सामवेदः

सर्वेषां देवतानां मध्ये त्वं तमसो नाशकः, श्रेष्ठतमः, वृत्रस्य हन्ता चासि। त्वं दानशीलानां कृते स्वयम् अनुग्रहम् ददाति। सोमः, मधुरतमः प्राज्ञतमश्च, इन्द्राय महत्तमं हर्षं वहन् प्रवहति, दिव्यम् उत्साहं वहन् स्रवति। तं सोमं पित्वा वृषभः बलवत्तरः भवति, नराश्च तेजो लभन्ते; सः प्राज्ञः शीघ्रं लक्ष्यं प्रति धावति, यथा धावकः ध्येयस्य प्रति। इन्द्राय एते सुताः हर्षद्रवाः गच्छन्तु, शृणोः कृते जाताः शीघ्रधाराः तम् इन्द्रं, ज्योतिषः वेदिन्, प्राप्नुवन्तु। अयं सुतः सोमः इन्द्रस्य साहाय्यार्थं प्रवहति; सोमः विजयी स्वयम् एव यथावत् कर्म करोति। उत्साहेन इन्द्रः विजयम्, आश्रयम् च गृह्णाति, महत्तमं वज्रं च धत्ते, जलासु अपि विजयी भवति। युष्माकं हर्षद सोमस्य कृते, सुखाय, मित्राणि, दीर्घजिह्वकं श्वानं दूरं कुरुत। यः शुद्धया दीप्तया धारया सोमं स्रवयति, सः अश्ववत् कर्मणि योग्यः। तं सोमं, क्रोधरहितम्, सर्वचेतसा नराः उपयान्तु; धाराः यज्ञस्य सन्नद्धाः सन्तु। प्रियः शीघ्रस्रवन् कीर्तिमान् सोमः शुद्धः भवति, महतीन्य् नामानि वहन्; यस्य उपरि, महतः सूर्यस्य, दूरदर्शी देवः सर्वत्रगा रथे आरोहति। सत्यस्य जिह्वा प्रवहति, मधुरा प्रियंवदा, वाचस्पतिर्नित्यः; सुतः स्वपितरौ तृतीयं नाम दिवि दधाति। देवाः घटेषु गर्जन्तं सोमं, मानवैः नेतारः, सुवर्णपात्रे स्रावयन्ति; सत्यान् दातारः आगताः, त्वं च, उषः, त्रिधातु प्रकटसि। यज्ञे यज्ञे, स्तुतौ स्तुतौ, त्वां, अग्ने, अमृत जातवेदः, प्रियसखा, कौशलाय हविषा च वदामः। वीर्यस्य सूनुं हविषा सेवेमहि, सः स्पर्धासु नः रक्षकः, वृद्धिकर्ता, शरीररक्षकः च भवतु। इह आगच्छ, अग्ने, एतान् विविधाः वाचः तुभ्यं वदामि; एभिः सोमैः त्वं वृद्धिं गच्छ। यत्र यत्र वा त्वं चित्तं, प्रज्ञां च दधासि, तत्र एव आसनं स्थापयसि। न किञ्चिद् तव दत्तानां नष्टम्, जनानां नाथ; अतः वयं तव अनुग्रहम् इच्छामः। वयं, भारं विना, त्वां, महाबल, अद्भुत, वज्रिणं, साहाय्यार्थं आह्वयामः। कर्मसु साहाय्यार्थं त्वाम् उपयामः; त्वम्, महाबल, अस्मान् प्रति आगच्छ, यः साहसं कृतवन्तः स्मः। त्वां, इन्द्र, सहायम्, सखायम् च वृणीमहे। अतः, इन्द्र, स्तुतिप्रिय, तव कामाय त्वां वयं इच्छामः, आह्वयामः; आपः, सरितः च सह आगच्छ। वयं, वीर, तुभ्यं स्तुतयः दद्मः, अश्मभिद्, दिवस्मिन् दिवस्मिन् वृद्धिमन्तम्। द्वे बभ्रू, विस्तीर्णरथयुगे, प्रेरितगानस्य समीपं गच्छतः; वाचो युक्ते, इन्द्रं, ज्योतिषः वेदिन्, वहतः। इन्द्राय गीतं गायत, सोमपानाय; सः सर्वविजयी, शतक्रतु, नराणां मध्ये श्रेष्ठः। तम् इन्द्रं आह्वयत, बहुधा स्तुतम्, नित्यकीर्तिमन्तम्। इन्द्रः अस्माकं महादानदः, पुरस्कारस्य दाता, नायकः, स्वीयया कीर्त्या महाबलः। इन्द्राय, अश्वदमनाय, मित्राणि, हर्षस्य गीतं गायाम, सोमपानाय। दानशीलं स्तोत्रेण, बलिना च, स्तौम, यथानरः, सत्प्रदातृम्। त्वं, इन्द्र, पुरस्कारस्य, पशूनां दाता, शतक्रतो; त्वं सुवर्णस्य दाता, धनद। वयं, सखायः, त्वाम् एव एतस्मिन् अर्थे उपयामः; कण्वाः त्वयि गीतैः हृष्यन्ति। कदापि, वज्रिन्, न वयं स्पर्धायाम्, न आपदि विफलाः स्म; केवलं तव स्तुतिभिः त्वया ज्ञाताः स्म। देवाः सोमपेषिणं इच्छन्ति; न शयानम्; ये जाग्रतः, ते प्रमादं न प्राप्नुवन्ति। अस्माकं गीतयः सोमस्य सुतस्य चक्रे इन्द्राय प्रवर्तन्ताम्; गायकाः स्तोत्रैः स्तुवन्तु। यस्मिन् सर्वाणि महिमानि सप्त च सभाः हृष्यन्ति—तम् सुतं सोमम् इन्द्राय आह्वयामः। देवाः, त्रिषु सवनेषु सजग्रा, यज्ञम् आसन्; अस्माकं गीतयः स्वीकृताः स्युः। अत्र तव सोमः, इन्द्र, शुद्धः, बर्हिषि स्थापितः; आगच्छ, शीघ्रं पिब। अयं सुतः सोमः, तव प्रियाय स्पर्धाय च, तव भोगाय, शचीपते, आखण्डल, आहूयते। सः वृषा, शृङ्गी, आपां सुतः, पात्रेण हविषा युक्तः—तस्मिन् त्वं चित्तं दधासि। आगच्छ, इन्द्र, उज्ज्वलं, बहुलं पुरस्कारम् तव दक्षिणया हस्तेन गृहाण। वयं हि त्वां कर्मणि शक्तिमन्तम्, साहाय्ये महाबलम्, दाने समृद्धम्, उपकारे विशालम् इति जानिम। न देवाः, न मर्त्याः त्वां निवारयन्ति, वीर, यदा त्वं ददासि; यथा भीमवृषा, त्वां कश्चन न रुणद्धि।