सामवेदः

अश्वं न त्वा वारवन्तं वन्दध्या अग्निं नमोभिः सम्राजन्तमध्वराणाम्

स घा नः सूनुः शवसा पृथुप्रगामा सुशेवः मीढ्वां अस्माकं बभूयात्

स नो दूराच्चासाच्च नि मर्त्यादघायोः पाहि सदमिद्विश्वायुः

त्वमिन्द्र प्रतूर्तिष्वभि विश्वा असि स्पृधः अशस्तिहा जनिता वृत्रतूरसि त्वं तूर्य तरुष्यतः

अनु ते शुष्मं तुरयन्तमीयतुः क्षोणी शिशुं न मातरा विश्वास्ते स्पृधः श्नथयन्त मन्यवे वृत्रं यदिन्द्र तूर्वसि

यज्ञ व्यवर्तयत् चक्राण ओपशं दिवि

व्यान्तरिक्षमतिरन्मदे सोमस्य रोचना इन्द्रो यदभिनद्वलम्

उदगा आजदङ्गिरोभ्य आविष्कृण्वन्गुहा सतीः अर्वाञ्चं नुनुदे वलम्

त्यमु वः सत्रासाहं विश्वासु गीर्ष्वायतम् आ च्यावयस्यूतये

युध्मं सन्तमनर्वाणं सोमपामनपच्युतम् नरमवार्यक्रतुम्

शिक्षा ण इन्द्र राय आ पुरु विद्वां ऋचीषम अवा नः पार्ये धने

तव त्यदिन्द्रियं बृहत्तव दक्ष्ममुत क्रतुम् वज्रं शिशाति धिषणा वरेण्यम्

तव द्यौरिन्द्र पौंस्यं पृथिवी श्रवः त्वामापः पर्वतासश्च हिन्विरे

त्वां विष्णुर्बृहन्क्षयो मित्रो गृणाति वरुणः त्वां शर्धो मदत्यनु मारुतम्

नमस्ते अग्न ओजसे गृणन्ति देव कृष्टयः अमैरमित्रमर्दय

कुवित्सु नो गविष्टये ऽग्ने संवेषिषो रयिम् उरुकृदुरु णस्कृधि

मा नो अग्ने महाधने परा वर्ग्भारभृद्यथा संवर्गं सं रयिं जय

समस्य मन्यवे विशो विश्वा नमन्त कृष्टयः समुद्रायेव सिन्धवः

वि चिद्वृत्रस्य दोधतः शिरो बिभेद वृष्णिना वज्रेण शतपर्वणा

ओजस्तदस्य तित्विष उभे यत्समवर्त्तयत् इन्द्रश्चर्मेव रोदसी

सुमन्मा वस्वी रन्ती सूनरी

सरूप वृषन्ना गहीमौ भद्रौ धुर्यावभि ताविमा उप सर्पतः

नीव शीर्षाणि मृढ्वं मध्य आपस्य तिष्ठति शृङ्गेभिर्दशभिर्दिशन्

आष्टम द्वितीयो ऽर्धः पन्यंपन्यमित्सोतार आ धावत मद्याय सोमं वीराय शूराय

एह हरी ब्रह्मयुजा शग्मा वक्षतः सखायम् इन्द्रं गीर्भिर्गिर्वणसम्

पाता वृत्रहा सुतमा घा गमन्नारे अस्मत् नि यमते शतमूतिः

आ त्वा विशन्त्विन्दवः समुद्रमिव सिन्धवः न त्वामिन्द्राति रिच्यते

विव्यक्थ महिना वृषन्भक्षं सोमस्य जागृवे य इन्द्र जठरेषु ते

अरं त इन्द्र कुक्षये सोमो भवतु वृत्रहन् अरं धामभ्य इन्दवः