सामवेदः

सौमं राजानं वरुणमग्निमादित्यं विष्णुं सूर्यं ब्रह्माणं बृहस्पतिं च वयं सम्यक् समाह्वयामः। तत्रैव ते दिवं प्रति समुत्तिष्ठन्ति, स्वर्गस्योच्चान् शिखराण्यभितः प्रयान्ति, विजयं प्राप्नुवन्तः, यथा प्राचीनाः अङ्गिरसः प्रकाशस्य पन्थानं अन्वगच्छन्। धनाय, महत्त्वाय च, हे अग्ने, त्वां ददातुं सुसम्पन्नं समिद्धं विधिमहे; त्वं हि स्तुत्यः, महाबलः, यस्य होतारौ द्यावापृथिव्यौ। यत् किञ्चिद् धीरः अत्र ब्रह्मेत्यवदत्, तद् एव सर्वाणि प्रज्ञायाः कर्माणि परिवेष्टयति, यथा चक्रस्य नेमिः। अग्ने, त्वया सह सर्वतः शृणुष्व; यक्षस्य रक्षसो बलं मायां च नुद। अत्र, हे अग्ने, वसून् रुद्रान् आदित्यान् च यज; घृतप्रुषः शिष्टान् मानवांश्च हविर्देहि। द्वितीयं, प्रथमार्धं, त्वं प्रति भक्तः सञ्जल्पिष्यामि; हे अग्ने, कः ते शत्रुः? शरवत् अहं तव महिम्नः शरणं गच्छामि। प्राचीं वाचमाचार्याय, अग्नये, भृगूणां महते, प्रज्ञानदीधितिधराय, प्राज्ञाय दीहि। हे अग्ने, बलस्य श्रियः च अधिपते, वीर्यस्य तेजसश्च, हे जातवेदः, महतीं कीर्तिं नः प्रयच्छ। अग्ने, यज्ञायोग्यतम, यजमानस्य देवाँ यज; सुमनाः होतृरिव, त्वं प्रकाशसे, विघ्नानि नुदन्। सप्तमातृकः जातः, सः यशः प्राप्तुं प्रज्ञानं अन्वेष्टुम् आरभ्यते; सः धृतिमान् सम्पदः पश्यति। सा चिन्ता अदितेः प्रसादरूपेण दिवा अस्मानुपयातु, शान्तिं सौख्यं च ददातु, विघ्नानि अपाकरोतु। पृथिव्याम् अग्निः स्तूयताम्; जातवेदसे हविर्देहि, यस्य धूमः चलन् न गृह्यते, ज्वालाः च न स्पृश्यन्ते। यस्य हविर्दानेन अग्नये दत्तम्, तं कोऽपि मर्त्यः शत्रुः मायया न वशं गच्छति। दुष्कृतिनं, शत्रुं, चौरं च, हे अग्ने, अतो दूरं नय; सुशिलस्य नाथ, तस्य मार्गं सुखं कुरु। शृणु, हे अग्ने, मम नूतनं स्तोत्रं, महावीर, जनानां नाथ; तव तापेन यक्षान् रक्षांसि च दह। स्तूयतां श्रेष्ठतमः, महत्तमः, सत्यधृतिः, अग्निः दीप्तशिखः, सर्वैः स्तुतः। यस्य सख्यं त्वं अग्ने स्वीकृतवान्, सः तव सहाय्येन, वीर्यकर्मभिः, अन्यान् अतिशेते। देवाः, स्वीयेन गीत्या, तम् हिरण्यमयं, अमृतं देवम्, देवेषु वह्निं स्थापितवन्तः। अग्ने, अतिथे, बन्धो, बहुभिः स्तुत, सुकृत्यज्ञ, नः मा पराङ्मुखः भूः। अग्निः आवाह्यमानः, नः शुभं करोतु; दानं शुभं भूयात्, यज्ञः शुभः, स्तुतयः अपि शुभाः स्युः। त्वां वयम् वृणीमहे, यज्ञेषु श्रेष्ठतमं, देवानां मध्ये देवम्, अमृतं होतारं, अस्मिन्यज्ञे प्राज्ञम्। हे अग्ने, तां कीर्तिं अस्मभ्यं ददातु, येन त्वं सभायाम् अर्हद्वेषः, जनानां क्रोधं च जयसि। यदा जनस्य नाथः, सन्तुष्टः, तीक्ष्णः, जनान् रक्षति, तदा अग्निः सर्वाणि रक्षांसि नुदति। एवं अग्न्यंशः; अधुना इन्द्रांशः। सोमस्य संप्रेषणे, सह गायत, बहुसंहूताय, बलाय, श्रेयसे, दुग्धदायैव धेनवे। हे इन्द्र, शतक्रतो, तव या सुतस्यानन्दिनी मदिरा, तया पुनः पुनः प्रमुद्येयम्। गावः तीर्थं प्राप्ताः, हविर्रसेन महत्यः, सुवर्णकर्ण्यः। शीघ्रस्य अश्वस्य, प्रसिद्धस्य वाजिनः, धेनोः, इन्द्रस्य निवासस्य च, गायन्तु। तमिन्द्रं युद्धाय प्रेरयामः, महाशत्रुं हन्तुं; सः वृष्णां मध्ये महावृषा भवतु। त्वं, इन्द्र, बलाद् बलं आदत्तः, वीर्येण जातः; वृषा सन् सदा वृषा एव। यज्ञः प्रवृत्तः, धूमं दिवं प्रति प्रेरयन्। हे इन्द्र, यथा अहम्, तथा त्वम्; केवलं अहम् ऐश्वर्यं प्राप्नुयाम्; मम स्तोतृ गौमित्रः भवतु। प्रत्येकः स्तोतृ, अनुक्रम्य, सोमाय, वीराय, जयिने शीघ्रं आगच्छतु। पिब, हे सख, एतत् सुतं सोमं, पूर्णपात्रेण; तवात्र किञ्चित् अनिष्टं मा भूयात्। श्रेयस्करः वृषा, दानश्लाघ्यः, उत्थायति; त्वं, हे सूर्य, स्वं स्थानं गच्छ। यदद्य, हे वृत्रहन्, सूर्येण सह त्वया सृष्टम्, तत् सर्वम्, हे इन्द्र, तव वशे अस्तु। इन्द्रः, यः दूरात् तुर्वशं यदुं च प्राज्ञेन आनयत्, सः अस्माकं युवान् मित्रः अस्तु। दिशः अस्मभ्यं प्रतिकूलाः मा भवन्तु, हे इन्द्र; त्वया सह, अस्मिन्नेव दिवसे, वयं जयाम। इन्द्र, अस्मभ्यं बहुधनं, नित्यजयिनं, अत्युत्तमं दानं समृद्धये प्रयच्छ। वयं महावीर्यं वज्रधरं इन्द्रं, युवानं च, शत्रुषु युद्धाय, महद्रयाय, आह्वयामः।