सामवेदः

पिबा त्वास्य गिर्वणः सुतस्य पूर्वपा इव परिष्कृतस्य रसिन इयमासुतिश्चारुर्मदाय पत्यते

आ सोता परि षिञ्चताश्वं न स्तोममप्तुरं रजस्तुरम् वनप्रक्षमुदप्रुतम्

सहस्रधारं वृषभं पयोदुहं प्रियं देवाय जन्मने ऋतेन य ऋतजातो विवावृधे राजा देव ऋतं बृहत्

अग्निर्वृत्राणि जङ्घनद्द्रविणस्युर्विपन्यया समिद्धः शुक्र आहुतः

गर्भे मातुः पितुष्पिता विदिद्युतानो अक्षरे सीदन्नृतस्य योनिमा

ब्रह्म प्रजावदा भर जातवेदो विचर्षणे अग्ने यद्दीदयद्दिवि

अस्य प्रेषा हेमना पूयमानो देवो देवेभिः समपृक्त रसम् सुतः पवित्रं पर्येति रेभन्मितेव सद्म पशुमन्ति होता

भद्रा वस्त्रा समन्या ऽ ऽ वसानो महान्कविर्निवचनानि शंसन् आ वच्यस्व चम्वोः पूयमानो विचक्षणो जागृविर्देववीतौ

समु प्रियो मृज्यते सानो अव्ये यशस्तरो यशसां क्षैतो अस्मे अभि स्वर धन्वा पूयमानो यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः

एतो न्विन्द्रं स्तवाम शुद्धं शुद्धेन साम्ना शुद्धैरुक्थैर्वावृध्वांसं शुद्धैराशीर्वान्ममत्तु

इन्द्र शुद्धो न आ गहि शुद्धः शुद्धाभिरूतिभिः शुद्धो रयिं नि धारय शुद्धो ममद्धि सोम्य

इन्द्र शुद्धो हि नो रयिं शुद्धो रत्नानि दाशुषे शुद्धो वृत्राणि जिघ्नसे शुद्धो वाजं सिषाससि

अग्ने स्तोमं मनामहे सिध्रमद्य दिविस्पृशः देवस्य द्रविणस्यवः

अग्निर्जुषत नो गिरो होता यो मानुषेष्वा स यक्षद्दैव्यं जनम्

त्वमग्ने सप्रथा असि जुष्टो होता वरेण्यः त्वया यज्ञं वि तन्वते

अभि त्रिपृष्ठं वृषणं वयोधामाङ्गोषिणमवावशंत वाणीः वना वसानो वरुणो न सिन्धूर्वि रत्नधा दयते वार्याणि

शूरग्रामः सर्ववीरः सहावान्जेता पवस्व सनिता धनानि तिग्मायुधः क्षिप्रधन्वा समत्स्वषाढः साह्वान्पृतनासु शत्रून्

उरुगव्यूतिरभयानि कृण्वन्त्समीचीने आ पवस्वा पुरन्धी अपः सिषासन्नुषसः स्वार्गाः सं चिक्रदो महो अस्मभ्यं वाजान्

त्वमिन्द्र यशा अस्यृजीषी शवसस्पतिः त्वं वृत्राणि हंस्यप्रतीन्येक इत्पुर्वनुत्तश्चर्षणीधृतिः

तमु त्वा नूनमसुर प्रचेतसं राधो भागमिवेमहे महीव कृत्तिः शरणा त इन्द्र प्र ते सुम्ना नो अश्नवन्

यजिष्ठं त्वा ववृमहे देवं देवत्रा होतारममर्त्यम् अस्य यज्ञस्य सुक्रतुम्

अपां नपातं सुभगं सुदीदितिमग्निमु श्रेष्ठशोचिषम् स नो मित्रस्य वरुणस्य सो अपामा सुम्नं यक्षते दिवि

यमग्ने पृत्सु मर्त्यमवा वाजेषु यं जुनाः स यन्ता शश्वतीरिषः

न किरस्य सहन्त्य पर्येता कयस्य चित् वाजो अस्ति श्रवाय्यः

स वाजं विश्वचर्षणिरर्वद्भिरस्तु तरुता विप्रेभिरस्तु सनिता

साकमुक्षो मर्जयन्त स्वसारो दश धीरस्य धीतयो धनुत्रीः हरिः पर्यद्रवज्जाः सूर्यस्य द्रोणं ननक्षे अत्यो न वाजी

सं मातृभिर्न शिशुर्वावशानो वृषा दधन्वे पुरुवारो अद्भिः मर्यो न योषामभि निष्कृतं यन्त्सं गच्छते कलश उस्रियाभिः

उत प्र पिप्य ऊधरघ्न्याया इन्दुर्धाराभिः सचते सुमेधाः मूर्धानं गावः पयसा चमूष्वभि श्रीणन्ति वसुभिर्न निक्तैः

पिबा सुतस्य रसिनो मत्स्वा न इन्द्र गोमतः आपिर्नो बोधि सधमाद्ये वृधे ऽस्मां अवन्तु ते धियः