सामवेदः

त्रितस्य भार्याः तं हरितं सोमं शिलाभिः निरमन्थन्, तं सोमरसं देवेन्द्राय पातुं सृजन्। तेन सोमेन, हे देव, त्वं स्वं शरीरं शुद्धय, निनदन् सर्वतः परिषिच्य पात्रं परितः परिगम्य मधुधाराः स्रवन्ति। स सुवर्णमयः प्रियः सोमः शुद्धः, स तेजस्विषु स्थानेषु रमतः, स गायकान् प्रति वीर्यश्रीं वहन् प्रवह। मानवः सोमं पिण्डयन् अस्य रसं वाक् इच्छति; तं कुक्कुरवत् ईर्ष्यन्तमपसारय, यथा भृगवः यज्ञान् व्यधमन्। हे सोम, वाक्प्रधानः, शोभनरूपैः प्रवह, सर्वाणि प्रज्ञाकर्माणि संवेष्टुम्। त्वं वाक्श्रेष्ठः, सागरजलानि चाञ्चलयन्, सोम प्रवह सर्वेषां जनानां कृते। त्वां हि सोम, विश्वानि इमानि लोकानि तव महिम्नि संस्थितानि, तव धाराः त्वां प्रति शीघ्रं यान्ति। सोम, त्वं बलवान्, स्रुतः, जनानाम् मध्ये कीर्तिं नः ददातु, सर्वद्वेषांस् च अपाकुरु। यस्य सख्येन वयं शत्रून् जयेम, तव परमेण महिम्ना सोम, विजयी स्याम। ते तव भीषणा तीक्ष्णानि शस्त्राणि युद्धाय सज्जानि, सर्वतः नः रक्षस्व। त्वं महाबलः सोम, दीप्तिमान्, वीरव्रतः महादेवः, धर्मान् धारयसि। तव वीर्यं महदस्ति, तव बलं दृढं, तव स्रुतः सोमो महावीर्यः; अतः त्वं बलिनां बलिष्ठः। यथा रथस्य अश्वः, त्वं शीघ्रगः, त्वं सोम, द्रुतैः सह धावसि; दूरात् अस्माकं धनं वृद्धय। त्वं वास्तवतः तेजस्वी प्रकाशेन, त्वां वयं आह्वयामः, हे विशुद्ध सोम, सूर्यद्रष्टः। यदा त्वं जलैः परिषिच्यसे, आयुष्या शुद्धीकृतः, त्वं पात्रे पुण्ये आसनं प्राप्नोषि। वीर्यस्य वृद्धये प्रवह, हर्षयन् स्वशस्त्रैः; सोम, धाराभिः अत्र आगच्छ। यदा त्वं शुद्धः सोम, पात्रे प्रवर्तसे, वयं तव सख्यं वृणीमहे। तव ताः धाराः, सोम, याः पात्रे प्रवहन्ति, ताभिः नः सुखं ददातु। हे शुद्ध सोम, नः धनं वह, वीरयुक्तं अन्नं च, सर्वस्य अधिपतिः सन्। वयं अग्निं दूतं वृणीमहे, स यज्ञविद् ऋत्विक्, शुभसंदेशदः। अग्ने, अग्ने, हविषा सदा त्वां कुलेषु आह्वयन्ति, जनानां नाथ, वह्निग्रहः, प्रीयमानः। अग्ने, देवांश् अत्र आनय, यः त्वं बर्हिषि जातः, त्वं ऋत्विक् स्तोत्रयोग्यः। वयं मित्रं वरुणं च आह्वयामः सोमपानाय, तौ शुद्धधियौ जातौ। सत्येन तौ ऋतं धारयतः, ज्योतिर्धारिणौ, तौ मित्रवरुणौ अहम् आह्वये। वरुणः रक्षकः, मित्रः च, सर्वैः सहायैः अस्मभ्यं अनुग्रहम् ददातु। इन्द्राय गायका अर्चनं कुर्वन्ति; स्तोत्रैः सामगाः इन्द्रं स्तुवन्ति, गिरः च इन्द्रं आह्वयन्ति। इन्द्रः, द्वाभ्यां अग्निभ्यां सह, एकचित्तः, वाचायुक्तः, सुवर्णवज्रधारी। इन्द्र, स्पर्धासु, युद्धेषु च, सहस्रशः पुरस्काराय, महाबल, तव सहायैः अस्मान् रक्ष। इन्द्रः, दीर्घदर्शिना, सूर्यं दिवि उदयमकरोत्; किरणैः पर्वतम् अपि भिन्दत्। इन्द्राय अग्नये च वयं महतीं नमः कीर्तिं च यच्छामः, चिन्तया, गावः इव, सहायार्थम्। तौ हि बुद्धिमन्तौ नित्यं एवमुपासते, साहाय्यार्थं, युद्धे बलस्य विजयाय। युवां वाचस्पती, उत्सुकौ, वयं आह्वयामः; प्रज्ञां इच्छन्तः, युवयोः दानानि वाञ्छामः। हे बलेन युक्त सोम, प्रवह धारया, मरुतां मदाय; बलं वहन्, अस्मभ्यं दानं दा। त्वं शुद्ध सोम, द्वयोः बलिनोः पोषकः, सूर्यद्रष्टा, स्पर्धासु प्रेरयन्, युद्धे शीघ्रः। एषः शुद्धपात्रे, हरित सोम, प्रवह धारया; स्पर्धासु युक्तं प्रेरय। बलवान् रक्त सोम, उच्चैः निनदन्, त्वं पृथिवीं द्यां च कम्पयसि; इन्द्राग्निवत्, मम वाक्यं शृणु, स्पर्धायाम् प्रेरयन्। स रसेन समृद्धः, सोमः, स्रवन्, मधुरं रसं सृजन्; हे शुद्ध सोम, इन्द्राय रसं सृजन्ति, सोमः सिञ्चमानः। एवं प्रवह, हर्षजनक सोम, मदाय, शत्रून् नमयन्, दीप्तरूपं वहन्, गावः इव, सोम, परितः सिञ्चमानः प्रवह। त्वां एव वयं आह्वयामः, हे इन्द्र, बलस्य पुरस्काराय, नरपतिं; युद्धेषु, इन्द्र, सत्यम् नृपतिं, सर्वतः नरः त्वाम् आह्वयन्ति। एवं त्वं, हे अद्भुत, वज्रपाणे, स्तोत्रैः पूजितः, अश्महस्त, अस्मभ्यं गवां, अश्वानां, रथानां च वितरणं कुरु, हे इन्द्र; सर्वासु स्पर्धासु विजयाय बलं नः ददातु।