सामवेदः

एवं स पवमानः सोमः, शुद्धः, तेजसा बलवांश्च सन्, प्रभाम् उद्भासयन् प्राज्ञः सर्वं प्रकाशयति। स सोमः, दूरात् च समन्तात् च इन्द्राय आसीच्यते, यथा मधु प्रवहति। तं हरिण्यम् एकभावेन ऋषयः अश्मभिः पिण्डन्ति, इन्द्रस्य पानाय सोमं सम्यक् सज्जयन्ति। तं वीर्यवन्तं प्रजापतिं भगिन्यः दक्षाः पिण्डन्ति, तं महान्तं सोमं महाशक्तयः सज्जयन्ति। पवमानः सोमः, द्युतेन विराजमानः, देवैः देवाय पिण्डितः, सर्वं धनं जनाय वितरति। हे पवमान सोम, उत्तमं स्तोत्रं वर्षं च देवेषु वह; हव्ये संनिहिते प्रवह। स चेत् जनानां रक्षकः जातः, जाग्रुवान् अग्निः, दक्षः, नव्यं श्रेयः जनयन्, घृतलेपनमुखः, व्योम्नि स्पृशन्, भारतानां शुद्धः दीप्तः प्रकाशते। त्वां, अग्ने, अङ्गिरसः वनान्तरेषु गुह्यं शोभमानं प्राप्नुवन्; त्वं मन्थने जातः, बलवान्, बलस्य सूनुः इति कथ्यसे। नरः अग्निं यज्ञस्य चिह्नम्, आद्यं होतारम्, त्रिषु स्थानेषु प्रज्वलयन्ति; स इन्द्रेण देवैः च सह, कुशे उपविश्य, विद्वान् होता भवति। एषः पिष्टः सोमः, मित्रवरुणयोः, सत्यम् वर्धितः, भवति; मम आह्वानं शृणुत। तौ राजानौ, अप्रतिरथौ, सहस्रस्तम्भेन समर्थिते, उच्छिष्टे स्थाने स्थिरौ उपविशतः। आदित्यौ तौ, दानपती, अविच्छिन्नघृतधाराय रमन्ते। इन्द्रः, दधीच्याः अस्थिभिः, अजित्यः, नवत्युत्तरशत्रून् अवधीत्। अश्वस्य शिरः वाञ्छन्, गिरिषु गुहं, स एनं श्येनस्य साहाय्येन अविन्दत्। अत्र त इषुः, तवष्टुः दुहितुः नाम, अन्वेष्टुम् प्रयत्नं कृतवन्तः; सोमगृहे एवम्। एषा प्राचीना स्तुतिः इन्द्राग्न्योः, मनसो जाताऽभ्रादिव वर्षति। शृणुतं गायकस्य आह्वानम्, इन्द्राग्नी, गीतानि गृह्णीतं, धियः पुष्णीतं। मा अस्मान् पापाय नयतं, इन्द्राग्नी, न च निन्दाय; मा अस्मान् वासे हिंसितम्। हे हरिण्य सोम, प्रवह कौशलं संपादयन्, देवेषु पानाय; मदः मरुद्भ्यः, वायवे च अस्तु। देवैः सह बलवान् कविः प्रकाशते, स्वजन्मनि प्रियः, शुद्धः, अप्रतिघात्यः। हे पवित्रीकृत सोम, मनसा प्रेरितः, गर्जन्, गर्भं प्रति गमिष्यसि, स्वेन ऋतेन वायुम् आरोहसि। सखे सोम, हरिण्य इन्दो, अहम् अहर्निशं तव सौम्यत्वं याचे; बहूनि सुखानि मम आगच्छन्ति—तत् वृत्तं सुखस्य मे वह। त्वदर्थम् अहम्, सोम, निशि दिवा च तव धारा आगच्छामि, हे हरिण्य; आकाङ्क्षया सूर्यं तितीर्षामि, पक्षिण इव। पवमानेन शुद्धः सः प्रस्थितवान्, प्राज्ञः, सर्वान् रिपून् विजित्य; धियः स्फूर्तयन्तः तम् अलङ्कुर्वन्ति। रक्तवर्णः सोमः गर्भं आरोहति, बलवान् इन्द्राय पिष्टः आगच्छति; स स्थिरे आसने उपविशतु। इदानीं, सोम, सर्वतः महद् धनं अस्मभ्यं स्रावय; सहस्राणि वह प्रवह। सोमं पिब, इन्द्र; यः तुभ्यं अश्मना पिष्टः, त्वरिताश्व, सोमपेषकस्य बाहुभिः कौशलात्। तव स मदः, युक्तः सुचिकित्सः, येन त्वं, त्वरिताश्व इन्द्र, वृत्राणि अवधीः—सः त्वां, महाबल, हर्षयतु। शृणु, महादान, मम एषः स्तोत्रम्, यं वसिष्ठः तुभ्यं ददाति; एतानि स्तोमान् सह भोजनासने गृहाण। सर्वे जनाः, स्वैः सह, इन्द्रं राजत्वाय निर्मिमिरे; बलाय, श्रेष्ठाय स्थानाय, विस्तीर्णाय महिम्ने, घोरं, महाबलम्, त्वरितं च। धारां कवयः दृष्ट्या नमयन्ति, साम गायन्तः; तव निर्मलाः, प्रभासवन्तः, शृण्वन्तः, गीतम् अनुयुञ्जते। एकत्र गायकाः इन्द्रं सोमपाने आह्वयन्ति, स यः शुभदानः, दृढव्रतः, स्वगणैः बलवान् भवति। स यः जनानां राजा, रथेषु आरूढः, अविश्रान्तः, सर्वसेनानां विनाशकः, श्रेष्ठः, वृत्रहा—तम् अहम् स्तौमि। तम् इन्द्रं स्तुमः, यः सहायाय दानसम्पन्नः, यस्य हस्ते वज्रः नियोजितः, महादेवः, सूर्य इव दृश्यते। प्रियः दिव्यः कविः, सन्तानपथेषु स्थापितः, स्वैः शब्दैः चरन्, कवीनाम् मेधा युक्तः। शुद्धः सुतः, मातृभ्यः जातः, जन्मनि प्रभासमानः, महान्, ऋतेन वर्धितः। त्वं, अविश्रान्त सोम, अक्षीणाय निष्कलङ्काय जनाय सिञ्चसि, तेषां वृद्धये। सत्यं, पवमान, त्वं दिव्येषु जन्मसु श्रेयांसि, अमृतत्वम् उद्घोषयसि। येन नवग्वाः दध्यञ्चश्च तृप्ताः, येन धीराः अवाप्ताः, येन देवानां प्रसादः मधु च लाभितम्, येन कीर्तिः प्राप्ता। सोमः, पवित्रीकृतः, धारया पवित्रं सिञ्चन् प्रवहति; अग्रे पवमानः गर्जन् स्वं स्वरं घोषयति।