सामवेदः

न कोऽपि त्वद्र्श इन्द्र जन्मा जायते वा जायिष्यते वा, न दिव्यः न पार्थिवः; त्वां वयं, अश्वान् गवश्च कामयामहे, सुमनसः आह्वयामः। कस्य अद्भुतया रक्षया अस्माकं सखा, यो नित्यं वर्धते, दूतः अभवत्? कस्य बलिष्ठया सहाय्यया त्वया चित्संस्कृतः? केषां ते मदानां सुत्येषु सत्यतमः, श्रेष्ठतमो वा? त्वं धनद इन्द्र, स्थिरानपि विदारयसि। सखा-संरक्षकः, स्तोत्रिणां च, शतगुणः अस्माकं सहाय्याय भूयाः। स्तोत्रैः तं महान्तं मृत्युञ्जयं दानिनं सोमप्रियं इन्द्रं वन्दामः, यथा वत्सं गोष्ठे गावः आह्वयन्ति। दिव्यं वृषभं, बहुदायिनं, बलसम्पन्नं पर्वतवत्, अन्नपूर्णं, सहस्रगुणं, शीघ्रं पशुवाहकं, वयं इच्छामः। स्तोत्रैः त्वां धनदं इन्द्रं युद्धे सहाय्याय आह्वयामः; सोमपेषणे उच्चैः गायन् दानिनं आह्वयामि, यथा कर्मकारः वेतनाय आह्वयेत्। न कश्चन लोभी वा दुर्बलः शत्रुः त्वरितं मदिनं इन्द्रं स्थितुं शक्नोति; स त्वं सोमपेषकस्य स्तोत्रिणः अनुकूल्येन योग्यं दानं ददाति। सोमः मधुरया प्रियया धारा इन्द्राय पातुं स्रव। दानवहन्ता, सर्वजनसंरक्षकः, स्वस्थानं प्रविष्टः; स पात्रे स्थितः, तत्रैव विश्रान्तिं लभते। त्वं तमःहरः, श्रेष्ठः, वृत्रहा; दानिनः अनुग्रहम् अस्मभ्यं दा। सोमः स्रव, मधुमतः, प्राज्ञतमः, महत्तमेन मदेन इन्द्राय; दिव्येन च मदेन। त्वां पीत्वा वृषभः बलीयः भवति; त्वां पीत्वा नरः ज्योतिः प्राप्नुवन्ति; प्राज्ञः शीघ्रं लक्ष्यम् आपद्यते, यथा धावकः ध्येयम् प्रति। इन्द्राय इमे सुताः मदिनः स्रवंतु; त्वरिताः धारा, श्रवणाय जाताः, ज्योतिषः वेदिने इन्द्राय प्राप्नुयुः। अयं सुतः सोमः इन्द्रस्य सहाय्याय स्रवति; विजयी सोमः स्वयमेव यथायोग्यं आचरति। मदे इन्द्रः प्रतीयमानं ध्येयम् आदत्ते, सहाय्यं च, महद् वीर्यं वज्रं च उद्यच्छति, जलासु विजयी। त्वत्सुतस्य सोमस्य हर्षाय, बन्धवः, दीर्घजिह्वं श्वानं अपसारयन्तु। यः शुद्धया दीप्तया धारा स्रवति, स सोमः अश्ववत् कर्मसु योग्यः। तं सोमं, निरामर्षं, सर्वचेतसा नरः उपयान्तु; धारा यज्ञाय सन्नद्धाः स्युः। प्रियः शीघ्रः कीर्तिमान् परिष्कृतः, महानीकः; यस्मिन्महतोऽर्कात् दूरदर्शी सर्वगं रथं आरोहति। सत्यस्य जिह्वा स्रवति, मधुरा प्रियंवदा, अच्युतः चिन्तापतिः; पुत्रः पितरयोः तृतीयं नाम द्युलोके स्थापयति। दीप्तिमन्तः कुम्भेषु सिञ्चन्ति, गर्जन्तः, नरैः प्रेरिताः, सुवर्णपात्रे; सत्यदातारः आगच्छन्ति, त्वं च, उषः, त्रिसदस्यां ज्योतिष्मती स्फुरसि। यज्ञेन यज्ञं स्तुत्या स्तुतिं, त्वां, अग्ने, अमृत जातवेदः, सखायं, कौशलाय हविषा च वदामः। वयं वीर्यस्य सूनुम् उपहव्या सेवेमहि, स यः स्पर्धासु रक्षकः, वृद्धिकर्ता, शरीरस्य रक्षकः च। आगच्छ, अग्ने, तव विविधानि वचनानि वदामि; एभिः हविःभिः वर्धस्व। यत्र कुत्र वा, यत्र वा, त्वं चित्तं, प्रज्ञां च स्थापयसि, तत्रैव स्थानं स्थापयसि। न किञ्चिद् तव दानं व्यर्थम्, जनानां नाथ; तस्मात् तव अनुग्रहम् इच्छामः। वयं भारं विना त्वां, महाबलिन्, अद्भुत, वज्रिन्, सहाय्याय आह्वयामः। कर्मसु सहाय्याय त्वां उपयामः, बलिन्, त्वं अस्मान् प्राप्नुहि; त्वां, इन्द्र, सहाय्यं सखायं च वृतवन्तः स्मः। तस्मात्, इन्द्र, स्तोत्रेण त्वां कामेन इच्छामः, आह्वयामः; आपोभिः, धाराभिः च आगच्छ। वयं, वीर, तुभ्यं स्तोत्राणि प्रयच्छामः, अश्मभिद्, नित्यवर्धमान, प्रतिदिनं। युक्ते, उभे हरिण्यौ, विस्तीर्णरथे, प्रेरिते, प्रज्ञावतः इन्द्रस्य स्तोत्रे संनिहिते; वाक्यैः युक्ते, इन्द्रं वहतः। इन्द्राय गाथाम् गायत, सोमपः, पानाय; स सर्वविजयी, शतशक्तिः, पुरुषेषु श्रेष्ठः। तम् इन्द्रं आह्वयत, बहुस्तुतम्, बहुप्रशस्तम्, नित्यकीर्तिमन्तम्। इन्द्रः अस्माकं महादाता, पुरस्कारदः, नेता, स्वीकृत्या महाबलः। मित्राः, सोमपानाय, अश्वदमनं इन्द्रं मदं गायाम; स्तोत्रेण, बलिना च, दानिनं स्तौमः, यथा नरः सत्कर्तारं। त्वं, इन्द्र, पुरस्कारदः, पशुदः, शतशक्ते, सुवर्णदः, धनी। वयं, सखायः, तव समीपं आगच्छाम, इन्द्र, एतदर्थम्; कण्वाः त्वयि स्तोत्रैः हृष्यन्ति। कदापि, वज्रिन्, स्पर्धायाम् वा, आपत्तौ वा, वयं न पराजिताः; केवलं स्तोत्रैः त्वया अभिज्ञाताः।