सामवेदः

उत स्या नो दिवा मतिरदितिरूत्यागमत् सा शन्ताता मयस्करदप स्रिधः

ईडिष्वा हि प्रतीव्यां यजस्व जातवेदसम् चरिष्णुधूममगृभीतशोचिषम्

न तस्य मायया च न रिपुरीशीत मर्त्यः यो अग्नये ददाश हव्यदातये

अप त्यं वृजिनं रिपुं स्तेनमग्ने दुराध्यम् दविष्ठमस्य सत्पते कृधी सुगम्

श्रुष्ट्यग्ने नवस्य मे स्तोमस्य वीर विश्पते नि मायिनस्तपसा रक्षसो दह

प्र मंहिष्ठाय गायत ऋताव्ने बृहते शुक्रशोचिषे उपस्तुतासो अग्नये

प्र सो अग्ने तवोतिभिः सुवीराभिस्तरति वाजकर्मभिः यस्य त्वं सख्यमाविथ

तं गूर्धया स्वर्णरं देवासो देवमरतिं दधन्विरे देवत्रा हव्यमूहिषे

मा नो हृणीथा अतिथिं वसुरग्निः पुरुप्रशस्त एशः यः सुहोता स्वध्वरः

भद्रो नो अग्निराहुतो भद्रा रातिः सुभग भद्रो अध्वरः भद्रा उत प्रशस्तयः

यजिष्ठं त्वा ववृमहे देवं देवत्रा होतारममर्त्यम् अस्य यज्ञस्य सुक्रतुम्

तदग्ने द्युम्नमा भर यत्सासाहा सदने कं चिदत्रिणम् मन्युं जनस्य दूढ्यम्

यद्वा उ विश्पतिः शितः सुप्रीतो मनुषो विशे विश्वेदग्निः प्रति रक्षांसि सेधति

इत्याग्नेय पर्वं .. ऐन्द्र तद्वो गाय सुते सचा पुरुहूताय सत्वने शं यद्गवे न शाकिने

यस्ते नूनं शतक्रतविन्द्र द्युम्नितमो मदः तेन नूनं मदे मदेः

गाव उप वदावटे महि यज्ञस्य रप्सुदा उभा कर्णा हिरण्यया

अरमश्वाय गायत श्रुतकक्षारं गवे अरमिन्द्रस्य धाम्ने

तमिन्द्रं वाजयामसि महे वृत्राय हन्तवे स वृषा वृषभो भुवत्

त्वमिन्द्र बलादधि सहसो जात ओजसः त्वं सन्वृषन्वृषेदसि

यज्ञ व्यवर्तयत् चक्राण ओपशं दिवि

यदिन्द्राहं तथा त्वमीशीय वस्व एक इत् स्तोता मे गोसखा स्यात्

पन्यंपन्यमित्सोतार आ धावत मद्याय सोमं वीराय शूराय

इदं वसो सुतमन्धः पिबा सुपूर्णमुदरम् अनाभयिन्ररिमा ते

उद्धेदभि श्रुतामघं वृषभं नर्यापसम् अस्तारमेषि सूर्य

यदद्य कच्च वृत्रहन्नुदगा अभि सूर्य सर्वं तदिन्द्र ते वशे

य आनयत्परावतः सुनीती तुर्वशं यदुम् इन्द्रः स नो युवा सखा

मा न इन्द्राभ्या ऽ ऽ दिशः सूरो अक्तुष्वा यमत त्वा युजा वनेम तत्

एन्द्र सानसिं रयिं सजित्वानं सदासहम् वर्षिष्ठमूतये भर

इन्द्रं वयं महाधन इन्द्रमर्भे हवामहे युजं वृत्रेषु वज्रिणम्