सामवेदः

इन्द्रं च अग्निं च, यज्ञानुग्रहसमेतान्, विवेकच्छन्नौ, अहं वृणोमि। सोमस्यास्य स्वादुं रसं यत्र ते आनन्दं यज्ञे भुञ्जेयाताम्। अङ्गिरसः बलिनः अभूवन्; सोमः शुद्धिकर्ता, तव प्रमोदजननं जन्म दिवि भूमौ च उच्चं स्थापयामास; सः नः दृढं रक्षां महतीं कीर्तिं च ददातु। इन्द्राय यज्ञार्हाय, वरुणाय, मरुतः च, सोमधाराः विस्तीर्णं स्थानं ददातु। एतस्मिन्न्, मानवस्य सर्वं यशः इच्छन्तः, विजयं प्राप्तुं यतामहे। शुद्धः सोमः, बलसमेतः प्रवहन्, आपः परिवेष्टितः, सत्यनिधाने दिव्ये हिरण्यकूपे उपविशतु। दिव्यं स्तनं दुहन्, सोमः प्राचीना प्रियं मधुस्थानं आसादयति; पुरूषैः शुद्धः, प्रज्ञावान्, बलम् इच्छन्, आमन्त्रणं आधारं प्रवहति। सोमः, पुरुषैः सह पात्रं समासाद्य, पुरूषैः शुद्धः, पुरस्कारं प्राप्तुं यतते; अश्ववत् शीघ्राः तं शुद्धयन्ति, सोमं यज्ञकुशे रश्मिभिः नेतुम्। दैवी सोमधाराः, स्वशस्त्रधारिण्यः, शुद्धाः, शापान् नाशयन्ति, जनान् रक्षन्ति; देवपितरः, कुशलः स्रष्टा, दिवः आधारः, पृथिव्याः प्रतिष्ठा च। ऋषिः, प्रेरितः कविः, मानवनेता, प्रज्ञावान्, उशना स्वबुद्ध्या, गवां गुह्यं नाम अतिदूरस्थाने अन्वविन्दत्। वीर्यं त्वां, अमृतदुग्धगाः इव, स्तौमः; हे इन्द्र, चलच्च स्थिरस्य अधिपः, तेजोदृष्टः प्रभुः। हे इन्द्र, त्वद्वत् अन्यः न जातः न भविष्यति, न दिव्यः न भूम्यः; उदार इन्द्र, अश्वान् गोः च इच्छन्तः त्वां आह्वयामः। केन अद्भुतरक्षया नः सखा, सदा वृद्धिमान्, दूतः अभवत्? केन बलिष्ठसाहाय्येन, त्वया निर्वृत्तः? त्वदीयानां प्रमोदजनकानां शक्तीनां कः सत्यम्, कः सोमयज्ञे श्रेष्ठः? दृढानपि त्वं भङ्क्ष्यसि, हे धनदः। सखा, गायका च, त्वं नः शतगुणः सहायः भव। गाथाभिः सोमप्रियं, मृत्युनिर्जितं, उदारं इन्द्रं स्तौमः, गोः वत्सं गृहे आह्वयन्ति। दिव्यं गोम्, दानवतीं, बलसमेतं, पर्वतवत्, अन्नपूर्णं, सहस्रगुणं, शीघ्रं गव्यं यच्छन्तं इच्छामः। स्तुतिभिः इन्द्रं धनदं युध्यर्थं आह्वयन्ति; सोममर्दने घोषयन्, उदारं वर्तकः वेतनं यथा आह्वयति। न लोभिनः न दुर्बलः शत्रुः शीघ्रं प्रमोदजनकं इन्द्रं स्थातुं शक्नोति; सः सोममर्दकाय योग्यं दानं ददाति। सोमः, स्वादिष्ठतमया धारया, इन्द्रपानाय प्रवह। असुरघ्नः, सर्वजनरक्षकः, स्वस्थानं प्रविष्टः; पात्रे अधिवासं स्थापयामास। त्वं तमः अपोहः, श्रेष्ठः, वृत्रघ्नः; उदाराणां अनुग्रहं ददातु। सोमः, स्वादिष्टः, प्रज्ञावान्, इन्द्राय महत्तमं प्रमोदम्, दिव्यं प्रमोदम् प्रवह। त्वं पीत्वा, वृषभः बलिष्ठतरः भवति; पुरुषाः त्वं पीत्वा प्रकाशं लभन्ते; स्पष्टदृष्ट्या, पुरस्कारं शीघ्रं यच्छति, यथा धावकः लक्ष्यं प्रति। इन्द्राय, एते मर्दिताः प्रमोदजनकाः बिन्दवः गच्छन्तु; शीघ्रधाराः, श्रवणाय जाता, इन्द्रं तेजोदर्शिनं यच्छन्तु। एषः मर्दितः सोमः इन्द्रस्य सहाय्याय प्रवहति; जयशीलः सोमः स्वयम् यथावत् कर्म करोति। प्रमोदेन, इन्द्रः पुरस्कारं, आधारं गृह्णाति, महत् पुरुषं वज्रं धारयति, आपः मध्ये विजयी भवति। तव, प्रमोदजनकं सोममर्दितं, हर्षाय, मित्राः, दीर्घजिह्वं श्वानं दूरं कुरुत। यः शुद्धया दीप्तया धारया सोमः मर्दितः प्रवहति, अश्ववत् कर्मयुक्तः भवति। सः सोमः, क्रोधरहितः, सर्वदृष्ट्या पुरुषैः समागच्छतु; धाराः यज्ञाय सिद्धाः भवन्तु। प्रियः, शीघ्रप्रवाहः, कीर्तिमान्, शुद्धः, महानि नामानि धारयन्; यस्मिन्, महसूर्याद्, दूरदर्शी सर्वगामी रथं आरोहति। सत्यजिह्वा प्रवहति, स्वादु प्रियं, वक्ता, अच्युतः चिन्तापति; पुत्रः तृतीयं नाम पितृयोः दिव्ये तेजसि स्थापयति। दीप्तिमन्तः, घटेषु गर्जन्तः, पुरुषैः नीताः, सुवर्णपात्रे प्रविष्टाः; सत्यदातारः समीपं आगच्छन्ति; त्वं, हे उषः, त्रिसंस्थाने दीप्तिम् प्रकटयसि। यज्ञे यज्ञे, स्तुतौ स्तुतौ, त्वां, हे अग्ने, अमृत जातवेदः, प्रियसखा, कौशलाय होमाय च घोषयामः। बलपुत्रं यज्ञेन सेवेम, सः स्पर्धायां रक्षकः, वृद्धिदाता, शरीररक्षकः च भवतु। इह आगच्छ, हे अग्ने, एतानि विविधानि वचनानि तुभ्यं वदामि; एतैः सोमैः त्वं वृद्धिं प्राप्नुहि। यत्र, यस्मिन् स्थाने, त्वं मनः, श्रेष्ठं प्रज्ञानं स्थापयसि, तत्र एव तव आसनं स्थापयसि। तव दानं किञ्चन न व्यर्थम्, हे जनाध्यक्ष; तस्मात् तव अनुग्रहम् इच्छामः। वयं, भाररहिताः, त्वां आह्वयामः, हे बलिन, अद्भुतपूर्व, वज्रधारिन्, सहाय्याय। कर्मसु सहाय्याय त्वां समीमहि; त्वं, हे बलिन, साहसिनः समीपं आगच्छ; वयं त्वां, हे इन्द्र, सहाय्यं, सखायं वृणोमः। अतः, हे इन्द्र, स्तुतिकर्तः, त्वां कामेन इच्छामः, आह्वयामः; आपः, धाराः सह आगच्छ।