सामवेदः

येन त्वं आयुषः मनोः च ज्योतिषः विवेक्तुम् अशक्नुः, तस्य आसने रममाणः, शोभमानः तेजसा प्रकाशसे। तस्मादद्य, हे धियः, गायकाः यथापूर्वं स्तुवन्ति; आपः, महतः पत्न्यः, प्रतिदिनं जयन्ति। शृणु अस्माकं आह्वानम्, हे इन्द्र, यः त्वां उपासते; त्वं महाः, अस्मान् वीर्येण, पशुभिः च धन्येन पूरय। हे इन्द्र, यः नवम् रमणीयं गीतं रचयति, यः प्राज्ञं प्राचीनं पुष्टं सत्यम् चिन्तनम् निर्मितवान्—तम् स्तुमः, हे इन्द्र, यस्य स्तोत्रैः त्वं बलितः; तव अनेके दानान् इच्छन्तः, तव प्रसादम् प्राप्नुमः। हे पवमान सोम, दिव्य अश्विनोः गावः वेदी उपरि क्षीरं स्रवन्ति; वायुमण्डलात् प्राचीनाः प्रवहन्ति, ये प्रेरिताः कुशलैः शुद्ध्यन्ति। शुद्धस्य सोमस्य उभयतः रश्मयः, धृतव्रताः, ध्वजवत् परितः वर्तन्ते, यदा पीतवर्णः यवने शुद्ध्यते; स गर्भे, पात्रेषु, स्थितः। सर्वाणि निवासानि, सर्वदृष्टिः, कुशलानां ध्वजाः, महान्तः, धृतव्रतं परितः वर्तन्ते; सोम, त्वं विधिना व्यापकः प्रवहसि, सर्वभूतानां अधिपः, जगतः राजा। पवमानः दिवः अद्भुतं गर्जनवत् शब्दम्, महत् सार्वत्रिकं ज्योतिः उत्पादितवान्। हे पवमान सोम, तव रसो, तव हर्षः, हे राजन्, विघ्नरहितः सर्वं विघ्नं भेदयन् धावति। तव सारः, हे पवमान, कौशलात् प्रकाशते, तेजस्वी; ज्योतिः सर्वदृष्टिः दिव्यदर्शनाय। यदा, गोवत् उत्सुकाः शीघ्राः बलिनः धावन्ति, कृष्णचर्म अपाकृषन्ति। वयं सुमदस्य अनुग्रहम् इच्छामः, दुर्गं विघ्नं तरितुम्; अधर्मणः शत्रुं जयेम। पवमानस्य शब्दः बलवान् वृष्टेः गर्जनवत् श्रूयते; विद्युतः दिवि यान्ति। हे सोम, अस्मभ्यं महत् धन्येन, पशुभिः, सुवर्णेन, अश्वैः, वीरैः प्रवह। प्रवह, हे सर्वपोषक, महत् दिवं पृथिवीं च पूरय; तव रश्मिभिः उषसि सूर्ये च प्रकाशय। हे सोम, तव सर्वव्यापक प्रवाहेन अस्मभ्यं आश्रयम् देहि; सर्वत्र स्रवन् रसो यथा विस्तृतः प्रवह। हे महाबलिन, तव उच्चैः मनसा धाव, तव प्रियं निवासं परितः कुरु, यत्र देवाः स्थिताः इति कथ्यते। अशुद्धं शुद्धयन्, जनानां दुष्टं अपाकुर्यन्, दिवः वर्षम् स्रावय। स यः शुद्ध्यन् यवने शीघ्रं दिवं परितः प्रवहति; नदीतरंगः विस्तृतः। निपीतः रसो आगच्छति, शुद्धः, तेजसा वीर्येण युक्तः, प्रकाशमानः, विवेकी, उज्ज्वलः। निपीतः रसो इन्द्राय, दूरात् च समीपात् च, मधुवत् प्रवहति। सम्यक्, ते पीतवर्णं शिलाभिः निपीडयन्ति; सोमं इन्द्राय पानाय सज्जयन्ति। भगिन्यः, कुशलाः, वीरं, प्रजापतिं, सोमं, महान्तः, सज्जयन्ति। पवमानः, तेजसा दीप्तः, देवः देवेषु निपीतः, सर्वं धनं जनानां वितरति। हे पवमान, उत्तमं स्तोत्रं वर्षं देवेषु आनय; समाहितयज्ञाय प्रवह। जनपदस्य रक्षकः उत्पन्नः, जाग्रतः, अग्निः, कुशलः, नवसंपदर्थम्; घृतानुलिप्तः मुखेन, विशालं दिवं स्पृशन्, तेजस्वी, शुद्धः भरतानां प्रकाशते। त्वं अग्ने, अंगिरसः वनेषु लुप्तम् अलंकृतम् अविन्दन्; त्वं मथ्यमाने जातः, बलवान्, बलस्य पुत्रः, हे अंगिरस। जनाः अग्निं ज्वलयन्ति, यज्ञस्य चिन्हम्, प्रथमं पुरोहितम्, त्रिसदने; इन्द्रेण देवैः च सह, सः तृणेषु होतारः, पूजार्थं प्राज्ञः उपविशति। निपीतः सोमः, मित्राय वरुणाय, सत्येन वृद्धः, तव; इह मम आह्वानम् शृणु। द्वौ राजानौ, दुरभ्यौ, उत्तमं आसनं स्थितौ, सहस्रस्तम्भैः अधृतौ। तौ अधित्यान्, दानपतिं, घृतस्य अखण्डधारायां रमन्ते। इन्द्रः, दधिचेः अस्थिभिः, अजितः, नव्यनवतिः शत्रून् निहतवान्। अश्वस्य शिरः पर्वतेषु गुप्तम् इच्छन्, गृध्रस्य साहाय्येन अद्यावदत्। अत्र ते गवां नाम, त्वष्टुः अपत्यम्, अन्वेषितम्; तथा चन्द्रमसि गृहे। एषा प्राचीना स्तुतिः इन्द्रस्य अग्नेः च, मनसः उत्पन्ना, सुन्दरीणः, मेघात् वर्षवत्। शृणुतं गायकस्य आह्वानम्, हे इन्द्र अग्नि; गीतानि गृह्णीतम्, चिन्तनानि पुष्णीतम्। नः न अधर्मे, न निन्दायाम्, न निवासे हानि कुरुतम्, हे इन्द्र अग्नि। हे पीतवर्ण, प्रवह, कौशलं साधय, देवैः पानाय; हर्षः मरुतः वायवे च अस्तु। देवैः सह, बलवान् कविः प्रकाशते, जन्मस्थले प्रियः, शुद्धः, दुरभ्यः।