सामवेदः

इमे त इन्द्र सोमाः सुतासो ये च सोत्वाः तेषां मत्स्व प्रभूवसो

तुभ्यं सुतासः सोमाः स्तीर्णं बर्हिर्विभावसो स्तोतृभ्य इन्द्र मृडय

आ व इन्द्र कृविं यथा वाजयन्तः शतक्रतुम् मंहिष्ठं सिञ्च इन्दुभिः

अतश्चिदिन्द्र न उपा याहि शतवाजया इषा सहस्रवाजया

आ बुन्दं वृत्रहा ददे जातः पृच्छद्वि मातरम् क उग्राः के ह शृण्विरे

बृबदुक्थं हवामहे सृप्रकरस्नमूतये साधः कृण्वन्तमवसे

ऋजुनीती नो वरुणो मित्रो नयति विद्वान् अर्यमा देवैः सजोषाः

दूरादिहेव यत्सतो ऽरुणप्सुरशिश्वितत् वि भानुं विश्वथातनत्

आ नो मित्रावरुणा घृतैर्गव्यूतिमुक्षतम् मध्वा रजांसि सुक्रतू

उदु त्ये सूनवो गिरः काष्ठा यज्ञेष्वत्नत वाश्रा अभिज्ञु यातवे

इदं विष्णुर्वि चक्रमे त्रेधा नि दधे पदम् समूढमस्य पांसुले

अतीहि मन्युषाविणं सुषुवांसमुपेरय अस्य रातौ सुतं पिब

कदु प्रचेतसे महे वचो देवाय शस्यते तदिध्यस्य

उक्थं च न शस्यमानं नागो रयिरा चिकेत न गायत्रं गीयमानम्

इन्द्र उक्थेभिर्मन्दिष्ठो वाजानां च वाजपतिः हरिवान्त्सुतानां सखा

आ याह्युप नः सुतं वाजेभिर्मा हृणीयथाः महां इव युवजानिः

कदा वसो स्तोत्रं हर्यत आ अव श्मशा रुधद्वाः दीर्घं सुतम् वाताप्याय

ब्राह्मणादिन्द्र राधसः पिबा सोममृतूं रनु तवेदं सख्यमस्तृतम्

वयं घा ते अपि स्मसि स्तोतार इन्द्र गिर्वणः त्वं नो जिन्व सोमपाः

एन्द्र पृक्षु कासु चिन्नृम्णं तनूषु धेहि नः सत्राजिदुग्र पौंस्यम्

एवा ह्यसि वीरयुरेवा शूर उत स्थिरः एवा ते राध्यं मनः

अभि त्वा शूर नोनुमो ऽदुग्धा इव धेनवः ईशानमस्य जगतः स्वर्दृशमीशानमिन्द्र तस्थुषः

त्वामिद्धि हवामहे सातौ वाजस्य कार्वः त्वां वृत्रेष्विन्द्र सत्पतिं नरस्त्वां काष्ठास्वर्वतः

अभि प्र वः सुराधसमिन्द्रमर्च यथा विदे यो जरितृभ्यो मघवा पुरूवसुः सहस्रेणेव शिक्षति

तं वो दस्ममृतीषहं वसोर्मन्दानमन्धसः अभि वत्सं न स्वसरेषु धेनव इन्द्रं गीर्भिर्नवामहे

तरोभिर्वो विदद्वसुमिन्द्रं सबाध ऊतये बृहद्गायन्तः सुतसोमे अध्वरे हुवे भरं न कारिणम्

तरणिरित्सिषासति वाजं पुरन्ध्या युजा आ व इन्द्रं पुरुहूतं नमे गिरा नेमिं तष्टेव सुद्रुवम्

पिबा सुतस्य रसिनो मत्स्वा न इन्द्र गोमतः आपिर्नो बोधि सधमाद्ये वृधे ऽस्मां अवन्तु ते धियः

त्वं ह्येहि चेरवे विदा भगं वसुत्तये उद्वावृषस्व मघवन्गविष्टय उदिन्द्राश्वमिष्टये