सामवेदः

सत्यजिह्वा मधुरस्वरा प्रियवक्ता च, अनपायिनो मनसः पतिः सन्, सुतः स्वपितरोः तृतीयं नाम दिव्ये ज्योतिर्मये लोकस्थले स्थापयति। तेजस्विनः देवाः घोषमाना घटेषु सोमं सिञ्चन्ति, मानवैः प्रेरिता सुवर्णपात्रे प्रवहन्ति; सत्यम् ददतः समागच्छन्ति, त्वं च, उषः, त्रिस्थले ज्योतिष्मती विराजसि। यज्ञे यज्ञे स्तुतौ स्तुतौ च, त्वां वयं, अग्ने, अमृत जātवेदस्, प्रियसखायं, दक्षिणाय हविषे च घोषयामः। वीर्यस्य सूनुं हविषा सेवेमहि, सः प्रतियोगेषु नः रक्षकः, वर्धकः, शरीररक्षकश्च भवतु। अत्र आगच्छ, अग्ने, इमान् विविधवाचः तुभ्यं वक्ष्यामि; एभिः सोमैः वर्धस्व। यत्र यत्र च किं वा देशे च, यत्र चित्तं, यत्र प्रज्ञां श्रेष्ठां स्थापयसि, तत्रैव त्वं आसनं स्थापयसि। त्वदीयानां दानानां किञ्चिदपि व्यर्थं न जातम्, हे जनपतिः; तस्मात् वयं तव अनुग्रहान् इच्छामः। वयं तव भारं विना त्वां, महाबलिन्, अप्रतिम, वज्रपाणे, अद्भुत, साहाय्यार्थं आह्वयामः। कर्मसु सहाय्याय त्वामुपयामः; त्वं, बृहत्, साहाय्येन आगच्छ। त्वां, इन्द्र, सहायमित्रं च वृतवंतः स्म। तस्मात्, इन्द्र, स्तुतिवान्, त्वां कामेन वाञ्छामः, आह्वयामश्च; आपोभिः, प्रवाहैः साकं आगच्छ। वयं, वीर, तुभ्यं स्तुतयः यच्छामः, अश्वपतये, नित्यवर्धमानाय, दिवा दिवा। द्वौ बभ्रू, विस्तीर्णचक्ररथाय युक्तौ, प्राविणां गीतैः समागच्छतः; वाक्यैः युक्तौ, तम् इन्द्रं, ज्योतिः वेदं, वहतः। इन्द्राय सोमपानाय गीयत, तस्य पातवे; सः सर्वविजयी, शतशक्तिः, नृणां मध्ये श्रेष्ठः। तम् इन्द्रं, बह्वाहुतं, बहुप्रशस्तं, नित्यकीर्तिं गीतिषु आह्वयत। इन्द्रः अस्माकं महादानदाताऽस्ति, पुरस्कारप्रदाता, नेता, स्वयमेव महाबलः। मित्राः, इन्द्राय स्तोत्रेण, बलिना च, स्तुमः, यथाप्रशंसकः सत्पुरुषाः। त्वं, इन्द्र, पुरस्कारस्य, पशूनां च दाता, शतशक्ति, सुवर्णस्य च दाता, धनदः च। वयं, तव मित्राः, त्वामेव अत्र अर्थाय उपयामः; कण्वाः गीतिभिः त्वयि मुदं कुर्वन्ति। कदापि, वज्रपाणे, न स्पर्धायां नापि आपत्तौ वयं विफलाः अभवाम; केवलं तव स्तुत्या त्वं अस्मान् अवगच्छः। देवा सोमपेषकं इच्छन्ति; न तु सुप्तं; ये जाग्रतः, ते प्रमादं न पतन्ति। नः गीतयः सोमपिष्टे इन्द्राय, मदाय, परितः घोषन्तु; गायकाः स्तोत्रैः स्तुवन्तु। यस्मिन्सर्वा विभूतयः सप्त च सभाः मुद्यन्ति—तं सोमपिष्टं इन्द्राय आह्वयामः। त्रिष्वाहुतेषु देवाः सजग्रा यज्ञं संकल्पयन्ति; नः स्तुतयः स्वीकृताः स्युः। अत्र तव सोमः, इन्द्र, शोधितः, वेद्यां समुपविष्टः; शीघ्रं आगच्छ, पिब। एषः सोमः, तव रमणाय स्पर्धाय च, संप्रस्तुतः; तव सुखाय, शचीपतिः, आखण्डल, त्वं आहूतः। सः वृषा, शृङ्गी, आपां सुतः, पात्रेण हविर्वाहकः—तस्मिन् त्वं चित्तं स्थापयसि। आगच्छ, इन्द्र, बलिना दक्षिणेन हस्तेन उत्तमं, प्रचुरं पुरस्कारं गृहाण। वयं हि त्वां कर्मसु शक्तं, साहाय्ये महाबलिनं, दाने विपुलं, उपकारे विशालं विद्मः। न देवाः, न मर्त्याः, त्वां, वीर, दानसमये निवारयन्ति; वृषभवत्, त्वां कश्चन न निरुध्यते। तव, वृषभ, सोमपिष्टे, पानाय हविः स्रवामि; तृप्तिं प्राप्नुहि, मदं पिब। मूर्खाः, निर्बलाः, उपहासकाः च त्वां न जयन्तु; न च प्रार्थनाशत्रवः त्वां विजेष्यन्तु। अत्र, धेनुः वत्सेन सह, तव महादानाय तुष्टिं कुर्वन्तु; हरिण्या सरसि पिबन्निव पिब। पिब, प्रभो, एषं सोमपिष्टं, पूर्णपात्रेण; न तव हानिः स्यात्, इन्द्र। सोमः, नरैः प्रक्षालितः, शिलाभिः शोधितः, यवसैः च, सरित्सु मुक्ताश्व इव। स यवः, दुग्धेन मिश्रितः, इन्द्र, यथाकामं, अस्मिन्सभायां तव कृते संकल्प्यताम्। एषः सोमपिष्टः, बलेन सह, दानपतये, पिब, गीतप्रिय। यत् तव यथायोग्यं भागं सोमपिष्टे, तत्रैव तव चित्तं निधेहि; सः सोमः त्वां मादयतु। न यज्ञशिरः तव उदरं गच्छतु, इन्द्र; बाहू, वीर, स्तोत्रबलात् पुरस्कारं प्राप्नुताम्। इदानीं मित्राणि, स्तुतिधारिणः, तव समीपे उपविशतु, इन्द्र, समं गायन्तु।