सामवेदः

सप्तम तृतीयो ऽर्धः अभि त्वा पूर्वपीतय इन्द्र स्तोमेभिरायवः समीचीनास ऋभवः समस्वरन्रुद्रा गृणन्त पूर्व्यम्

अस्येदिन्द्रो वावृधे वृष्ण्यं शवो मदे सुतस्य विष्णवि अद्या तमस्य महिमानमायवो ऽनु ष्टुवन्ति पूर्वथा

प्र वामर्चन्त्युक्थिनो नीथाविदो जरितारः इन्द्राग्नी इष आ वृणे

इन्द्राग्नी नवतिं पुरो दासपत्नीरधूनुतम् साकमेकेन कर्मणा

इन्द्राग्नी अपसस्पर्युप प्र यन्ति धीतयः ऋतस्य पथ्या ऽ ऽ अनु

इन्द्राग्नी तविषाणी वां सधस्थानि प्रयांसि च युवोरप्तूर्यं हितम्

शग्ध्यू षु शचीपत इन्द्र विश्वाभिरूतिभिः भगं न हि त्वा यशसं वसुविदमनु शूर चरामसि

पौरो अश्वस्य पुरुकृद्गवामस्युत्सो देव हिरण्ययः न किर्हि दानं परि मर्धिषत्वे यद्यद्यामि तदा भर

त्वं ह्येहि चेरवे विदा भगं वसुत्तये उद्वावृषस्व मधवन्गविष्टय उदिन्द्राश्वमिष्टये

त्वं पुरू सहस्राणि शतानि च यूथा दानाय मंहसे आ पुरन्दरं चकृम विप्रवचस इन्द्रं गायन्तो ऽवसे

यो विश्वा दयते वसु होता मन्द्रो जनानाम् मधोर्न पात्रा प्रथमान्यस्मै प्र स्तोमा यन्त्वग्नये

अश्व न गीर्भी रथ्यं सुदानवो मर्मृज्यन्ते देवयवः उभे तोके तनये दस्म विस्पते पर्षि राधो मघोनाम्

इमं मे वरुण श्रुधी हवमद्या च मृडय त्वामवस्युरा चके

कया त्वं न ऊत्याभि प्र मन्दसे वृषन् कया स्तोतृभ्य आ भर

इन्द्रमिद्देवतातय इन्द्रं प्रयत्यध्वरे इन्द्रं समीके वनिनो हवामह इन्द्रं धनस्य सातये

इन्द्रो मह्ना रोदसी पप्रथच्छव इन्द्रः सूर्यमरोचयत् इन्द्रे ह विश्वा भुवनानि येमिर इन्द्रे सुवानास इन्दवः

विश्वकर्मन्हविषा वावृधानः स्वयं यजस्व तन्वां स्वा हि ते मुह्यन्त्वन्ये अभितो जनास इहास्माकं मघवा सूरिरस्तु

अया रुचा हरिण्या पुनानो विश्वा द्वेषांसि तरति सयुग्वभिः सूरो न सयुग्वभिः धारा पृष्ठस्य रोचते पुनानो अरुषो हरिः विश्वा यद्रूपा परियास्यृक्वभिः सप्तास्येभिरृक्वभिः

प्राचीमनु प्रदिशं पाति चेकितत्सं रश्मिभिर्यतते दर्शतो रथो दैव्यो दर्शतो रथः अग्मन्नुक्थानि पौंस्येन्द्रं जैत्राय हर्षयत वज्रश्च यद्भवथो अनपच्युता समत्स्वनपच्युता

त्वं ह त्यत्पणीनां विदो वसु सं मातृभिर्मर्जयसि स्व आ दम ऋतस्य धीतिभिर्दमे परावतो न साम तद्यत्रा रणन्ति धीतयः त्रिधातुभिररुषीभिर्वयो दधे रोचमानो वयो दधे उत नो गोषणिं धियमश्वसां वाजसामुत नृवत्कृणुह्यूतये

शशमानस्य वा नरः स्वेदस्य सत्यशवसः विदा कामस्य वेनतः

उप नः सूनवो गिरः शृण्वन्त्वमृतस्य ये सुमृडीका भवन्तु नः

प्र वां महि द्यवी अभ्युपस्तुतिं भरामहे शुची उप प्रशस्तये

पुनाने तन्वा मिथः स्वेन दक्षेण राजथः ऊह्याथे सनादृतम्

मही मित्रस्य साधथस्तरन्ती पिप्रती ऋतम् परि यज्ञं नि षेदथुः

अयमु ते समतसि कपोत इव गर्भधिम् वचस्तच्चिन्न ओहसे

स्तोत्रं राधानां पते गिर्वाहो वीर यस्य ते विभूतिरस्तु सूनृता

ऊर्ध्वस्तिष्ठा न ऊतये ऽस्मिन्वाजे शतक्रतो समन्येषु ब्रवावहै

गाव उप वदावटे महि यज्ञस्य रप्सुदा उभा कर्णा हिरण्यया