सामवेदः

क्वास्य वृषभो युवा तुविग्रीवो अनानतः ब्रह्मा कस्तं सपर्यति

उपह्वरे गिरीणां सङ्गमे च नदीनाम् धिया विप्रो अजायत

प्र सम्राजं चर्षणीनामिन्द्रं स्तोता नव्यं गीर्भिः नरं नृषाहं मंहिष्ठम्

द्वितीय द्वितीयो ऽर्धः अपादु शिप्रयन्धसः सुदक्षस्य प्रहोषिणः इन्द्रोरिन्द्रो यवाशिरः

इमा उ त्वा पुरुवसो ऽभि प्र नोनवुर्गिरः गावो वत्सं न धेनवः

अत्राह गोरमन्वत नाम त्वष्टुरपीच्यम् इत्था चन्द्रमसो गृहे

यदिन्द्रो अनयद्रितो महीरपो वृषन्तमः तत्र पूषाभुवत्सचा

गौर्धयति मरुतां श्रवस्युर्माता मघोनाम् युक्ता वह्नी रथानाम्

उप नो हरिभिः सुतं याहि मदानां पते उप नो हरिभिः सुतम्

इष्टा होत्रा असृक्षतेन्द्रं वृधन्तो अध्वरे अच्छावभृथमोजसा

अहमिद्धि पितुष्परि मेधामृतस्य जग्रह अहं सूर्य इवाजनि

रेवतीर्नः सधमाद इन्द्रे सन्तु तुविवाजाः क्षुमन्तो याभिर्मदेम

सोमः पूषा च चेततुर्विश्वासां सुक्षितीनाम् देवत्रा रथ्योर्हिता

पान्तमा वो अन्धस इन्द्रमभि प्र गायत विश्वासाहं शतक्रतुं मंहिष्ठं चर्षणीनाम्

प्र व इन्द्राय मादनं हर्यश्वाय गायत सखायः सोमपाव्ने

वयमु त्वा तदिदर्था इन्द्र त्वायन्तः सखायः कण्वा उक्थेभिर्जरन्ते

इन्द्राय मद्वने सुतं परि ष्टोभन्तु नो गिरः अर्कमर्चन्तु कारवः

अयं त इन्द्र सोमो निपूतो अधि बर्हिषि एहीमस्य द्रवा पिब

सुरूपकृत्नुमूतये सुदुघामिव गोदुहे जुहूमसि द्यविद्यवि

अभि त्वा वृषभा सुते सुतं सृजामि पीतये तृम्पा व्यश्नुही मदम्

य इन्द्र चमसेष्वा सोमश्चमूषु ते सुतः पिबेदस्य त्वमीशिषे

योगेयोगे तवस्तरं वाजेवाजे हवामहे सखाय इन्द्रमूतये

आ त्वेता नि षीदतेन्द्रमभि प्र गायत सखायः स्तोमवाहसः

इदं ह्यन्वोजसा सुतं राधानां पते पिबा त्वास्य गिर्वणः

महां इन्द्रः पुरश्च नो महित्वमस्तु वज्रिणे द्यौर्न प्रथिना शवः

आ तू न इन्द्र क्षुमन्तं चित्रं ग्राभं सं गृभाय महाहस्ती दक्षिणेन

अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे सूनुं सत्यस्य सत्पतिम्

कया नश्चित्र आ भुवदूती सदावृधः सखा कया शचिष्ठया वृता

त्यमु वः सत्रासाहं विश्वासु गीर्ष्वायतम् आ च्यावयस्यूतये