सामवेदः

सर्वे मनसां वृषभः, विवेकिनां सोमः, शुद्धीकृतः स्वेन तेजसा दिवः अह्नां च सीमन्तं अतिक्रम्य प्रवहति। स नदन् नद्याः कुम्भेषु प्रविष्टः, इन्द्रस्य हृदयं प्राज्ञैः सह आविश्य तिष्ठति। स सोमः, प्राज्ञैः शुद्धीकृतः, प्राचीनेन मुनिना सह प्रवहन्, नरैः परिवृतः, पात्राणि पूर्णानि कृतवान्। त्रितस्य नाम स सृजन्, मधुमतीं मधुता स्रवन्, इन्द्रस्य वायुणा सौहृदाय समर्पितः। पुनः शुद्धीकृतः स सोमः, उषसः दीप्तिमान् कृतवान्, नद्यः मध्ये अन्तरिक्षस्य कर्ता अभवत्। सप्तस्रवांसि सोमः त्रिः दुहन्, हृदयस्य रुचिरं रतिं शुद्धीकृतः सम्प्रयच्छति। एवं त्वं वीर्यवान्, हे शूर, एवमविचलितः, एवमुदारचेताः असि। एषा दानं, हे बहुदातृ, सर्वैः दातृभिः सह स्थापितं; तस्मात्, हे इन्द्र, अस्माभिः सह भव। सा आपद् न स्यात् अस्मान्, हे इन्द्र, प्रार्थनया सह, हे पुरस्काराणां नाथ; सुतं गोमन्तं सोमं रमस्व। सर्वे वाचः तव महिमानं वर्धयन्ति, यस्य बलं समुद्रवत्—सर्वेषां रथीनां श्रेष्ठः, सत्यपति, पुरस्कारपति। तव सौहृदेन, हे इन्द्र, वयं बलवन्तः अभयाः स्याम, हे बलस्य अधिप, तव जयिनं स्तौमः। हे इन्द्र, तव प्राचीना दानानि कदापि न क्षीयन्ते; यदा गवां सम्पद् दत्तवती, सा गायकानां महान् लाभः। सोमबिन्दवः त्वरिताः द्वितीयवारं प्रवहन्ति, पवित्रं अतिक्रम्य, सर्वं श्रियं व्याप्य। बहूनि पापानि अपहृत्य, हे बलिन्, सुलभानि पन्थानः सन्तानाय करोति, स्वबलात् अश्वान् रूपयति। गावः पन्थानं विस्तारयन्तः, स्तोत्रस्य बहुलं यशः अन्विष्यन्ति; यज्ञः अस्माकं संयुक्तः अस्तु। राजा प्राज्ञः, शुद्धीकृतः, चिन्तनस्य सीमाम् पर्यन्तं याति, अन्तरिक्षे विचरन्। सोमः, बलं युवत्सं तेजश्च वहन्, देवेषु प्रियः, अस्मान् समीपं आगच्छतु। हे इन्दो, शतगवानां गवां सम्पदं, पशूनां पोषणं, शुभान् अश्वान्, सौभाग्ययुक्तं आनन्दाय वह। त्वं पुरुषशक्तिभिः युक्तः, दिवः महद् आवासेषु स्थितः, शुभकर्मणा रमणीयः अस्माभिः इच्छ्यसे। समाहितबलैः स्तोत्रैः, दृढव्रतैः, हर्षेण च, त्वं शतं दुर्गाणि विदारयः। तदा, निधानं तव समीपं आगच्छत्, दिवः राजा, हे दक्ष, अक्षिण्णपक्षी तेजस्वी तद् वहति। एवं, त्वं बलं सम्प्रेरयन्, महत्तरं महत्त्वं प्राप्नोषि, पुरुषेषु कीर्तिमान्, समृद्धिदाता। सर्वद्रष्टा ऋषये, स साम्राज्यं वहति, वातवत् शीघ्रः, गोपालकः, अमृतस्य वहता अस्ति। हे इन्दो, पोषणाय शुद्धीकृतः भव; प्राज्ञैः निर्मलः, गवां समीपं तेजसा आगच्छ। शुद्धीकृतः, पन्थानं विस्तरयसि, हे गायक, जनानां बलं जनयसि; हरित, शीघ्रं प्रवाहं स्रावय। देवेषु प्रियतमे शुद्धीकृतः, इन्द्रस्य पन्थानं प्रतिपद्य, दीप्तिमान्, वाहैः युक्तः, गच्छ। अग्निना, अग्निः दीप्यते, स ऋषिः, तरुणः गृहेपति, वह्निकर्ता, चमसस्य मुखे स्थितः। यः कश्चित्, हे अग्ने, हविः समर्प्य, त्वां दूतं देवम् उपास्ते, स तस्य रक्षकः भव। यः हविषा, अग्निं देवेषु प्रियं कृत्वा आह्वयति, तस्मै, हे शुद्ध, सुखं ददातु। अहं मित्रं दक्षं, वरुणं रिपुघ्नं, च प्रजायां ज्योतिष्मतीं बुद्धिं आह्वयामि। सत्येन, मित्रवरुणौ, येन सत्येन वर्धन्ते, स्पृशन्ति च सत्यम्, महत्त्वं प्राप्तवन्तौ। मित्रवरुणौ, प्राज्ञौ, महोदयौ, विशालगृहे स्थितौ, अस्मभ्यं दक्षं ददातु, द्वेषं अपसारयन्तु। इन्द्रेण सह, तौ संयुक्तौ, निर्भयौ, समन्वितौ, समानतेजसा दीप्तिमन्तौ दृश्येते। पुनः पुनः, तौ स्वेन ऋतेन गर्भं प्रविशन्ति, दिव्यं नाम वहन्तौ, यज्ञयोग्यौ। गूढं अपि त्वं, हे इन्द्र, अग्निभिः अन्वविन्दः, वपां विदार्य, गावः अन्वियाय। तौ आह्वये येन सर्वं पूर्वं कृतम्—इन्द्रमग्नी। इन्द्रमग्नी, उग्रौ, विघ्नघ्नौ, आह्वयामः; तौ अस्माभ्यं अनुग्रहम् ददातु। त्वं शत्रुं वृत्रं हन्ति, दस्यून् हन्ति, हे सत्यपति; सर्वान् शत्रून् हन्ति। सुताः हर्षजनकाः सोमाः प्रवहन्ति, प्राज्ञाः, हर्षपूर्णाः, समुद्रस्य उपरि, त्वरमाणाः, आनंदेन आपूर्यमाणाः। शुद्धीकृतः, स त्वं तरंगेण समुद्रं अतिक्रमसि, हे राजन्, हे देव, सत्ये महत्; मित्रवरुणयोः ऋतेन प्रवह, महत् सत्यम् प्रेरयन्। राजा, स समुद्रदेवः, नरैः भूषितः, शोभनः, विवेकी, प्रकटः अस्ति। स त्रिवचनानि उच्चारयति—अग्निः ऋतस्य प्रेरणां, होतुः बुद्धिं प्रेषयति; गावः स्वं नाथं अन्विष्यन्ति, चित्तानि, काङ्क्षया, सोमम् अन्वियाय। गावः, दुहित्र्यः, काङ्क्षया सोमम् अन्वियाय; प्राज्ञाः, चित्तैः, सोमम् अन्विष्यन्ति; सुतः शुद्धीकृतः सोमः स्तूयते; सोमाय स्तोत्राणि, त्रिष्टुभः, संयुज्यन्ते।