ஸாமவேதஃ

மூன்று சத்தங்கள் எழுந்தன – பசுக்கள் மந்தமாகக் கத்தின, பால் தரும் பசுக்கள் உரக்க முழங்கின, அந்த மஞ்சள் நிற சோமன் கர்ஜனைசெய்யும் சத்தத்துடன் வந்தான். “ஓ சோமா! நீ இனிமையுடன், வேதப் பாட்டின் கருவில் உறைந்து, இந்திரனுக்கும் மருத்துகளுக்கும் பாய்ந்து வாராய்,” எனக் கேட்டனர். அந்த பிரகாசமான சோமம், மகிழ்ச்சிக்காக, திறமையோடு, நீரினுள் பறவையின் கூடு போல மலையில் தங்கிய கழுகு போல் உறைந்தது. “ஓ மஞ்சள் சோமா! தெய்வங்களுக்கு அருந்துவதற்காக திறமையை நிறைவேற்றும் வகையில் பாய்ந்து வாராய்; இந்த மகிழ்ச்சி மருத்துகளுக்கும் வாயுவுக்கும் உரியது,” என்று வேண்டினர். சத்தமுள்ள, மலைப்பிறந்த சோமம் வடிகட்டியில் பாய்ந்தது; அந்த மகிழ்ச்சியில் எல்லாவற்றையும் ஊடுருவினாய். வானத்தின் பிரியமான முனிவன், சந்ததியில் உறைந்தவன், ஒலிகளுடன் நகர்கிறான்; ஞானி, உன்னதமான சிந்தனையுடன் முன்னே செல்கிறான். அழுத்தப்பட்ட சோமங்கள், மகிழ்ச்சியில் வளமிக்கவை, நம்முடைய புகழுக்காக, அருளாளனே, சபையில் முன்னேறின. அந்த ஞானி சோமங்கள், எருமைகள் போல், அலைகளாக நீரை இட்டுச் செல்கின்றன; காட்டை உடைத்து வழி செய்கின்றன. “ஓ சோமா! வலிமையுடன், அழுத்தப்பட்டு பாய்ந்து வாராய்; நம்மை மக்களிடையே புகழ்படுத்துவாய்; எல்லா பகைமைகளையும் தள்ளி விடுவாய்.” உண்மையில் நீ பிரகாசத்துடன் வலிமை கொண்டவன்; நாங்கள் உன்னை அழைக்கிறோம், தூயவன், ஒளியில் பிரகாசிப்பவன், வானத்தை காண்பிப்பவன். சோமம், வடிகட்டியில் புகுந்து, கவிஞர்களுக்கு பிரியமானவனாய், சிந்தனையை வண்டி ஓட்டும் வண்டியோட்டன் குதிரையை ஓட்டுவது போல் செலுத்துகிறான். அதிவேகமான, பசுக்களை வெல்லும் சோமங்கள், குதிரைகளை வெல்லும், பிரகாசமான, வலிமைமிக்கவை, வீரத்துக்காக பாய்ந்தன. “ஓ தேவனே, நீ நீண்ட ஆயுளுக்காக பாய்ந்து வாராய்; உன் மகிழ்ச்சி இந்திரனை எட்டுக; வாயுவை நோக்கி நேர்பாதையில் ஏறு.” தூயவன் அதிசயமான வானை உருவாக்கினான், இடியென; அது பெரிய, பரிபூரண ஒளி. மகிழ்ச்சிக்காக பாயும் அந்த சோமத்துளிகள், தங்கள் பிரகாசத்துடன், இனிமையான குரலுடன், அலைபாய்கின்றன. அந்த முனிவன், நதியின் அலைகளை அனுப்புகிறான்; தன் இடத்தில் அமர்ந்து, கவிஞரை ஏந்தி, பேராசையுடன் பிடித்து நிற்கிறான். தெய்வங்கள் அந்த சோமத்தை நாடின, அது விடியற்காலையில் பிறந்தது, பசுக்களால் தூய்மையாக்கப்பட்டது, வடிகட்டப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்டது; ஆறாம் அழுத்தத்தின் முதல் பகுதி. தூய்மை பெறும் ஞானி, எல்லா பகைமைகளையும் தாண்டி முன்னேறினான்; அவரைத் துதிப்பவர்கள் தங்கள் பாட்டில் புகழ்ந்தனர். அழுத்தப்பட்ட சோமம், எல்லா மகிமையோடும் பாத்திரத்தில் பாய்ந்தது; அந்த சோமம் பக்தியுடன் இந்திரனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது. வண்டியோட்டன் போல், அழுத்தப்பட்ட சோமம், கல் வடிகட்டியில் விரைவாக குதிரை போல் முன்னேறியது. வலிமைமிக்க பசுக்கள் விரைவாக பாய்வதைப் போல, அந்த வேகமான அலைகள் எழுந்து, இருண்ட தோலைத் தள்ளி வெளியேறின. “ஓ சோமா! ஞானி, மகிழ்ச்சியூட்டும் நீ பாய்ந்து, பகைமைகளை தள்ளி விடு; தெய்வங்களுக்கு பக்தி இல்லாதவர்களை விரட்டி விடு.” அந்த அலைப்பாயும் நீரோடையால், நீ சூரியனை பிரகாசிக்கச் செய்தாய், மனிதர்களுக்கான நீரையும் ஓடச் செய்தாய். “ஓ சோமா! நீ இந்திரன் வ்ருத்திரனை கொல்ல உதவி செய்தாய், வல்லமையான நீர்களை விடுவித்தாய்; அந்த ஓடையுடன் சுற்றிப் பாய்ந்து, ஒன்பது மடங்கு மகிழ்ச்சி தரும் அருந்தலைக் கொண்டு வாராய்.” அந்த சோமம், பிரகாசத்தையும் செல்வத்தையும் தரும் பவர்த்வாஜரைச் சுற்றி, வடிகட்டியில் பாய்ந்து, ஒலித்தது. வலிமைமிக்க, கர்ஜனைசெய்யும், மஞ்சள் சோமம், மிகப்பெரிய, அதிசயமானவன், மித்ரனைப் போல, சூரியனுடன் பிரகாசித்து முழங்கினான். “உனக்கு மகிழ்ச்சி தருவாய், நாங்கள் தீயையும், ஞானத்தையும், பாதுகாப்பையும் தேர்ந்தெடுக்கிறோம், பலரும் நாடும் காவலனே.” “ஓ அத்வர்யு, அழுத்தப்பட்ட சோமத்தை கற்களால் வடிகட்டியில் வழிநடத்து; இந்திரன் அருந்த தூய்மையாக்கு.” அழுத்தப்பட்ட சோமத்தின் மகிழ்ச்சியூட்டும் நீரோடை, சந்தோஷத்துடன் பாய்ந்தது; அந்த மகிழ்ச்சியூட்டும் ஓடை ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. “ஓ சோமா! எங்களுக்கு ஆயிரமடங்கு செல்வமும், வீரத்தையும் பாய்ந்து கொடு; உன் ஓடையால் எங்களுக்கு புகழை நிலைநிறுத்து.” பழைய பாதைகள் மீண்டும் கடக்கப்பட்டன; அவற்றின் பிரகாசத்தால் சூரியன் உருவானான். “ஓ சோமா! மிக பிரகாசமாக, பாத்திரங்களில் ஒலித்துப் பாய்ந்து, இரு இருக்கைகளிலும், கருவிலும் உறைந்து கொள்.” நீ வலிமைமிக்கவன், பிரகாசமிக்க சோமா; வலிமைமிக்கவன், உறுதியான விரதமுடைய தேவன்; நீ வல்லமைமிக்க நியதிகளை நிலைநிறுத்தினாய். “ஓ சோமா! உன் ஓடையால் வலிமைக்காக பாய்ந்து வாராய், ஞானிகள் தூய்மையாக்கும்போது; இந்து, உன் ஒளியுடன் பசுக்களை நோக்கி வாராய்.” இன்பமளிக்கும் ஓடையுடன், சோமா, காளையாக, தெய்வங்களுக்கு உரியவனாய், அழியாதவனாய், உறைமையுடன், எப்போதும் இளமையுடன் பாய்ந்து வாராய். இந்த நல்வினையால், அழுத்தக்கல் உன்னை, வீரனுக்குப் பொருத்தமான காளையாக்கியது. இந்த பவமான சோமன், இயக்கப்பட, ஞானி, தானாகவே எழுச்சி கொண்டு, பெரும், ஆதிகால இடத்தை நாடி பாய்கிறான். “ஓ இந்து! எங்களுக்காக பெருமைக்காக பாய்ந்து வாராய்; நீ அலைகளை சுமக்கிறாய், தவறாமல், தெய்வங்களை நோக்கி விரைவாக செல்கிறாய்.” சோமம் பாய்கிறது, பகைவர்களை விரட்டுகிறது, எதிரிகளை தள்ளுகிறது, இந்திரன் தேர்ந்த இடத்தை நோக்கிச் செல்கிறது.