सामवेदः

अङ्गिरसो ये त्वां, हे अग्ने, दारुभिः स्नेहेन च प्रज्वलयन्ति, स त्वं कनिष्ठः, महद्द्युतिमान्, दीप्तिमान् चासि। भगवन्, त्वं नः विस्तीर्णां कीर्तिं वहसि; महाग्ने, त्वया वीर्यम् उज्ज्वलं लभामहे। विश्वामित्रो गाथिनः पुत्रो वा जमदग्निः, गायत्र्याः छन्दसा, मित्रवरुणौ च — हे मित्रवरुणौ, स्नेहेन नः गावां पुष्टिं पिप्यतं, मधुना च धियस्पती, वयांसि दत्तम्। कीर्तिमन्तं त्वां, नमोबलसमृद्धं, महत्त्वेन कौशलस्य अधिपतिं, दीर्घव्रतं शुद्धव्रतम्, वयं समर्चामः। जमदग्निना सह त्वां स्तुवन्तः, सत्यम् आश्रित्य, सोमं पिबस्व, यः सत्येन वृद्धः। इरीम्बिठिः, काण्वस्य पुत्रः, गायत्र्याः छन्दसा, इन्द्रः — हे इन्द्र, प्रीत्या आगच्छ सोमं पिब, एषा कुशा मम आसनम्। हे इन्द्र, तव पिङ्गलौ अश्वौ ब्रह्मणाबद्धौ त्वां नयेतां, अस्माकं स्तोत्राणि शृणु। सोमप इन्द्र, सोमपेषु वयं त्वां ब्रह्मणा हवामहे, यदा सोमः सिञ्च्यते। हे इन्द्राग्नी, वचोभिः सोममध्वरे आगच्छतम्, दिवि श्रेष्ठमुप, अस्य हविरस्य रक्षेथाम्। इन्द्राग्नी, गायकेन सह, प्राज्ञयज्ञेन सह, एष यज्ञः सोमेन पुरस्कृतः प्रवर्तते, अस्मान् पालयेताम्। अहम् इन्द्राग्नी, प्रज्ञया आच्छादितौ, यज्ञस्य प्रसादेन वृणे, एत्र सोमं रमेताम्। अङ्गिरसो बलवन्तः अभवन्; सोमः शुद्धिकर्ता, तव हर्षजनकं जन्म दिवि पृथिव्यां च उच्चस्थापितवान्; अस्मभ्यं दृढां त्रायां महतीं कीर्तिं च दत्तम्। इन्द्राय यज्याय, वरुणाय, मरुद्भ्यश्च, प्रवाहः प्रवर्ततां, यः विस्तीर्णं स्थानं यच्छति। एतेन, सर्वाणि मानवकीर्तीनि जेतुम् इच्छन्तः, वयं प्रयतामहे। शुद्धयन् सोमः, बलवतः स्रोतसा वहन्, आपोवसानः, सत्यस्य निधौ उपविश, दिव्य सुवर्णधारे। दिव्यां पयोधरां दुहन्तः, प्राचीं प्रियां मधूनां स्थलीम् उपागतः, आमन्त्रितं स्थानं प्रति वहसि, पुरुषैः शुद्धः, प्राज्ञः, बलं इच्छन्। धाव, पुरुषैः पात्रं समन्तात् उपविश, हे शुद्धिन्, सम्प्राप्य फलम्; अश्ववत् शीघ्रिणः त्वां शुद्धयन्ति, यज्ञाय दर्भेण नयन्ति। दैवी बिन्दुः, स्वशस्त्रधारिणी, शुद्धा, शापान् नाशयन्ती, जनान् पालयन्ती, देवपिता, दक्षसृष्टा, दिवः आधारः, पृथिव्याः प्रतिष्ठा। ऋषिः, प्रेरितः कविः, नरां नेतृः, प्राज्ञः, उशना स्वबुद्ध्या, स एव गूढं विद्याम् अन्वविन्दत्, पश्यन् गावां रहस्यं नाम, सुदूरे स्थले। त्वां वयं, वीर, अमृगदुग्धगाव इव, स्तुमः; हे इन्द्र, चराचरस्य स्वामिन्, तेजोदृष्टये स्वामिन्। त्वत्तुल्यः न कश्चन जातो न भविष्यति, न दिव्यः न पृथिव्यः; दातारं त्वां, अश्वगाव्यर्थिनो वयं हवामहे। केन अद्भुतत्रायया अस्माकं मित्रः सन्देशवाहकः अभवत्? केन बलिष्ठसह्येन, त्वया वृतः? तव मदानां मध्ये कः सत्यतमः, कः सोमपावने श्रेष्ठः? स्थिरानपि त्वं भञ्जसि, दातारं त्वां वयं स्तुमः। मित्राणां, स्तोत्राणां च रक्षिता भूयाः; शतगुणः नः सहायकः भूयाः। स्तोत्रैः वयं तम् इन्द्रं महान्तं मृत्युञ्जयं दातारं सोमप्रियं स्तुमः, यथा गवः स्तनयन्त्यः वत्सं आह्वयन्ति। स्वर्गरथं, बलिनं दातारं, पर्वतवत् द्रविणमन्तं, अन्नपूर्णं सहस्रगव्यम् शीघ्रं पशुवाहकं वयं इच्छामः। स्तोत्रैः संपुज्य, इन्द्रं दातारं युद्धे साहाय्ये आह्वय, सोमपेषु उच्चैः गायन्, दातारं कर्मकर इव वेतनाय आह्वये। न कश्चिद् लोभिनो दुर्बलः वा शत्रुः तं शीघ्रं हर्षजनकं इन्द्रं सहिष्णुः, यः सोमपेषु स्तोत्रिणे योग्यं दानं प्रयच्छति। सोमः मधुरतमया प्रवाहया वह, इन्द्राय पातवे सिञ्चितः। रक्षांसि हन्तारं, सर्वजनस्य पालयितारं, स्वस्थाने प्रविष्टं, पात्रे उपविशन्तं वयं पश्यामः। त्वं तमोहरः, श्रेष्ठः, वृत्रहन्; दातारं त्वं दातार्भ्यः प्रसादं ददातु। सोमः, मधुरतमः, प्राज्ञतमः, बलिष्ठया हर्षेण इन्द्राय वह, दिव्यतमया हर्षेण। त्वाम् पित्वा वृषभः बलवत्तरः भवति; त्वाम् पित्वा मनुष्याः ज्योतिर्गच्छन्ति; प्राज्ञः शीघ्रं फलम् आप्नोति, स्पर्धक इव लक्ष्यं प्रति। इन्द्राय एते सिञ्चिताः हर्षजनकाः बिन्दवः यान्तु; शीघ्राः स्रोतांसि, श्रुत्यर्थानि, इन्द्राय ज्योतिर्दर्शिने गच्छन्तु। अयं सिञ्चितः सोमः इन्द्रस्य बले वहति; सोमः विजयी स्वेच्छया करोति। स्वहर्षे इन्द्रः फलम्, बलम्, महत् वज्रं गृह्णाति, आप्सु विजयी भवति। त्वदर्थं, हर्षजनकस्य सिञ्चितस्य सोमस्य, मुदाय, मित्राः, दीर्घजिह्वं श्वानं अपाकुरुत। यः शुद्धः, दीप्तः स्रोतसा सिञ्च्यते, सोमः अश्ववत् कर्मणि योग्यः। तं सोमं, कोपमुक्तं, पुरुषाः सर्वचेतसा आगच्छन्तु; स्रोतांसि यज्ञाय सज्जानि सन्तु। प्रियः शीघ्रवाहः, कीर्तिमान्, शुद्धः, महाजनानि वहन्; यस्य, महतः सूर्याद्, दूरदर्शी सर्वगं रथं आरोहति।