യ നാഭിം വേദ ദ്യാവാപൃഥിവീ ഽ അന്തരിക്ഷമ് । വേദ സൂര്യസ്യ ബൃഹതോ ജനിത്രം അഥോ വേദ ചന്ദ്രമസം യതോജാഃ
ഞാൻ ഈ ലോകത്തിന്റെ നടുവിനെ അറിയുന്നു. ഞാൻ ആകാശവും ഭൂമിയും അന്തരീക്ഷവും അറിയുന്നു. ഞാൻ സൂര്യന്റെ മഹത്തായ ഉത്ഭവം അറിയുന്നു, ചന്ദ്രൻ എവിടുനിന്നാണ് ജനിച്ചതെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു.
പൃച്ഛാമി ത്വാ പരമ് അന്തം പൃഥിവ്യാഃ പൃച്ഛാമി യത്ര ഭുവനസ്യ നാഭിഃ । പൃച്ഛാമി ത്വാ വൃഷ്ണോ ഽ അശ്വസ്യ രേതഃ പൃച്ഛാമി വാചഃ പരമം വ്യോമ
ഭൂമിയുടെ അതി അറ്റത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കുന്നു; ലോകത്തിന്റെ നടുവെവിടെയാണെന്ന് ചോദിക്കുന്നു. വജ്രശക്തനായ കുതിരയുടെ വിത്തിനെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്നു; വാക്കിന്റെ പരമമായ ആകാശത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്നു.
ഇയം വേദിഃ പരോ ഽ അന്തഃ പൃഥിവ്യാ ഽ അയം യജ്ഞോ യത്ര ഭുവനസ്യ നാഭിഃ । അയꣳ സോമോ വൃഷ്ണോ ഽ അശ്വസ്യ രേതഃ ബ്രഹ്മായം വാചഃ പരമം വ്യോമ
ഈ വേദിയാണ് ഭൂമിയുടെ അറ്റം; ഈ യജ്ഞമാണ് ലോകത്തിന്റെ നടുവുള്ളത്. ഈ സോമം വജ്രശക്തനായ കുതിരയുടെ വിത്താണ്; ഈ ബ്രഹ്മമാണ് വാക്കിന്റെ പരമമായ ആകാശം.
സുഭൂഃ സ്വയമ്ഭൂഃ പ്രഥമോ ഽന്തര് മഹത്യ് അര്ണവേ । ദധേ ഹ ഗര്ഭമ് ഋത്വിയം യതോ ജാതഃ പ്രജാപതിഃ
നല്ല വംശജനായ സ്വയംഭൂ, മഹാസമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ ആദ്യം, യജ്ഞത്തിന്റെ ഗർഭം സ്ഥാപിച്ചു, അതിൽ നിന്നാണ് പ്രജാപതി ജനിച്ചത്.
ഹോതാ യക്ഷത് പ്രജാപതിꣳ സോമസ്യ മഹിമ്നഃ । ജുഷതാം പിബതു സോമꣳ ഹോതര് യജ
ഹോതാവ് സോമത്തിന്റെ മഹത്വത്തിൽ പ്രജാപതിയെ ആഹ്വാനിക്കുന്നു. അവൻ സന്തുഷ്ടനാകട്ടെ; ഹോതാവ് യജ്ഞം നടത്തട്ടെ, സോമം കുടിക്കട്ടെ.
പ്രജാപതേ ന ത്വദ് ഏതാന്യ് അന്യോ വിശ്വാ രൂപാണി പരി താ ബഭൂവ । യത്കാമാസ് തേ ജുഹുമസ് തന് നോ ഽ അസ്തു । വയꣳ സ്യാമ പതയോ രയീണാമ്
പ്രജാപതേ, നിന്നെക്കാൾ വേറൊരുവൻ ഈ രൂപങ്ങൾ എല്ലാം ആവൃതമാക്കിയിട്ടില്ല. നിന്റെ ആഗ്രഹം ഞങ്ങൾ അർപ്പിക്കുന്നതിൽ നിറവേറട്ടെ. ഞങ്ങൾ സമ്പത്തിന്റെ ഉടമകൾ ആകട്ടെ.
രോഹിതോ ധൂമ്രരോഹിതഃ കര്കന്ധുരോഹിതസ് തേ സൌമ്യാ ബഭ്രുര് അരുണബഭ്രുഃ ശുകബഭ്രുസ് തേ വാരുണാഃ ശിതിരന്ധ്രോ ഽന്യതഃശിതിരന്ധ്രഃ സമന്തശിതിരന്ധ്രസ് തേ സാവിത്രാഃ ശിതിബാഹുര് അന്യതഃശിതിബാഹുഃ സമന്തശിതിബാഹുസ് തേ ബാര്ഹസ്പത്യാഃ പൃഷതീ ക്ഷുദ്രപൃഷതീ സ്ഥൂലപൃഷതീ താ മൈത്രാവരുണ്യഃ
ശുദ്ധവാലഃ സര്വശുദ്ധവാലോ മണിവാലസ് ത ഽ ആശ്വിനാഃ ശ്യെതഃ ശ്യേതാക്ഷോ ഽരുണസ് തേ രുദ്രായ പശുപതയേ കര്ണാ യാമാ ഽ അവലിപ്താ രൌദ്രാ നഭോരൂപാഃ പാര്ജന്യാഃ
ശുദ്ധമായ മുടിയുള്ളത്, മുഴുവൻ ശുദ്ധമായ മുടിയുള്ളത്, മണിമുടിയുള്ളത് അശ്വിനികളുടെത്; വെള്ളയും വെള്ളക്കണ്ണും ചുവപ്പും രുദ്രനായ പശുപതിയുടെത്; ചെവി യമന്റെത്; ലിപ്തമായത് രൗദ്രന്റെത്; ആകാശത്തിന്റെ രൂപമുള്ളത് പാർജന്യന്റെത്.
പൃശ്നിസ് തിരശ്ചീനപൃശ്നിര് ഊര്ധ്വപൃശ്നിസ് തേ മാരുതാഃ ഫല്ഗൂര് ലോഹിതോര്ണീ പലക്ഷീ താഃ സാരസ്വത്യഃ പ്ലീഹാകര്ണഃ ശുണ്ഠാകര്ണോ ഽദ്ധ്യാലോഹകര്ണസ് തേ ത്വാഷ്ട്രാഃ കൃഷ്ണഗ്രീവഃ ശിതികക്ഷോ ഽഞ്ജിസക്ഥസ് ത ഽ ഐന്ദ്രാഗ്നാഃ കൃഷ്ണാഞ്ജിര് അല്പാഞ്ജിര് മഹാഞ്ജിസ് ത ഽ ഉഷസ്യാഃ
ശില്പാ വൈശ്വദേവ്യോ രോഹിണ്യസ് ത്ര്യവയോ വാചേ ഽവിജ്ഞാതാ ഽ അദിത്യൈ സരൂപാ ധാത്രേ വത്സതര്യോ ദേവാനാം പത്നീഭ്യഃ
കലാകാരൻ വൈശ്വദേവിയുടെത്, ചുവന്നത് രോഹിണിയുടെത്, മൂന്നു വയസ്സുള്ളത് വാക്കിന്റെത്, അറിയപ്പെടാത്തത് ആദിത്യിയുടെത്, ഒരുപോലെയുള്ളത് ധാത്രാവിന്റെത്, കിടാക്കൾ ദേവികളുടെ ഭാര്യമാരുടെത്.
കൃഷ്ണഗ്രീവാ ഽ ആഗ്നേയാഃ ശിതിഭ്രവോ വസൂനാꣳ രോഹിതാ രുദ്രാണാꣳ ശ്വേതാ ഽ അവരോകിണ ഽ ആദിത്യാനാം നഭോരൂപാഃ പാര്ജന്യാഃ
കറുത്ത കഴുത്തുള്ളത് അഗ്നിയുടെത്, വെള്ളപ്പാടുള്ളത് വസുക്കളുടെത്, ചുവന്നത് രുദ്രന്റെത്, വെള്ളയും കാണുന്നവയും ആദിത്യരുടെത്, ആകാശത്തിന്റെ രൂപമുള്ളത് പാർജന്യന്റെത്.
ഉന്നത ഽ ഋഷഭോ വാമനസ് ത ഽ ഐന്ദ്രവൈഷ്ണവാ ഽ ഉന്നതഃ ശിതിബാഹുഃ ശിതിപൃഷ്ഠസ് ത ഽ ഐന്ദ്രാബാര്ഹസ്പത്യാഃ ശുകരൂപാ വാജിനാഃ കല്മാഷാ ഽ ആഗ്നിമാരുതാഃ ശ്യാമാഃ പൌഷ്ണാഃ
ഉയർന്നത്, കാള, വാമനൻ ഇവ ഇന്ദ്രവിഷ്ണുവിന്റെത്; ഉയർന്നത്, വെള്ളകൈ, വെള്ളപ്പിറകുള്ളത് ഇന്ദ്ര-ബൃഹസ്പതിയുടെത്; പന്നിയുടെ രൂപമുള്ളത് വേഗമുള്ളവയുടെത്; കറുത്ത പാടുള്ളത് അഗ്നിമാരുതന്റെത്; കറുത്തത് പൗഷ്ണന്റെത്.
ഏതാ ഽ ഐന്ദ്രാഗ്നാ ദ്വിരൂപാ ഽ അഗ്നീഷോമീയാ വാമനാ ഽ അനഡ്വാഹ ഽ ആഗ്നാവൈഷ്ണവാ വശാ മൈത്രാവരുണ്യോഽന്യത ഏന്യോ ഽ മൈത്ര്യഃ
ഇവയാണ്: ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും ചേർന്ന ദ്വയങ്ങൾ, അഗ്നിയും സോമനും ചേർന്ന ദ്വയങ്ങൾ, ചെറുതായവ, അനഡ്വാഹം, അഗ്നി-വിഷ്ണു ദ്വയം, വിനയമുള്ളവ, മൈത്രാവരുണി, മറ്റൊന്ന്, മൈത്രി, മറ്റൊന്ന്.
കൃഷ്ണഗ്രീവാ ഽ ആഗ്നേയാ ബഭ്രവഃ സൌമ്യാഃ ശ്വേതാ വായവ്യാ ഽ അവിജ്ഞാതാ ഽ അദിത്യൈ സരൂപാ ധാത്രേ വത്സതര്യോ ദേവാനാം പത്നീഭ്യഃ
കറുത്ത കഴുത്തുള്ളവ അഗ്നിയ്ക്ക്, കപ്പില നിറമുള്ളവ സോമനു, വെള്ള നിറമുള്ളവ വായുവിന്, അടയാളമില്ലാത്തവ ആദിതിക്ക്, ഒരേ രൂപമുള്ളവ ധാത്രിക്ക്, കിടാക്കുട്ടികൾ ദേവതകളുടെ ഭാര്യമാർക്ക്.
കൃഷ്ണാ ഭൌമാ ധൂമ്രാ ഽ ആന്തരിക്ഷാ ബൃഹന്തോ ദിവ്യാഃ ശബലാ വൈദ്യുതാഃ സിധ്മാസ് താരകാഃ
കറുത്തവ ഭൂമിക്കാണ്, പുക നിറമുള്ളവ അന്തരീക്ഷത്തിനാണ്, വലിയവ ആകാശത്തിനാണ്, പുള്ളിപ്പുള്ളിയവ മിന്നലിനാണ്, ചാരനിറമുള്ളവ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കാണ്.
ധൂമ്രാന് വസന്തായാ ലഭതേ ശ്വേതാന് ഗ്രീഷ്മായ കൃഷ്ണാന് വര്ഷാഭ്യോ ഽരുണാഞ്ഛരദേ പൃഷതോ ഹേമന്തായ പിശങ്ഗാഞ്ഛിശിരായ
വസന്തത്തിന് പുക നിറമുള്ളവ, ഗ്രീഷ്മത്തിന് വെള്ള നിറമുള്ളവ, മഴക്കാലത്ത് കറുത്തവ, ശരത്കാലത്ത് ചുവപ്പു പുള്ളിയവ, ഹേമന്തത്തിൽ കപ്പില നിറമുള്ളവ, ശിശിരത്തിൽ ചാരനിറമുള്ളവ ലഭിക്കുന്നു.
ത്ര്യവയോ ഗായത്ര്യൈ പഞ്ചാവയസ് ത്രിഷ്ടുഭേ ദിത്യവാഹോ ജഗത്യൈ ത്രിവത്സാ ഽ അനുഷ്ടുഭേ തുര്യവാഹ ഽ ഉഷ്ണിഹേ
മൂന്നു വയസ്സുള്ളവ ഗായത്രീക്ക്, അഞ്ചു വയസ്സുള്ളവ തൃഷ്ടുപ്ക്കു, രണ്ട് വയസ്സുള്ള കാളകൾ ജഗതിക്ക്, മൂന്ന് കിടാക്കുട്ടിയുള്ളവ അനുഷ്ടുപ്ക്കു, നാല് വയസ്സുള്ള കാളകൾ ഉഷ്ണിക്ക്.
പഷ്ഠവാഹോ വിരാജ ഽ ഉക്ഷാണോ ബൃഹത്യാ ഽ ഋഷഭാഃ കകുഭേ ഽനഡ്വാഹഃ പങ്ക്ത്യൈ ധേനവോ ഽതിച്ഛന്ദസേ
ആറ് വയസ്സുള്ള കാളകൾ വിരാജിന്, കാളപ്പശുക്കൾ ബൃഹതിക്ക്, കാളകൾ കകുബിന്, അനഡ്വാഹം പംക്തിക്ക്, പശുക്കൾ അതിഛന്ദസിന്.
കൃഷ്ണഗ്രീവാ ഽ ആഗ്നേയാ ബഭ്രവഃ സൌമ്യാ ഽ ഉപധ്വസ്താഃ സാവിത്രാ വത്സതര്യഃ സാരസ്വത്യഃ ശ്യാമാഃ പൌഷ്ണാഃ പൃശ്നയോ മാരുതാ ബഹുരൂപാ വൈശ്വദേവാ വശാ ദ്യാവാപൃഥിവീയാഃ
കറുത്ത കഴുത്തുള്ളവ അഗ്നിയ്ക്ക്, കപ്പില നിറമുള്ളവ സോമനു, ഉപധ്വസ്ത എന്നവ സാവിത്രിക്ക്, കിടാക്കുട്ടികൾ സരസ്വതിക്ക്, കറുത്തവ പൗഷ്ണനു, പുള്ളിപ്പുള്ളിയവ മാർത്ത്യർക്കു, പല രൂപമുള്ളവ വിശ്വദേവന്മാർക്ക്, വിനയമുള്ളവ ദ്യാവാപൃഥിവിക്ക്.
ഉക്താഃ സംചരാ ഽ ഏതാ ഽ ഐന്ദ്രാഗ്നാഃ കൃഷ്ണാഃ വാരുണാഃ പൃശ്നയോ മാരുതാഃ കായാസ് തൂപരാഃ
ഇവയാണ് സഞ്ചാരികളായി പറഞ്ഞത്: ഇന്ദ്ര-അഗ്നി ദ്വയം, കറുത്തവ, വരുണ ദ്വയം, പുള്ളിപ്പുള്ളിയവ, മാർത്ത്യർ, രൂപങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മുകളിൽ ഉള്ളവ.
അശ്വസ് തൂപരോ ഗോമൃഗസ് തേ പ്രാജാപത്യാഃ കൃഷ്ണഗ്രീവ ഽ ആഗ്നേയോ രരാടേ പുരസ്താത് സാരസ്വതീ മേഷ്യ് അധസ്താദ്ധന്വോര് ആശ്വിനാവ് അധോരാമൌ ബാഹ്വോഃ സൌമപൌഷ്ണഃ ശ്യാമോ നാഭ്യാꣳ സൌര്യയാമൌ ശ്വേതശ് ച കൃഷ്ണശ് ച പാര്ശ്വയോസ് ത്വാഷ്ട്രൌ ലോമശസക്ഥൌ സക്ഥ്യോര് വായവ്യഃ ശ്വേതഃ പുച്ഛ ഽ ഇന്ദ്രായ സ്വപസ്യായ വേഹദ് വൈഷ്ണവോ വാമനഃ
കുതിരയാണ് മേല്പ്രദേശം, പശുവും മൃഗവും നിന്നുടേത്, പ്രജാപതിയുടെ സന്താനമേ. കറുത്ത കഴുത്തുള്ളത് അഗ്നിയുടെതായാണ് മുന്നിൽ, സാരസ്വതീ ആടാണ് താഴെ മണലിന് കീഴിൽ; അശ്വിനികളുടെത് താഴത്തെ തോളുകൾ; സൌമ്യനും പൗഷ്ണനും കൈകളിൽ; കറുത്തത് നാഭിയിൽ; സൂര്യന്റെത് ഇരുവശങ്ങളിൽ; വെള്ളയും കറുപ്പും പാർശ്വങ്ങളിൽ ത്വഷ്ടാവിന്റെത്; മുടിയുള്ളത് തോളുകളിൽ വായുവിന്റെത്; വെള്ളപൂച്ച ഇന്ദ്രനു, മനോഹരമായത് സ്വപസ്യനു; വലിയ വൈഷ്ണവൻ വാമനൻ.
ചുവപ്പും പുകച്ചുവപ്പും കർക്കന്ദു ചുവപ്പും സൌമ്യനു; കപ്പിയും ചുവന്ന കപ്പിയും വെള്ളകപ്പിയും വരുണന്റെത്; വെള്ളപ്പാടുള്ളത്, മറ്റൊരു വെള്ളപ്പാടുള്ളത്, എല്ലായിടത്തും വെള്ളപ്പാടുള്ളത് സാവിത്രിയുടെത്; വെള്ളകൈ, മറ്റൊരു വെള്ളകൈ, എല്ലായിടത്തും വെള്ളകൈ ബൃഹസ്പതിയുടെത്; പുള്ളിപ്പശു, ചെറുപുള്ളിപ്പശു, വലിയ പുള്ളിപ്പശു മൈത്രാവരുണ്യന്റെത്.
പുള്ളിയുള്ളത്, കുറുകെ പുള്ളിയുള്ളത്, മേലോട്ട് പുള്ളിയുള്ളത് മാരുതന്റെത്; ഇളംചുവപ്പ്, ചുവന്നവാലുള്ളത്, പുള്ളിയുള്ളത് സാരസ്വതിയുടെത്; പ്ലീഹയുള്ള ചെവി, തുമ്പയുള്ള ചെവി, മേലോട്ട് ഇരുമ്പ് ചെവി ത്വഷ്ടാവിന്റെത്; കറുത്ത കഴുത്ത്, വെള്ളക്കണ്ണ്, അടയാളമുള്ള തോളുകൾ ഇന്ദ്രാഗ്നിയുടെത്; കറുത്ത വിരൽ, ചെറു വിരൽ, വലിയ വിരൽ ഉഷസ്സിന്റെത്.