सामवेदः

इन्द्रस्य महिमानं सम्मानयामः, तं स्तवैः संकीर्तयामः। सुतसोमाः उत्सुकाः तं परमं बलं उपासते, तं बलवता भक्त्या पूजयामः। हे वीर इन्द्र, त्वं स्वैः हरिभिः सह आगच्छ, एषः सुतसोमः त्वया पातव्यः, मधुरस्यानन्दस्य चिन्तया त्वं तत्र रमस्व, रमणीयस्य प्रमदस्य आस्वादं कुरु। हे इन्द्र, स्वर्गमधुना इव, अस्य सुतसोमस्य रसैः, नवं उदरं पूरय; त्वां प्रति प्रमदद्रव्याणि, सुवक्त्राणि, आगतानि सन्ति। इन्द्रः, बलवान् सन्, मित्रवत् वृत्रं हत्वा, होतृवत् वलस्य बन्धनं भित्वा, भृगुवत् सोममदेन शत्रून् सहनं कृतवान्। सोमः त्वं तृतीयः च द्वितीयार्धः च असि; गावां दाता, वित्तज्ञः, हिरण्यधिः भव। प्रवह, हे इन्दो, लोकेषु प्रतिष्ठितः। वीर्यवान् सर्वज्ञः सोमः त्वमेव; त्वां प्रति मनुष्याः गीतैः उपविशन्ति। त्वं सोम, नराणां मध्ये सर्वदृष्टिः असि, शुद्धः वृषभः; सर्वत्र धावसि। अतः अस्माकं कृते धनधान्यसम्पन्नः, हिरण्यवान् सोमः प्रवह, यथा लोकेषु जीवेम। हे इन्दो, ईश्वर, त्वं एतेषु लोकेषु विचरन्, हरितपक्षिणः शीघ्रयानान् योजयसि। ते मधुमन्तं घृतं क्षीरं च स्रवन्तु; तवाज्ञया, सोम, जनाः स्थितिं लभन्ताम्। त्वं शुद्धः सर्वज्ञः सोम, तव धाराः सूर्यरश्मिवत् प्रवहन्ति। त्वं आकाशे पताकां स्थापयन्, सर्वरूपाणि व्याप्य, समुद्रवत् सोमः स्फीतिम् आप्नोषि। जातः सन्, त्वं वाक् अन्वेषयन्, प्रवाहे देववत् सूर्यवत् उच्चैः क्रन्दसि। सोमाः, शुद्धा इन्दवः, प्रवहन्ति; दीप्तिमन्तः, आपः मध्ये स्थानं वृतवन्तः। गावः अपि प्रवहन्त्यः, निर्झरवत् आपः इव, शुद्धाः सन्तः इन्द्रं समुपगच्छन्ति। हे शुद्ध सोम, त्वं प्रवहन्, इन्द्रं तुष्यसि; नरैः नेतृभिः वह्यसे। पेषणैः अद्भिः निष्पीड्यमानः, इन्दो, पर्यावृतः सन्, त्वं इन्द्रस्य गृहे योज्यः। मनुष्यप्रियः सोमः, प्रवह, जनान् धारयन्; नित्यनूतनः, स्तुत्यः असि। प्रवह, हे वृत्रहन्, स्तवैः अर्हितमः; शुद्धः, दीप्तिमान्, अद्भुतः। शुद्धः, दीप्तः इति तव नाम; सुतः सोमः मधुरः; दिव्यः, वीर्यवान्, अपवादनाशकः। स सुतः ऋषिः देवेषु अव्यया धाराभिः पालयति; सः सर्वाणि स्पर्धाः आहूतवान्। सः गायकानां कृते, धेनुसम्पन्नं, सहस्रगुणं धनं ददाति, हे शुद्ध सोम। सर्वबुद्ध्या शोधितः, चिन्तया विशुद्धः, सोमः, अस्मभ्यं कीर्तिं दातु। महत्या कीर्त्या दानवते, स्थिरधने प्रवह; गायकान् पुष्ट्या योजय। सोमः, शुभव्रतः राजा इव, गीतान् प्रविष्टः; शोधितः, अद्भुतज्वलनः। सः ज्वलनः, आपः मध्ये नियन्त्रयितुं दुर्निवार्यः, रश्मिषु शोध्यमानः, सोमः गणेषु उपविष्टः। क्रीडनः, उत्सवहविर्भूतः, त्वं तुष्यसि; सोमः, त्वं प्रवाहकं प्रति गच्छन्, स्तोत्राय बलं स्थापयसि। सोमः, पुष्टिद्रवैरस्माकं कृते पुनः पुनः प्रवह, सर्वाणि शुभानि दातु। इन्दो, स्तुत्या, सुतरसैः, प्रियतमे कुशासन उपविश। सोमः, अस्माकं कृते सुतरसैः प्रवह, गावो अश्वाः च ददन्, एतेषु शीघ्रदिनेषु। यो जयति, नापि जय्यते, यो शत्रुं निर्भयः हन्ति—सः सोमः, सहस्रजित् इव प्रवह। तव मधुमतीः धाराः, हे इन्दो, उपकृत्य प्रवाहिताः; ताभिः त्वं पर्यावृत्य, परिषिच्य, प्रवहसि। सः इन्द्राय पातुं प्रवहति, अक्षीणाभिः आपः अतिक्रम्य, सत्यस्य स्रोतसि उपविष्टः। सोमः, त्वं परितः प्रवह, अङ्गिरसां कृते अतीव मधुरः, विस्तीर्णं स्थानं, क्षीरं च ददन्। तव तेजांसि, वर्षापातस्य दीप्तिवत्, अग्नेः प्रभायाः इव, उषसां गतिवत्; यदा त्वं, ओषधिषु वनस्पतिषु प्रेरितः, स्वयम् अन्नं भोजनकाले संगृह्णासि। वातेन प्रेरितः, कामेन प्रेरितः, त्वं पशुषु स्थितः; यदा त्वं, अन्नार्थी, उत्सुकः, तदा सारथयः त्वां भागाय युध्यन्ते, अमृतस्य ज्वलतः अग्नेः इव। बुद्धेः कर्ता, सभायाः व्यवस्थाता, अग्निः, होतारः, चिन्तां परिवेष्टुः—बालस्य हविः, त्वां सामान्यं मित्रं वृतवन्तः, महाबल, अन्यं न वृतवन्तः। नूनं त्वत्तः प्रचुरं सहाय्यमस्ति; वरुणमित्रौ, अहं भवद्ग्रहम् इच्छामि। वयं भवद्भ्यां सुरक्षितं स्थानम् प्राप्नुयाम, मित्र, वयं च भवद्भ्यां मित्राणि स्याम। मित्र, त्वं रक्षाभिः अस्मान् पालय, उभौ च बलवता सहाय्येन अस्मान् पालयताम्; वयं शत्रून् शरीरेण जेष्याम। बलात् उदितः, संयुक्तबलः, पित्वा, त्वं कपोलौ चालयसि, हे इन्द्र, सुतसोमस्य गणेषु। उभे लोके त्वां अनुयातः, हे इन्द्र, यदा त्वं शत्रुहन्ता अभवः। अष्टपदीं वाचं, नूतनवर्णां, सत्ये जातां, इन्द्रात् शरीरवृद्धये अहं इच्छामि।