सामवेदः

इन्द्राग्नी, यावद् ऋषिभिः निर्मिताः स्तोत्राणि युवयोः कृते समर्पितानि, तावद् युवां सोमस्य मधुरस्य सुरभेः पातुम् आगच्छतम्। यावन्ति उत्सुकानि गणानि युवयोः, महाबलिनौ, तैः सह भक्तस्य समीपम् आगच्छतम्। तैः वीरगणैः, हे इन्द्राग्नी, सोमयज्ञेऽस्मिन्स्थले सोमपानाय आगच्छतम्। तत्र तेजस्वी सोमः घोषयन् पात्रेषु प्रवहतु, यथायोग्यम् अधिवसतु। स सोमः इन्द्राय, वायवे, वरुणाय, मरुद्भ्यः, विष्णवे च प्रवहतु। सोमः सर्वतः पोषणं सन्ततिं च अस्मभ्यं ददातु, सहस्रशः धनं वहन् प्रवहतु। ऋत्विजः पीडयन्ति, शोधयन्ति च, सोमः अश्व इव शीघ्रगतिः, रमणीयधारया अग्रे अग्रे स्रवति। स सोमः, गोमन्तं क्षेत्रं सिञ्चन्, दुग्धदायिन्याः गवां रक्ष्यमाणः, सिन्धूनिव समुद्रं प्रति प्रवहन् हर्षयति। यद् यद् दिव्यं भौम्यं वा विभवम्, सोम, स्तुत्यं शुद्धं, तत् अस्मभ्यं वह। स महाबलः शोधितः, गर्जन्, प्राणान् ददाति, यदा सः बार्हिषे उपविशति; हरितः सः साधारणे स्थले स्थित्वा विराजते। युवां हि शुभस्य स्वामिनौ—इन्द्र सोम च, पशूनां रक्षिणौ; अधिपतिभ्याम् अस्माकं प्रार्थनाः सफलाः कुरुतम्। इन्द्रः उत्साहाय, बले च, वृत्रनाशनः, जनैः सह ववृधे; युद्धेषु तम् आह्वयामः—सः अस्मभ्यं विजयम् ददातु। त्वं हि वीरपतिः, दाता, नम्रेष्वपि उदारः; सोमपेषिणे भक्ताय धनं ददासि। यदा वीराः युद्धाय प्रेर्यन्ते, यदा धैर्यवतां स्पर्धा स्थाप्यते, तदा त्वं उत्साहजनकान् अश्वान् युञ्जसि; कं हनिष्यसि, कं समृद्धं करिष्यसि? इन्द्र, अस्मान् समृद्धान् कुरु। गावः मधुरं पूर्णमधु पिबन्ति; ये इन्द्रेण सह, महता, बलं मुद्यन्ति, धनवन्तः, सूर्यस्य अधिपत्यं अनु प्रवर्तन्ते। ताः छागलाः गावः तस्मै सोमं पिण्डयन्ति; इन्द्रस्य प्रियाः गावः वज्रं शरं च निर्मिमीत, धनवन्तः, सूर्यस्य अधिपत्यं अनुसरन्त्यः। ते धीराः श्रद्धया तस्य बलं सेवन्ते; तस्य बहूनि प्राचीना यज्ञानि तुष्ट्यै कुर्वन्ति, धनवन्तः, सूर्यस्य अधिपत्यं अनु चरन्तः। स सोमः, मदाय पीडितः, आप्सु दक्षः, पर्वतवासिन्, श्येन इव, स्वस्थाने अधिवसति। शुद्धः, दोषरहितः, देवानां वायुनाऽनितः, आप्सु प्रक्षालितः, मनुष्यैः पीडितः, गावः दुग्धेन तं मधुरयन्ति। यथा युक्त्वा अश्वः, एवं तं अलङ्कृतवन्तः, अमृतत्वाय मधुयुक्तं रसं, संज्ञाय। दीद्य, वीर्यस्य नाथ, महायशः, देव, प्रेरक, मध्ये पात्रं उद्घाटय। प्राज्ञ, पात्रे पीडितं रसं वद, जनानां मध्ये अग्निवत्, गणपतये; सोम, दिव्यं वर्षं वह, गोप्राप्तये, प्रज्ञाय धारा प्रवह। महतः पुत्रः प्राणन्, ऋतस्य ज्योतिः संप्रेरयन्, सर्वेषां प्रियः भवति, अविभाज्यं संगृह्णन्। त्रितस्य शिलायाः समीपं प्राप्तवान्, गुह्यं स्थानं यदा त्वम् अन्वविन्दः; सप्त होत्राणां स्थलैः प्रियं प्राप्तवान्। त्रितस्य त्रिभिः उपस्थाभिः, पृष्ठेषु संचरन्, मार्गं मापयः; तस्य युक्तयः सुसंस्कृताः। बलाय प्रवहतु, शोधितः, पीडितः; सोमः मधुमद्भिः मधुरः, इन्द्राय, विष्णवे, देवेषु। त्वं चिन्ताभिः शोध्यसे, हरित, पवित्रे, अकलुषः; मातरः नवजातं वत्सं यथा, शुद्ध, प्रवाहे। त्वं द्यावापृथिव्यौ महत्या शक्त्या अङ्कं कृतवान्; आवरणं विमोचयः, शुद्ध, महत्त्वेन। स रसं, बलसम्पन्नः, गोमद्भिः समृद्धः, इन्द्राय सोमः, वीर्यं इच्छन्, मदाय प्रवहति; असुरं हन्ति, द्वेषं अपसारयति, विस्तीर्णं मार्गं करोति, जनानां राजा। ततः मधुना मिश्रितः, पवित्रे शोधितः, रसं प्रवहति, शिलात् दुह्यमानः; सः बलदः, इन्द्रस्य सौहार्द्ये रममाणः, देवो देवाय, मदाय प्रेरयति। शुद्धिम् आप्नुवन्, देवः व्रतैः प्रवहति, स्वेन तेजसा देवान् पूरयन्; सत्यव्रतधारी, दशाङ्गुलिभिः अचला शिखरे रक्ष्यते। त्वां, अग्ने, अमर्त्यं दीप्तिमन्तं देवं सन्दीपयामः; तव श्रेष्ठं रणं दीप्तं भूयात्, सन्दीप्तः गायकानां स्वर्गभागं आनय। त्वां, अग्ने, स्तोत्रेण हविषा च, जनानां प्रभो, दीप्त, अद्भुत, गणपतये, वह्नये, आह्वयामः; गायकानां पोषणं वह। उभे चमसे, जनानां प्रभो, तव कृते पूरिते; स्तोत्रैः तृप्तिं प्राप्नुहि, वीर्यस्य प्रभो; गायकानां पोषणं वह। साम्ना इन्द्राय गायेत, प्रेरिताय, महते, बले; प्रार्थनाकाराय, प्राज्ञाय, स्तुत्याय। त्वं, इन्द्र, सर्वविजयी; त्वं सूर्यं प्राकाशयः; त्वं विश्वकृद्, विश्वदेव, महत्। दीप्त्या विराजमानाः, शीघ्रं ज्योतिषः क्षेत्रं गच्छथ; त्वं, इन्द्र, मैत्र्यां प्रविष्टः। सोमः इन्द्राय, महते, पीडितः; बलात् आगच्छ; तव शक्तिः पूर्यताम्, सूर्यः यथा रश्मिभिः द्यां पूरयति। रथे तिष्ठ, वृत्रहन्, तव युक्तौ अश्वौ स्तोत्रेण योजितौ; शिला तेजसा तव मनः अस्मासु प्रवर्तयतु। इन्द्रस्य युक्तौ अश्वौ तं वहतः, यस्य बलं कश्चन न प्रतिषेधयेत्, ऋषीणां सुस्तुतयः, मनुष्याणां यज्ञैः च।