सामवेदः

सुविदिते सोमरसस्य निष्पीते सति, वयं दानानां दानिष्ठमिन्द्रं निधीनां पतिं समाश्रित्य याचामहे। सः नः धनाय सखेव सानुग्रहः स्यात्, पुरन्धिसम्पद्भिः सह पताकाभिः आगच्छतु। यत्र यत्र स्पर्धा, यत्र यत्र सम्प्रति युद्धं वा, तत्र तत्र वयं त्वामिन्द्रं मित्रं सहायकमाह्वयामः। पूर्वं पितरस्तव यं प्रार्थयन्त, तं महाविभूतिं गृहमुत्तमं त्वामह्वे। स चेत् श्रुणोति, सहस्रशः सहायैः, पताकाभिः समेता, अस्माकं आह्वानं प्रतिगृह्णातु। हे इन्द्र! निष्पीतेषु सोमेषु, बलं स्वं शुद्धय, स्तोत्रार्हं तेजः शुद्धय; पुरातनस्य प्राज्ञस्य महत्तमं कौशलं विद्धि। स एव पुरातनः, दिवि प्रथमायां, देवानां स्थाने, कीर्तिमान्, महाश्रवाः, स्पर्धासु विजयी च स्थितः। तं बलवंतम् इन्द्रं धनलाभायाह्वयामि; सः अस्मासु सखा सानुग्रहः स्यात्, वृद्धये च। एवं श्रद्धया, अग्निं वः प्रार्थये—सः वीर्यस्य अपत्यं, प्रियः, शीघ्रतरः, ऋतावान्, अमृतः, सर्वेषां दूतो अस्ति। सः रक्तैः अश्वैः युक्तः, सर्वं प्रजावान्, हविषा शीघ्रं आहूतः; सुष्ठु विन्यस्तेन यज्ञेन, सः देवद्रविणं जनान् प्रति वहति। अथ सुषमा, दिवः कन्या, उषाः, प्रकटिता; सा स्वेन दृष्ट्या महतो अप्सरसो वृणुते, तमः अपाकरोति, ज्योतिः सृजति, सा सुमती कन्या। सूर्यः, उषाभिः सह उदयमानः, तारया सह गच्छति, प्रकटः; तव आगमने, सूर्यस्य प्रकाशे, वयं संयुक्तभागिनः प्रव्रजेम। एता उषासः, दिवि स्थिताः, अश्विनौ आह्वयन्ति; अहं अपि युवां सहायकत्वाय आह्वयामि, बलप्रदातृभ्याम्, यतो युवां जनात् जनं याथः। युवां, पुरुषौ, अद्भुतं अन्नं दत्तः; वाचं श्रेयसीं प्रेरयत; एकचित्तेन रथं समीपं स्थापयत, मध्वा सोमं पिबत। पूर्वं दुहितरः, प्रभास्वरं क्षीरं, गावः तस्मै अपिन्वन्; सहस्रधारं समृद्धं क्षीरम्। सः, सूर्यवत्, सर्वत्र प्रकटः; नद्यः अतीत्य, सप्त स्रोतोभ्यः दिवं प्रति धावति। अयं सोमः, शुद्धीकृतः, सर्वेषु लोकेषु उत्तिष्ठति, जनाः, देववत्, सूर्यवत्। अयं प्रभास्वरः, देवेषु निष्पीतः, प्राचीनजन्मा, पवित्रे प्रवहमानः, हरितः। अयं देवः, प्राचीनमति, अन्यान् देवान् अतिक्रान्तः; कविः प्रेरितेन बलवत्तरः जातः। प्राचीनं क्षीरं पिन्वन्तः, त्वं पवित्रे परिवहसि; ते तव घोषे, देवान् सृजायाः प्रेरयन्ति। हे शुद्ध सोम! ये नो दुःखाय इच्छन्ति, तेषां शत्रूणां हृदि भीमं स्थापय; अस्मभ्यं धनं ददातु। देवाः तं बिन्दुं, उषसि जातं, शीघ्रगं, गोभिः भूषितं, सुष्ठु शुद्धं, अन्विच्छन्ति। तम्, नरः, शुद्धमिन्दुम्, गायन्तु; देवाः शुद्धं सोमं श्रद्धया उपगच्छन्ति। प्राज्ञाः सोमाः, महावृषभवत्, आपः तरङ्गैः नेतारः, वनानि अतीत्य गच्छन्ति। हरिताः, प्रभास्वराः, ऋतस्य स्रवसा, पात्राणि अपूरयन्ति, गव्यम् बलं स्रवन्तः। निष्पीताः सोमाः इन्द्राय, वायवे, वरुणाय, मरुद्भ्यः, विष्णवे च प्रवहतु। सोमः, देवेषु प्रियत्वाय, नदीव प्रवृद्धः; भागस्य दुग्धेन, प्रबुद्धवत्, मधुद्रविणं पात्रं प्रति आगच्छति। प्रभास्वरः, प्रियः, आत्मनः पुत्रवत्, पात्रे अलङ्कृतः; प्रवाहाः तम् प्रेरयन्ति, यथा नद्यः रथं बाहुभ्यः मध्ये। सोमाः, निष्पीताः, हर्षयुक्ताः, यशसे स्पर्धायां प्रविष्टाः, दानवतां कृते। हंसः स्वगणं यथा आह्वयति, एवं सर्वेषां चिन्तनं बोधयन्ति; सः अश्ववत्, गावः तं न निवारयन्ति। त्रितस्य भार्याः, हरितं रसं, पाषाणैः पिन्वन्ति, इन्द्रपानाय बिन्दुम्। तेन, देव, शुद्धय; घोषमयः, पवित्रं सर्वतः परिधावसि; मधुस्रवा प्रवृत्ता। हरितः, प्रियः, शुद्धीकृतः; सः प्रभासु रमते; गायकान् प्रति प्रवह, वीर्यश्रीं वहन्। मर्त्यः सोमं पिन्वन्, अस्य पानस्य वाचं इच्छति; श्वानवत् स्पर्धकं अपसारय, यथा भृगवः यज्ञं विनाशयन्। सोम, वाचः श्रेष्ठ, शोभनरूपैः प्रवह, सर्वाणि प्रज्ञाकर्माणि परिवेष्टुम्। त्वं, वाचः उत्तम, समुद्रसलिलं प्रेरयन्, सोम, सर्वजनाय प्रवह। त्वयि, प्राज्ञ सोम, एतानि विश्वानि तव महत्त्वे स्थितानि, सरितः त्वां प्रति शीघ्रं यान्ति। प्रवह, सोम, बलयुक्त, यशः अस्मभ्यं जनस्मिन् देहि, सर्वद्वेषांसि अपाकुरु। यस्य सख्येन वयं शत्रून् जयेयुः—तव परमेण महिमा, सोम, विजयी स्याम। ते तव भीषणानि, तीक्ष्णानि शस्त्राणि, युद्धाय सज्जानि—सर्वतः अस्मान् रक्ष।