सामवेदः

य इन्द्र चमसेष्वा सोमश्चमूषु ते सुतः पिबेदस्य त्वमीशिषे

योगेयोगे तवस्तरं वाजेवाजे हवामहे सखाय इन्द्रमूतये

आ त्वेता नि षीदतेन्द्रमभि प्र गायत सखायः स्तोमवाहसः

इदं ह्यन्वोजसा सुतं राधानां पते पिबा त्वास्य गिर्वणः

महां इन्द्रः पुरश्च नो महित्वमस्तु वज्रिणे द्यौर्न प्रथिना शवः

आ तू न इन्द्र क्षुमन्तं चित्रं ग्राभं सं गृभाय महाहस्ती दक्षिणेन

अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे सूनुं सत्यस्य सत्पतिम्

कया नश्चित्र आ भुवदूती सदावृधः सखा कया शचिष्ठया वृता

त्यमु वः सत्रासाहं विश्वासु गीर्ष्वायतम् आ च्यावयस्यूतये

सदसस्पतिमद्भुतं प्रियमिन्द्रस्य काम्यम् सनिं मेधामयासिषम्

ये ते पन्था अधो दिवो येभिर्व्यश्वमैरयः उत श्रोषन्तु नो भुवः

भद्रंभद्रं न आ भरेषमूर्जं शतक्रतो यदिन्द्र मृडयासि नः

अस्ति सोमो अयं सुतः पिबन्त्यस्य मरुतः उत स्वराजो अश्विना

ईङ्खयन्तीरपस्युव इन्द्रं जातमुपासते वन्वानासः सुवीर्यम्

न कि देवा इनीमसि न क्या योपयामसि मन्त्रश्रुत्यं चरामसि

दोषो आगाद्बृहद्गाय द्युमद्गामन्नाथर्वण स्तुहि देवं सवितारम्

एषो उषा अपूर्व्या व्युच्छति प्रिया दिवः स्तुषे वामश्विना बृहत्

इन्द्रो दधीचो अस्थभिर्वृत्राण्यप्रतिष्कुतः जघान नवतीर्नव

इन्द्रेहि मत्स्यन्धसो विश्वेभिः सोमपर्वभिः महां अभिष्टिरोजसा

आ तू न इन्द्र गहि महान्महीभिरूतिभिः

ओजस्तदस्य तित्विष उभे यत्समवर्तयत् इन्द्रश्चर्मेव रोदसी

अयमु ते समतसि कपोत इव गर्भधिम् वचस्तच्चिन्न ओहसे

वात आ वातु बेषजं शम्भु मयोभु नो हृदे प्र न अयूंषि तारिषत्

यं रक्षन्ति प्रचेतसो वरुणो मित्रो अर्यमा न किः स दभ्यते जनः

गव्यो षु णो यथा पुराश्वयोत रथया वरिवस्या महोनाम्

इमास्त इन्द्र पृश्नयो घृतं दुहत आशिरम् एनामृतस्य पिप्युषीः

अया धिया च गव्यया पुरुणामन्पुरुष्टुत यत्सोमेसोम आभुवः

पावका नः सरस्वती वाजेभिर्वाजिनीवती यज्ञं वष्टु धियावसुः

क इमं नाहुषीष्वा इन्द्रं सोमस्य तर्पयात् स नो वसून्या भरात्