सामवेदः

आ यः पुरं नार्मिणीमदीदेदत्यः कविर्नभन्यो नार्व सूरो न रुरुक्वाञ्छतात्मा

अभि द्विजन्मा त्री रोचनानि विश्वा रजांसि शुशुचनो अस्थात् होता यजिष्ठो अपां सधस्थे

अयं स होता यो द्विजन्मा विश्वा दधे वार्याणि श्रवस्या मर्तो यो अस्मै सुतुको ददाश

अग्ने तमद्याष्वं न स्तोमैः क्रतुं न भद्रं हृदिस्पृषम् ऋध्यामा त ओहैः

अधा ह्यग्ने क्रतोर्भद्रस्य दक्षस्य साधोः रथीरृतस्य बृहतो बभूथ

एभिर्नो अर्कैर्भवा नो अर्वाङ्क्स्वार्ण ज्योतिः अग्ने विश्वेभिः सुमना अनीकैः

अग्ने विवस्वदुषसश्चित्रं राधो अमर्त्य आ दाशुषे जातवेदो वहा त्वमद्या देवां उषर्बुधः

जुष्टो हि दूतो असि हव्यवाहनो ऽग्ने रथीरध्वराणाम् सजूरश्विभ्यामुषसा सुवीर्यमस्मे धेहि श्रवो बृहत्

विधुं दद्राणं समने बहूनां युवानं सन्तं पलितो जगार देवस्य पश्य काव्यं महित्वाद्या ममार स ह्यः समान

शाक्मना शाको अरुणः सुपर्ण आ यो महः शूरः सनादनीडः यच्चिकेत सत्यमित्तन्न मोघं वसु स्पार्हमुत जेतोत दाता

ऐभिर्ददे वृष्ण्या पौंस्यानि येभिरौक्षद्वृत्रहत्याय वज्री ये कर्मणः क्रियमाणस्य मह्न ऋतेकर्ममुदजायन्त देवाः

अस्ति सोमो अयं सुतः पिबन्त्यस्य मरुतः उत स्वराजो अश्विना

पिबन्ति मित्रो अर्यमा तना पूतस्य वरुणः त्रिषधस्थस्य जावतः

उतो न्वस्य जोषमा इन्द्रः सुतस्य गोमतः प्रातर्होतेव मत्सति

बण्महां असि सूर्य बडादित्य महां असि महस्ते सतो महिमा पनिष्तम मह्ना देव महां असि

बट् सूर्य श्रवसा महां असि सत्रा देव महां असि मह्ना देवानामसुर्यः पुरोहितो विभु ज्योतिरदाभ्यम्

उप नो हरिभिः सुतं याहि मदानां पते उप नो हरिभिः सुतम्

द्विता यो वृत्रहन्तमो विद इन्द्रः शतक्रतुः उप नो हरिभिः सुतम्

त्वं हि वृत्रहन्नेषां पाता सोमानामसि उप नो हरिभिः सुतम्

प्र वो महे महेवृधे भरध्वं प्रचेतसे प्र सुमतिं कृणुध्वम् विशः पूर्वीः प्र चर चर्षणिप्राः

उरुव्यचसे महिने सुवृक्तिमिन्द्राय ब्रह्म जनयन्त विप्राः तस्य व्रतानि न मिनन्ति धीराः

इन्द्रं वाणीरनुत्तमन्युमेव सत्रा राजानं दधिरे सहध्यै हर्यश्वाय बर्हया समापीन्

यदिन्द्र यावतस्त्वमेतावदहमीशीय स्तोतारमिद्दधिषे रदावसो न पापत्वाय रंसिषम्

शिक्षेयमिन्महयते दिवेदिवे राय आ कुहचिद्विदे न हि त्वदन्यन्मघवन्न आप्यं वस्यो अस्ति पिता च न

श्रुधी हवं विपिपानस्याद्रेर्बोधा विप्रस्यार्चतो मनीषाम् कृष्वा दुवांस्यन्तमा सचेमा

न ते गिरो अपि मृष्ये तुरस्य न सुष्टुतिमसुर्यस्य विद्वान् सदा ते नाम स्वयशो विवक्मि

भूरि हि ते सवना मानुषेषु भूरि मनीषी हवते त्वामित् मारे अस्मन्मघवञ्ज्योक्कः

प्रो ष्वस्मै पुरोरथमिन्द्राय शूषमर्चत अभीके चिदु लोककृत्सङ्गे समत्सु वृत्रह अस्माकं बोधि चोदिता नभन्तामन्यकेषां ज्याका अधि धन्वसु

त्वं सिन्धूंरवासृजो ऽधराचो अहन्नहिम् अशत्रुरिन्द्र जज्ञिषे विश्वं पुष्यसि वार्यम् तं त्वा परि ष्वजामहे नभन्तामन्यकेषां ज्याका अधि धन्वसु