सामवेदः

उषाः स्वर्गनन्दिनी प्रकाशमाना अभवत्। सा दीर्घदृष्ट्या महतोऽपि आपः चिनोति, तमः अपाकरोति, ज्योतिः सृजति, सा सुदुहिता। तया सह सूर्यः उदितः तारया सह प्रकाशते; तव आगमने, सूर्यस्य ज्योतिर्गमे, वयं समं भागं प्राप्नुमः। दिवि एता उषसः अश्विनौ आह्वयन्ति; अहम् अपि वः आह्वये, वीर्यदातारौ, यत् यूयं जनात् जनं गच्छथः। यूयं, पुरुषाः, अद्भुतं अन्नं ददथः, सुभाषिणं प्रेरयथः, एकचित्तेन रथं समीपं स्थापयथ, मधुप्रियम् सोमं पिबथ। पुरातनं दिव्यम् क्षीरम् गावः तस्मै अपिन्वन्, सहस्रधारं समृद्धं क्षीरम्। सः सूर्यवत् प्रकाशते; सः नद्यः सन्दधाति, सप्तस्रोतांसि आकाशं प्रति धावति। एषः सोमः शुद्धः सर्वेषां लोकानां उपरि तिष्ठति, जनाः, देववत्, सूर्यसमः। एषः अरुणः तेजस्वी, देवेषु पातव्यः, प्राचीने जन्मनि, पवित्रे प्रवहति। एषः देवः प्राचीना बुद्धिः, अन्यान् देवान् अतिशेति; कविः प्रेरितेन बलवत्तरः जातः। प्राचीने क्षीरे अपिन्वानः, त्वं पवित्रे परिवर्तसे; त्वदीयेन निनदेन देवान् जन्मनि प्रेरितवान्। हे शुद्ध सोम, शत्रुषु भीतिं स्थापय, ये नः हिंसितुम् इच्छन्ति; अस्मभ्यं धनं दा। देवाः सोमबिन्दुं अन्विच्छन्, या उषसि जाता, शीघ्रवाहिनी, गावाभूषिता, सुशुद्धा। तस्मै गायत, पुरुषाः, शुद्धाय इन्दवे; देवाः शुद्धं उपसदन्ति। प्राज्ञाः सोमाः, महावृषभाः इव, आपः तरंगैः नेतारः, अरण्यानि चरन्ति। पिङ्गलाः तेजस्विनः, ऋतस्य धारया, पात्राणि अपूरयन्ति, पशुभिः समृद्धं बलं सिञ्चन्ति। पिष्टाः सोमाः इन्द्राय, वायवे, वरुणाय, मरुद्भ्यः, विष्णवे प्रवहतु। सोमः, देवानां प्रियः, नदीव प्रवहन्, भागमृतस्य पयसा मधुपात्रमुपैति। कनकवर्णः प्रियः, सुतः, पात्रे शोभते; तं प्रवाहाः नद्यः रथमिव हस्तयोः मध्ये सञ्जयन्ति। पिष्टाः प्रमदाय सोमाः कीर्त्यर्थं, दानवद्भ्यः स्पर्धायाम् प्रविशन्ति। हंसः खगान् आह्वयति, सोमाः सर्वेषां चिन्तां जागरयन्ति; अश्ववत्, सः गावाभिः न निरुद्धः। त्रितस्य भार्याः पिङ्गलं इन्द्रपानीयं पाषाणैः सिञ्चन्ति। एतेन, देव, शुद्धिं गच्छ, घोषमुत्पाद्य, पवित्रं सर्वतः परिभ्रमसि; मधुधाराः प्रवहन्ति। सुवर्णवर्णः प्रियः शुद्धः; सः शोभनेषु रमते; गायकान् प्रति प्रवह, कीर्तिं वहन्। मर्त्यः सोमं सिञ्चन् अस्य पानस्य वाचमिच्छति; कुक्कुरवत् द्वेषिणं नुद, यथा भृगवः यज्ञं विनाशयन्। सोम, वाचसाम् श्रेष्ठ, दिव्यरूपैः प्रवह, सर्वाणि कर्माणि बोधयन्। त्वं, वाचसाम् उत्तम, सागरे आपः प्रेरयन्, सोम, सर्वेभ्यः प्रवह। तव, सोम, महिमा स्थिरं जगन्ति स्थितानि, प्रवाहाः त्वां प्रति शीघ्रं यान्ति। प्रवह, सोम, बलवान्, नः कीर्तिं जनासु कुरु, द्वेषांसि सर्वाणि नुद। यस्मिन्सख्ये वयं शत्रून् जयेम, तवोत्तमेन तेजसा, सोम, विजयी स्याम। ते भीमाः तीक्ष्णास्त्राणि, युद्धाय सज्जानि, सर्वतः अस्मान् रक्ष। त्वं वीर्यवान्, सोम, तेजस्वी; महाबलदेव, वीरव्रतः; धर्मान् धारयसि। तव वीर्यं महत्, तव बलं दीप्तम्, तव रसं बृंहितम्; एवम्, त्वं सत्यं बलीयान् बलीनाम्। रथस्य अश्व इव दृढः, त्वं शीघ्रैः सह धावसि; सोम, दूरात् अस्माकं धनं वर्धय। त्वं हि तेजसा दीप्तः; त्वां आह्वयामः, शोभन, शुद्ध, सूर्यद्रष्टरम्। यदा त्वं आपोभिः सिञ्च्यसे, आयुभिः शुद्धः, पात्रे दिव्यम् आसनं गच्छसि। वीर्याय प्रवह, हर्षयन्, स्वैः शस्त्रैः; सोम, प्रवाहैः अत्र आगच्छ। यदा त्वं, पवमान, पवित्रे उन्नसि, तव सख्यम् वयम् वृणीमहे। तव ये प्रवाहाः, सोम, ये पवित्रे प्रवहन्ति, तैः अस्मभ्यं सुखं दा। पवमान, अस्मभ्यं धनं यशसा सह, सोम, सर्वेषां स्वामी, अन्नं च दा। अस्माकं यज्ञाय वयं अग्निं दूतं वृणीमहे, सः सर्ववित्, सन्मतिः, ऋत्विक्।